Προεκλογικά και μεθεόρτια

ΤΡΙΓΩΝΑ – ΚΑΛΑΝΤΑ, μες στη γειτονιά, φύγαν’ τα Χριστούγεννα κι η
Πρωτοχρονιά, σήμερα τα Φώτα και η Φωτεινή – πολύ φίλη μου – πάει κι αυτό. Το
γουρούνι το χωνέψαμε, κρέπες, σουφλέ, κις λορέν (παραδοσιακά εδέσματα της
ελληνικής κουζίνας), ήπιαμε ό,τι ήπιαμε, καζαντίσαμε ό,τι καζαντίσαμε.
Αδειάσανε οι μπουφέδες οι τουρλού τουρλού και η τουρλοποίηση ανέβηκε από το
στομάχι στο μάτι. Στο βλέμμα το αποχαυνωμένο, το μισόκλειστο, στο «λίγο να
γείρω να τον πάρω». Του βοϊδιού το IQ έλαμψε στα αγνά παιδικά μας προσωπάκια.

KI ΥΣΤΕΡΑ η επιστροφή στα πάτρια. Τα καθημερινά του καθημερινού. Στο
γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί. Ξεκλείδωσαν οι πύλες των σχολείων, κλείδωσαν τα
χαμόγελα των μαθητών. Γκαρσόν, μια μελιτζανοσαλάτα και μια από τα ίδια στο
δώδεκα.

Από το τουρλού τουρλού, πίσω στο ντίρι ντάχτα. H ρουτίνα μας βαράει το ντέφι
κι εμείς χορεύουμε. Ξεστολίζουμε δέντρα και καρδιές και πιάνουμε το καρνέ.
Τράπεζα. Καθαριστήριο. Σιδεράκια παιδιού. H εξέταση αίματος που έπρεπε να
γίνει META τις γιορτές. Κι έμοιαζε τόσο μακρινή. Μέχρι που το META έγινε ΤΩΡΑ.
Πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι το υπολόγιζες. Από το τουρλού τουρλού στο ντίρι
ντάχτα. Υπνηλία οξυτάτης μορφής. Πού να πέσω, πού να δέσω, πού να κοιμηθώ.

Και αίφνης η διάθεση, η υπναλέα, η νυσταλέα, η λαθραία, ως μετανάστις, άλλαξε.
Μεταλλάχτηκε. Μετατράπηκε από μεθεόρτια σε προεκλογική. Ίσα που κι εμείς τον
παίρναμε κι αυτός μας έπαιρνε (και μας σήκωνε), άνοιξε το μάτι μας γαρίδα.
Ανακαθίσαμε στην πολυθρόνα την βουλιαγμένη από την πλήξη αιώνων. Ισιώσαμε τους
ώμους. Δυναμώσαμε τον ήχο της τηλεόρασης. Σαν έτοιμοι από καιρό, σαν
ψυλλιασμένοι, παρακολουθήσαμε, για άλλη μια φορά, αυτόν τον ατάραχο
Πρωθυπουργό να παίζει πόκα υψηλού πολιτικού επιπέδου. Να φέρνει τα πάνω –
κάτω. Να τινάζει την μπάνκα στον αέρα με μια του κίνηση.

KI ΙΣΑ που βυθιζόμαστε στο τέλμα, ανεξαρτήτως πολιτικής θέσεως και
διαθέσεως, ξελαμπικάραμε. Στο περίπτερο ο περιπτεράς, δεν κάνει δύο με δυόμισι
χρόνια να σου το δώσει το ρέστο. «Πώς τα βλέπεις τα πράγματα; Θα τις πάρει τις
εκλογές το ΠΑΣΟΚ;». Στο σούπερ μάρκετ ο σουπερμαρκετάς δεν απαξιοί να σου
δείξει τα χαρτιά κουζίνας. «Πώς τα βλέπεις τα πράγματα; Θα το κερδίσει ο
Γιώργος το στοίχημα;». Εκεί που κάθε συζήτηση είχε εξαφανιστεί, την
αναζητούσαν οι οικείοι της, ανάψανε τα αίματα. Πήρε φωτιά στο Κορδελιό. Θα
τους κάτσει το χαρτί; Θα τα χρειαστεί η Νέα Δημοκρατία; Θα μικρύνει η ψαλίδα;
Οχτώ μονάδες, είναι οχτώ μονάδες. Ναι, αλλά και ο αιφνιδιασμός είναι
αιφνιδιασμός. Για πόσο; Για όσο! Μέχρι τον Μάρτη; Δεν νομίζω. Νομίζει ο
Σημίτης! Κι όποτε νομίζει ο Σημίτης, κατά έναν περίεργο τρόπο πέφτει μέσα. Κι
εδώ; Και τώρα; Θα δείξει.

ΒΓΗΚΑΜΕ από τον μεθεόρτιο λήθαργο. Μπήκαμε στο προεκλογικό τριπάκι. Μια
χαρά λαό μάς βρίσκω. Και τον Γιώργο Παπανδρέου επίσης. Όχι γιατί είναι ψηλός,
λεπτός και νόστιμος – αν κι αυτό δεν με χαλάει ποσώς. (Κάλλιο ψηλός, λεπτός
και νόστιμος, παρά κοντός, χοντρός και άσκημος, λέει μια σαρακατσάνικη
παροιμία που δεν υφίσταται.) Τον πάω, γιατί με την εξωτερική πολιτική που
ακολούθησε στα ελληνοτουρκικά, ρισκάρισε. Έβαλε το κεφάλι του στον ντορβά. Στο
τσεπάκι το είχε το πολιτικό χαρακίρι. Κι όμως, τόλμησε. Κατέθεσε πρόταση. Και
την υλοποίησε. Και πέτυχε. Και μαγκιά του. Για να λέμε και τα σωστά. Ενίοτε.

ΑΠΟ TA ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ, στα προεκλογικά. Μην κρύβετε τα τρίγωνα του παιδιού
στο συρτάρι. Κοντός ψαλμός, τα νέα κάλαντα. Τα πολιτικά. Καλήν ημέραν
άρχοντες. Αλλά όχι μόνον αν είναι ορισμός σας. Όχι μόνο δικός σας.

Κάποτε, ο ορισμός να είναι και δικός μου!