Δεν ελπίζω τίποτα…

Πέντε χρόνια μετά τον θάνατο της Βιργινίας Κωνσταντίνου και οι δολοφόνοι
της – τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης Λαϊκοί Επαναστατικοί Πυρήνες –
παραμένουν στο απυρόβλητο της ανωνυμίας τους. Καμιά ανάκριση δεν απέδωσε
τίποτα – «ουδέν νεώτερον από το μέτωπο», όπως χαρακτηριστικά λέει ο αδελφός
της, ο Στάθης.

Στάθης Κωνσταντίνου: Αν περίμενα να λογοδοτήσουν οι δολοφόνοι της, τώρα θα ήμουν στο ψυχιατρείο…

Πέντε χρόνια αργότερα ελάχιστοι θυμούνται την έκρηξη στο ξενοδοχείο
«Ιντερκοντινένταλ» – μια έκρηξη που διαρκεί ακόμα και έχει ολέθριες συνέπειες
στο δικό τους σπιτικό, στη Νίκαια…

Πέντε χρόνια μιας μεγάλης απουσίας – «χάθηκε το πιο λαμπερό χαμόγελο του
κόσμου» – και η 82χρονη μητέρα τους, η κυρία Γεωργία, δεν έχει σηκωθεί από το
κρεβάτι.

Δεν περιμένω. Δεν περιμένει στη γωνία να δει αυτούς που πυροδότησαν τον
εκρηκτικό μηχανισμό ο Στάθης Κωνσταντίνου. Δεν ελπίζει καν ότι μπορεί να
συλληφθούν και να λογοδοτήσουν οι δολοφόνοι της Βιργινίας: «Έχω πεισθεί ότι
δεν θα λογοδοτήσουν! Αν περίμενα κάτι αντίθετο, η διαδικασία και μόνο της
αναμονής θα με είχε στείλει στο ψυχιατρείο. Δεν έχω δικαίωμα να παραμυθιάζω
τον εαυτό μου. Δεν μπορώ να ζω περιμένοντας… Διάλεξα να ζήσω με τους άλλους
ανθρώπους. Αν διάλεγα να περιμένω, θα ‘πρεπε να ασκητεύω….».

Το γεγονός της εξάρθρωσης της 17 Νοέμβρη δεν είναι επιχείρημα αντιλόγου για
τον Στάθη: «Συνελήφθησαν ευτυχώς, αλλά από… ατύχημα! Γιατί έσκασε η βόμβα
στα χέρια του Σάββα Ξηρού».

«Κλεφτοκοτάδες». Παρακολούθησε από πολύ κοντά όλες της εξελίξεις γύρω
από τη 17N. Το μόνο ίσως συναίσθημα που ενεργοποιήθηκε μέσα του ήταν «η
απογοήτευση γιατί διαπίστωσα ότι όλοι τους, μηδενός εξαιρουμένου, αποτελούσαν
μια ομάδα… κλεφτοκοτάδων! Κανένα όραμα, καμιά ιδεολογία από πίσω, τίποτα που
σε κάνει λίγο να προβληματισθείς, κάπως να το σκεφθείς… Είμαι σίγουρος ότι
αν ο περίφημος αρχηγός τους γεννιόταν στη Σπάρτη, στην αρχαία Ελλάδα, θα τον
είχαν ρίξει στον Καιάδα!».

Κανείς δεν ήλεγξε. Έκανε ζάπινγκ στην τηλεόραση εκείνο το βράδυ και
είδε τα βαν και τις κάμερες των τηλεοπτικών καναλιών στημένα έξω από το
ξενοδοχείο «Ιντερκοντινένταλ». Ήξερα ότι η Βιργινία δούλευε από το πρωί έως
αργά στο ξενοδοχείο. Δίχως δεύτερη σκέψη, ανέβηκα στη μηχανή μου και
ξεκίνησα… Μέχρι να φτάσω, η βόμβα είχε σκάσει, την ώρα ακριβώς που είχαν
ειδοποιήσει οι τρομοκράτες…».

Ήταν λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, 11.35 ακριβώς, στις 27 του Απρίλη του ’99.
«Οι Επαναστατικοί Λαϊκοί Πυρήνες είναι μια οργάνωση με “επικινδυνότητα 100%”»,
όπως μου είπαν από την Ασφάλεια. Που δυστυχώς δεν πήρε τα αναγκαία μέτρα.

Ειδοποίησαν έγκαιρα το ξενοδοχείο, περιπολικό έφτασε 22 λεπτά πριν από την
έκρηξη στη ρεσεψιόν, αλλά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ελέγξει τις αίθουσες
του ισογείου, μήπως υπήρχε κανείς μέσα. Και η αδελφή μου συνέχιζε αμέριμνη να
εργάζεται – δούλευε για λογαριασμό μεγάλης εταιρείας που το πρωί της επομένης
είχε κλείσει εκδήλωση για τα νέα της προϊόντα στο ξενοδοχείο…».

H Βιργινία βρισκόταν στο κέντρο της αίθουσας, πέντε βήματα από την τζαμαρία,
πέντε βήματα από την έξοδο.

Τα χοντρά κρύσταλλα έγιναν λάμες που εκσφενδονίστηκαν. Κάποιο την χτύπησε στο
κεφάλι και την έριξε αναίσθητη. Ένα άλλο της έκοψε την κεντρική αρτηρία του
μηρού: «Άδειασε από αίμα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Κυνηγούσα από πίσω το
ασθενοφόρο μέχρι το Ιπποκράτειο, μα εκεί την πήγαν κατευθείαν νεκροτομείο…».

Έπρεπε ν’ αντέξω

Όταν του είπαν ότι η αδελφή του ήταν νεκρή, δεν θυμάται συναισθήματα: «Ήμουν
ανίκανος να παράγω το παραμικρό συναίσθημα. Ήμουν ένα παγωμένο πράγμα. Το μόνο
που σκέφθηκα ήταν πώς θα πω στη μητέρα μας ότι η Τζένη δεν θα γυρνούσε στο
σπίτι, ότι από τρεις στο εξής θα ήμασταν δύο…».

Βρήκε την απαραίτητη δύναμη και όταν της το είπε «μας άκουσε η Νίκαια, ο
Πειραιάς και όλη η Αθήνα. Χτυπήθηκε και οδύρθηκε όπως κάθε μάνα στη θέση της.
Και αυτό το καθημερινό μαρτύριο κράτησε πολλούς μήνες. Δεν κοιμόταν καθόλου,
από κάποια στιγμή και μετά μόνο με υπνωτικά. Και έμεινε κατάκοιτη στο
κρεβάτι…».