Έπρεπε να φτάσουν εκεί

H εορταστική έκδοση του δίσκου της Χαρούλας Αλεξίου, που κυκλοφορεί από τις 16
Δεκεμβρίου στα δισκοπωλεία, περιέχει (σε μεγάλο κουτί διαστάσεων 31X25): ένα
λεύκωμα με τις αφίσες των συναυλιών της την τελευταία δεκαπενταετία, ένα DVD
με τη συνέντευξή της στον Θανάση Λάλα, συν τρία βιντεοκλίπ («Το κύμα», «Οι
φίλοι μου χαράματα», «Απόψε θέλω να πιω») και φυσικά το τελευταίο της άλμπουμ
που έχει ήδη πουλήσει πάνω από 65.000 αντίτυπα. Όλο το «πακέτο» κοστίζει 19,90
ευρώ! Δηλαδή όσα δίναμε μέχρι στιγμής (αδιαμαρτύρητα) για ένα CD. Αν συνέβαινε
αυτό πριν από έναν χρόνο (που δεν υπήρχε περίπτωση δηλαδή), θα λέγαμε πάει,
πάτωσε η Αλεξίου και τη βγάζουν κοψοχρονιά στα μαγαζιά μπας και πουλήσει. Τώρα
ένα αποδεδειγμένα γερό (εμπορικά) άλμπουμ, «πουσάρεται» για δεύτερη φορά, σε
μια πολύ ενδιαφέρουσα τιμή, εκμεταλλευόμενο την αγοραστική κίνηση των
Χριστουγέννων. Ήθελα να ήξερα, έπρεπε να φτάσει σε αυτό το σημείο η
δισκογραφία για να αρχίσουν να παίρνουν μπρος τα «μεγάλα κεφάλια» του
μάρκετινγκ; Αλλά, απ’ ό,τι φτάνει στα αυτιά μου, ούτε και σήμερα έχει αλλάξει
επί της ουσίας κάτι. Οι εξαιρέσεις είναι αυτές που βλέπουμε, εξαιρέσεις που
προσπαθούν να επιβληθούν σε μια δισκογραφία που αρνείται να δει την
πραγματικότητα.