20 ΕPΩTHΣEIΣ XAPHΣ PΩMAΣ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ – ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΣ

Δύσκολος ο ρόλος του δημάρχου στο «Καφέ της Χαράς», διότι, εξηγεί ο Χάρης
Ρώμας, είναι ένα πρόσωπο που παρουσιάζεται ηθελημένα ακραίο και πρέπει να
πείσει τους θεατές πως είναι υπαρκτό. Επιλέγει ρόλους αντι-ήρωα επειδή έχουν
υποκριτικά μεγαλύτερο ενδιαφέρον και, όπως λέει, θέλει πολύ θάρρος να
εμφανίζεται κάποιος αντιπαθητικός στο κοινό. Πώς αντιλαμβάνεται την επιτυχία;
Για εκείνον μετρούν περισσότερο οι σχέσεις με τους δικούς του ανθρώπους παρά η
δόξα και το χρήμα.

Ποιο ήταν το ερέθισμά σας για το «Καφέ της Χαράς»;

Θέλαμε να κάνουμε μια μονοκάμερη κωμωδία με φόντο την ελληνική επαρχία. Να
ξεφύγουμε από το στούντιο και από τον αθηναϊκό χώρο και να κάνουμε κάτι «εκτός
των τειχών». Το θέμα που διαπραγματευόμαστε, βέβαια, είναι όπως και σε
παλιότερες δουλειές μας η σύγκρουση του παλιού με το καινούργιο.

Λέγεται ότι έχει κοινά στοιχεία με την ταινία «Chocolat». Ως προς τι ισχύει
αυτό;

Ως προς το ότι η ηρωίδα με ένα μικρό παιδί έρχεται σε ένα μικρό χωριό και
δημιουργεί αναταραχή. Όπως, όμως, και η Νταϊάν Κίτον στο «Baby boom», η Στεφάν
Οντράν στο «Δείπνο της Μπαμπέτ» (χωρίς παιδί) αλλά και η Αλίκη Βουγιουκλάκη
στη «Δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά». Το θέμα του ατόμου που εισβάλλει από έξω σε
μια μικρή, κλειστή, κοινωνία και τη διαταράσσει έχει επαναληφθεί κατά κόρον σε
πάρα πολλά σενάρια.

Ποια είναι τα ατού του σίριαλ;

Ρωτήστε τους θεατές. Εμείς, πάντως, δουλεύουμε σκληρά για κάθε λεπτομέρεια της
υλοποίησής του.

Οι χαρακτήρες στο «Καφέ της Χαράς» φαίνονται «τραβηγμένοι από τα μαλλιά». H
υπερβολή είναι αυτό που τραβάει τα βλέμματα;

Σε ποιους χαρακτήρες αναφέρεστε; Στον παλαιών αρχών μισογύνη αλλά και
πικραμένο δήμαρχο, στην απελευθερωμένη γυναίκα με το εξώγαμο, στον σατράπη
καφετζή που συμπεριφέρεται βίαια στη γυναίκα του, στην υποταγμένη γυναίκα που
φέρει το στίγμα της στείρας, στον τσιγκούνη παντοπώλη, στην ερωτευμένη
γεροντοκόρη δασκάλα; Ποιος από αυτούς δεν συναντάται σε μια σημερινή κοινωνία
και δη της επαρχίας; Μεγεθυσμένος έστω, από το στοιχείο της υπερβολής που
απαιτεί το είδος που λέγεται κωμωδία.

Τι κοινό έχει η κοινωνία του Κολοκοτρωνιτσίου με ενός τυπικού ελληνικού
χωριού;

Αν και η πρόθεσή μας δεν ήταν να παρουσιάσουμε ένα τυπικό ελληνικό χωριό –
γιατί δεν κάνουμε ντοκιμαντέρ, είμαστε μυθοπλάστες -, παρ’ όλα αυτά είναι
βέβαιο ότι πάρα πολλά στοιχεία από το «φανταστικό» Κολοκοτρωνίτσι, συναντώνται
σε ελληνικά χωριά. Όπως η ξενοφοβία, το κουτσομπολιό, αλλά και η περίσσεια
καρδιάς.

