ΣE ΠPΩTO ENIKO H θεά της επιστήμης και η μαγεία του ονείρου

Μπορεί και να ‘ναι ανύπαρκτες – μία μαθηματική φαντασίωση και μόνο ή άλλοθι
στις φιλοσοφικές αναζητήσεις κοφτερών μυαλών. Μπορεί και να ‘ναι μία ακόμη από
τις αιτιάσεις του υπερφυσικού, του ακατανόητου, του εξωπραγματικού. Υπάρχουν
«λευκές τρύπες» στο Διάστημα; Υπάρχουν «σκουληκότρυπες»; Ή μήπως πρόκειται για
ένα νοητικό κατασκεύασμα που βρίσκει απόδειξη στους αριθμούς, στους
μαθηματικούς υπολογισμούς, αλλά ποτέ δεν θα επιβεβαιώσει η φύση; Είναι μία
πιθανότητα, ιδέα φαεινή ή ένα έκτρωμα της λογικής;

Ήταν σίγουρα τολμηρή φαντασία το 1917, όταν ο Karl Schwarchild περιέγραφε τη
γεωμετρία του χώρου και του χρόνου γύρω από ένα σφαιρικό άστρο, λύνοντας τις
εξισώσεις πεδίου του Αϊνστάιν. Ήταν «παλαβομάρα» του τότε να πει πως εκεί έξω
υπάρχουν μαύρες τρύπες, λευκές τρύπες και σύμπαντα παράλληλα. Με την τρελή του
υπόθεση, όμως, βασανίζονται ακόμη σήμερα, μαλώνουν, διαφωνούν, πειραματίζονται
τα πιο δυνατά μυαλά της Φυσικής. Είναι η θεά της επιστήμης που δεν αφήνει ούτε
έναν κόκκο απ’ τη μαγεία του ονείρου να χαθεί. Πληγώνει συχνά, δοκιμάζει
σκληρά, αλλά ποτέ δεν σταματά τη σκέψη και τη δημιουργική φυγή.

Να περιγράψω ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα σε τρύπες λευκές και μαύρες δεν
μπορώ. Μπερδεύομαι κι εγώ με τετραγωνικές ρίζες αρνητικές και με εικόνες
χρονικά αντίστροφες, σε τόπους πέρα απ’ τον ορίζοντα, πέρα απ’ το σύμπαν και
τους χάρτες τους γνωστούς. Ακόμη περισσότερο με μπερδεύει το φως. Στις λευκές
τρύπες, λένε, ξεφεύγει, εξαπλώνεται, ενώ στις μαύρες εγκλωβίζεται από τη
δύναμη της βαρύτητας και συρρικνώνεται.

Δεν μοιράζομαι τις υπερφυσικές αναφορές, ούτε παραμυθιάζομαι με αναλογίες
μεταφυσικές. Θαυμάζω όμως την αρχή και υποκλίνομαι στον χειρισμό, στην
τεχνική. Στη συντροφιά από υποστηρικτές και διαφωνούντες που εργάζονται μαζί
πάνω σε μία υπόθεση εξωφρενική που ίσως και ν’ αποδειχθεί εξωπραγματική,
ανέφικτη, πράγματι τρελή. Σε όσους κυνηγούν με τη σκέψη μια διαίσθηση, χωρίς
να την αφανίζουν με αλαζονεία μεσαιωνική.