110 ετών, χωρίς ασπιρίνη!

Είναι ίσως ο μακροβιότερος Έλληνας. Ο Θανάσης Μυλωνάς σε λίγες μέρες
συμπληρώνει τα εκατόν δέκα χρόνια της ζωής του, αφού γεννήθηκε το 1894, και θα
γιορτάσει τα γενέθλιά του στο χωριό του, τη Σπαρτιά Αχαΐας, μαζί με τα τέσσερα
παιδιά του, τα εγγόνια, τα είκοσι οκτώ δισέγγονά του και τα δύο τρισέγγονά
του.

«Θυμάμαι παλιά που ο κόσμος πεινούσε. H μάνα μας πήγαινε για χόρτα στα χωράφια και εμείς τα παιδιά τρέχαμε και μαζεύαμε σαλιγκάρια», λέει ο κ. Θανάσης Μυλωνάς

Ο κ. Μυλωνάς θυμάται ακόμη τα τέσσερα χρόνια που πολέμησε στη Μικρά Ασία μέχρι
την Καταστροφή. Ταλαιπωρήθηκε. Κατάφερε όμως και γύρισε. Εγκαταστάθηκε στο
χωριό του και ασχολήθηκε όπως και ο πατέρας του με τη γεωργία και την
κτηνοτροφία.

«Από μικρό παιδί ξυπνάω με το λάλημα του κόκορα», λέει καθισμένος δίπλα στο
τζάκι του σπιτιού του. «Όλα τα πράγματα από τη φύση γίνονται και καταλήγουν
πάντα στη φύση», παρατηρεί. H διατροφή του δεν διαφέρει από αυτή των υπόλοιπων
μελών της οικογένειάς του. «Χόρτα, τυρί, γάλα, ελιές, όσπρια, αλλά και κρέας.
Θυμάμαι παλιά που ο κόσμος πεινούσε. H μάνα μας πήγαινε για χόρτα στα χωράφια
και εμείς τα παιδιά τρέχαμε και μαζεύαμε σαλιγκάρια». Όπως λέει, στα τόσα
χρόνια της ζωής του «ποτέ δεν τον ξελόγιασε η πόλη». «Εδώ, αυτό ήθελα. Τη
χωριάτικη ζωή, με τις στερήσεις, τις λύπες, αλλά και τις χαρές της». Πλέον ο
κ. Θανάσης Μυλωνάς διηγείται στα δισέγγονά του ιστορίες από τους πολέμους που
έζησε και στους οποίους πήρε μέρος.

Κοντά στο κοπάδι του

H ζωή του κύλησε ήρεμα στη συνέχεια. «Μέχρι πρόσφατα περνούσε τη μέρα του έξω
από το σπίτι, κοντά στο κοπάδι με τα ζώα και στα χωράφια», λέει μία από τις
κόρες του, η κ. Φωτεινή Ζαχαροπούλου, 76 ετών, και προσθέτει: «Δε θέλει ούτε
ν’ ακούσει για γιατρό και νοσοκομείο και ποτέ του δεν παίρνει ούτε μία
ασπιρίνη».

Ο κ. Μυλωνάς ζει με την κόρη του Φωτεινή και τον 82χρονο γαμπρό του, τον κ.
Δημήτρη Ζαχαρόπουλο. Πολύ συχνά στο σπίτι τούς επισκέπτονται τα εγγόνια και τα
δισέγγονα που ζουν στην Πάτρα και στην Αθήνα.

«H μόνη μου πίκρα ήταν στον πόλεμο»

«Έφαγα το μπαρούτι με τη χούφτα», λέει ο κ. Θανάσης Μυλωνάς χωρίς να
αποχωρίζεται από πλάι του το ποτηράκι με το κρασί του. «Παλιά στα χωριά είχαν
καλές συνήθειες, όπως να γεννούν πολλά παιδιά. Δεν αποκτούσαμε πλούτη, μόνο
υγεία». Άγχος ο υπεραιωνόβιος Αχαιός δεν είχε ποτέ στη ζωή του. «H μόνη μου
πίκρα ήταν στον πόλεμο. Έζησα πρώτα τη νίκη και μετά τη συντριβή. Θυμάμαι στη
Μικρά Ασία, στο βουνό Μουράτ, που μας χτύπησαν Τούρκοι ιππείς. Έφτασα με έναν
φίλο μου ταλαιπωρημένος και νηστικός σ’ ένα χωριό. Αναζητήσαμε ψωμί. Ψωμί να
φάμε, είπαμε, κι ας πεθάνουμε. Για καλή μας τύχη ένας Αρμένης μάς έδωσε ψωμί,
ντομάτες, λάδι κι αλάτι. Τον ευχαριστήσαμε σα να είχαμε το Θεό μπροστά μας.
Στη συνέχεια ο κ. Μυλωνάς έζησε την Καταστροφή και τη φρίκη. Έφτασε στη Χίο
και εκεί πήρε το απολυτήριο του Στρατού.