Μέσα από το σίριαλ μήπως παρουσιάζεται μια κοινωνία αναχρονιστική;

Μέχρι ένα σημείο ναι. Πιστεύουμε ότι υπάρχουν κοινωνίες αναχρονιστικές, χωρίς
αυτό να σημαίνει πως είναι τελικά χειρότερες από τις εκσυγχρονιστικές, που
είναι της μόδας.

Εύκολος ο ρόλος του δημάρχου;

Αντιθέτως, πολύ δύσκολος. Γιατί πρέπει ένα πρόσωπο που ηθελημένα παρουσιάζεται
ακραίο να πείσει τους θεατές ότι είναι απολύτως υπαρκτό. Πράγμα που, όπως
φαίνεται, έγινε.

Πόσο αληθινός είναι;

Όσο αληθινοί είναι ο Ταρτούφος και ο Φιλάργυρος του Μολιέρου ή ακόμη και οι
ήρωες του Γκολντόνι και του Αριστοφάνη. Και προτού πείτε «βάζει η κοσκινού τον
άντρα της με τους πραματευτάδες» το λέω εγώ πρώτος για να έχετε να με «θάβετε»
με την άνεσή σας.

Γιατί επιλέγετε πάντα τον ρόλο του αντι-ήρωα;

Έχει υποκριτικά μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Πιστέψτε με, θέλει θάρρος να παίζεις
ρόλους αντιπαθείς στο κοινό.

Σας αρκεί το ποσοστό της τηλεθέασης;

Αν είχα και 10 μονάδες παραπάνω δεν θα με χάλαγε.

Πόσο άδικες είναι οι κριτικές;

Μου αρκεί που ο Θανάσης Βέγγος είπε ότι η σειρά τού αρέσει πάρα πολύ.
Πελάααατη μου!

Προτιμάτε να σας «χαϊδεύουν» τα αυτιά;

Εσείς προτιμάτε να σας τα δαγκώνουν;

Πόσο «ανοιχτός» είστε σε αυτές;

Είμαι ανοιχτός στις καλοπροαίρετες και στις ανοιχτόμυαλες.

Σεναριογράφος και πρωταγωνιστής. Ταλέντο ή ματαιοδοξία;

Ξέρετε κανέναν που θα σας απαντούσε ματαιοδοξία; Θα έλεγα ότι αυτοί είναι οι
τρόποι που εκφράζομαι. Και ακόμη στο περιβόητο «δύο καρπούζια δεν χωράνε σε
μία μασχάλη» απαντώ: ανάλογα πόσο μακρύ είναι το χέρι.

Πού πιστεύετε ότι οφείλεται η φετινή κρίση στα θέατρα;

Αναμφισβήτητα στην οικονομική κρίση, η οποία κλιμακώνεται και δυστυχώς ακόμα
δεν έχει κορυφωθεί.

Μια τηλεοπτική επιτυχία γιατί πρέπει να «εξαργυρώνεται» με τον ρόλο του
θιασάρχη;

Ρωτάτε εμένα που αποφάσισα να παίξω σε ένα μικρό θέατρο με άλλους 11
συναδέλφους μου ένα έργο συνόλου επί ίσοις όροις;

H τηλεόραση είναι ο εύκολος δρόμος προς την επιτυχία και την αναγνώριση;

Σίγουρα είναι δρόμος προς την αναγνώριση. Αλλά σίγουρα δεν είναι δρόμος προς
την επιτυχία, αν μιλάμε μακροπρόθεσμα. Εν ολίγοις, γίνεσαι εύκολα
αναγνωρίσιμος αλλά πολύ δύσκολα πετυχημένος.

Θα θέλατε να παίξετε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική;

Όχι. Δεν μου αρέσουν τα σενάριά τους. Προτιμώ τα δικά μου.

Πώς αντιλαμβάνεστε την επιτυχία;

Τώρα πια την αντιλαμβάνομαι κυρίως σε σχέση με την ιδιωτική μου ζωή. Μετράνε
περισσότερο οι σχέσεις μου με τους αγαπημένους μου ανθρώπους παρά η δόξα και
το χρήμα.

Ποια είναι η αγωνία σας;

Μήπως πάψει να μου κάνει συνεντεύξεις μία μερίδα του Τύπου, όπως εσείς, που
θέλουν να απολογούμαι για την επιτυχία μου. Γιατί αυτό θα σημαίνει ότι είμαι
πια στα αζήτητα.