ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Μπορεί το ποδοσφαιρικό Πρωτάθλημα να ξανάρχισε, το πραγματικό όμως αθλητικό
πρόσωπο των ημερών συνεχίζει να βγαίνει μέσα από το μπάσκετ. Πρόκειται για
έναν προπονητή, που ήρθε – και αυτός και η ομάδα του – σχεδόν από το πουθενά
και βρίσκεται αντιμέτωπος όχι μόνο με τη γενική πτώση του αθλήματός του, αλλά
και με τη λειτουργία του αξιώματος ότι κάθε επιτυχημένος άνθρωπος προκαλεί τον
φθόνο. Στη χώρα μας το αξίωμα εμφανίζεται με διπλάσια ένταση και ειδικά στο
μπάσκετ με αυξημένη, για όλους πλην ενός, σκληρότητα.

Γιατί στο μπάσκετ υπάρχει ένας αθλητής, ο Ένας και Μόνος, για τον οποίο ο
φθόνος δεν είναι καν νοητός, αφού ακόμα και ο φθόνος δίνει εδώ πολύ μικρότερη
ηδονή από την ενθύμηση των κατορθωμάτων του. Όποια κι αν ήταν τα σκοτεινά
σημεία του χαρακτήρα και της ζωής του, όσο κι αν υποπτευόμαστε ότι βασικό του
κίνητρο ήταν το ξεπέρασμα του εαυτού του, όσο κι αν ξέρουμε ότι δεν έπαιζε
άμυνα, δεν μπορούμε παρά να μένουμε άφωνοι όταν τον σκεφτόμαστε. Ο Νίκος
Γκάλης εφηύρε νέους νόμους βαρύτητας, άλλαξε την έννοια των σωματικών
προσόντων στο κατ’ εξοχήν άθλημα των σωματικών προσόντων, χάρισε οπτική
απόλαυση μέχρι δακρύων και νίκες που δεν τολμούσαμε να ονειρευτούμε, έκανε
γνωστό κι αγαπημένο το μπάσκετ σε κάθε ελληνικό σπίτι. Το μόνο κακό στην
καριέρα του ήταν ο αντικατοπτρισμός της. Ακριβώς επειδή το νούμερο ένα ήταν
στο απυρόβλητο, η καχυποψία απέναντι στο νούμερο δύο όφειλε να είναι
πολλαπλάσια (αυτό απαιτεί η ισορροπία τρόμου του Έλληνα φιλάθλου).

Και έτσι, ο Παναγιώτης Γιαννάκης μπορεί να ήταν ψυχάρα αλλά χωρίς τον Γκάλη
δεν θα είχε φθάσει πουθενά, μπορεί να μάτωσε για την Εθνική αλλά το Ευρωπαϊκό
το πήρε ο Γκάλης, μπορεί να έβαλε σαράντα πόντους στα δεκαεπτά του αλλά ο
Γκάλης έβαλε σαράντα πόντους δεκαεπτά φορές, μπορεί με δικά του καλάθια να
κέρδισε τόσες φορές τον ΠΑΟΚ αλλά τον Άρη τον έκανε ομάδα ο Γκάλης και τα
λοιπά και τα λοιπά. Ακόμα και τα εντελώς ατομικά προσόντα του μεγάλου Νικαιώτη
αντιμετωπίζονται αναδρομικά με μια υπολανθάνουσα συγκατάβαση: το πάθος του
λογίζεται μισός ηρωισμός και μισή γκρίνια, η άμυνά του είχε και την εύνοια των
διαιτητών, τα τρίποντά του ήταν παρακινδυνευμένα, τα καρφώματά του σπατάλη
δύναμης, οι πάσες του ασφαλείς αφού είχε τον Γκάλη – κι έτσι ο μονόδρομος
ξαναρχίζει. Στον Γκάλη υποκλινόμαστε – τελεία. Τον Γιαννάκη τον αγαπάμε αλλά
τον κριτικάρουμε, τον ευγνωμονούμε αλλά θεωρούμε και ότι κάπου μας το
χρώσταγε.

Γι’ αυτό η φετινή του μεγάλη ρεβάνς, ως προπονητή πλέον, έχει κάτι παραπάνω
από το άρωμα μιας δίκαιης ανταμοιβής. Γιατί κανείς δεν την περίμενε και γιατί,
μέχρι τώρα, από την προπονητική του κυρίως καριέρα αντλούσαν επιχειρήματα οι
επαγγελματίες μεμψίμοιροι. Ο Γιαννάκης έγινε προπονητής της Εθνικής πολύ νωρίς
και χωρίς δίπλωμα, δεν στέριωσε σε σύλλογο, δεν έχει προσωπική φιλοσοφία και
άλλα τέτοια. Όλες οι αμφιβολίες σαρώθηκαν με το πέρασμά του από το Μαρούσι,
πρωταθλητής πρώτου γύρου με το σπαθί του, έχτισε μια ομάδα με έξυπνα και
συνεκτικά υλικά, της προσέδωσε χαρακτήρα και συντροφικότητα, της εμφύσησε την
αγάπη τού ωραίου παιχνιδιού (αν και με λιγότερα ρίσκα από το δικό του) κι
ετοιμάζει, στο πρόσωπο του Σπανούλη, κάτι σαν τον μεταμοντέρνο διάδοχό του. Το
Μαρούσι κερδίζει σχετικά εύκολα (όπως χθες) ή πολύ δύσκολα (όπως την περασμένη
εβδομάδα), όμως τους κερδίζει όλους και με διάρκεια. Όποια και να είναι η
κατάληξη του Πρωταθλήματος, ο Γιαννάκης είναι από τώρα το πρόσωπο της
μπασκετικής χρονιάς. H εκδίκησή του, που ο ίδιος δεν είχε ανάγκη, απλώς θα
ολοκληρωθεί όταν όλο και περισσότεροι φίλαθλοι αναρωτηθούν γιατί ο Γκάλης δεν
τόλμησε να γίνει προπονητής.