ΓΝΩΜΗ Ποιος παίζει σήμερα τον ρόλο του Nέιντερ;

Στις εκλογές του 2000, στο πλαίσιο μιας προεκλογικής εκστρατείας που έμοιαζε
να έχει κίνητρο τη ματαιοδοξία μάλλον παρά κάποιο ρεαλιστικό πολιτικό όραμα, ο
Ραλφ Νέιντερ έκανε ό,τι μπορούσε για να υπονομεύσει τον Αλ Γκορ – μολονότι ο
κ. Γκορ, όσο και αν δεν ικανοποιούσε τους Νεϊντερικούς, ήταν σαφώς καλύτερη
επιλογή από τον σημερινό ένοικο του Λευκού Οίκου.

Τώρα το Δημοκρατικό Κόμμα έχει τους δικούς του εσωτερικούς υπονομευτές:
υποψηφίους που υπολείπονται κατά πολύ στην κούρσα για το χρίσμα, οι οποίοι
φαίνεται να ενδιαφέρονται περισσότερο να δυσφημήσουν τον Χάουαρντ Ντιν παρά να
νικήσουν τον Τζορτζ Μπους. Και δεν πιστεύω τη δικαιολογία ότι αυτό που
επιδιώκουν είναι να διασφαλίσουν ότι το κόμμα θα επιλέξει έναν υποψήφιο που θα
έχει τις πιθανότητες να εκλεγεί. Δεν υπάρχει τίποτε στα εκλογικά δεδομένα που
να υποδηλώνει ότι ο κ. Ντιν έχει λιγότερες πιθανότητες εκλογής από ό,τι οι
Δημοκρατικοί αντίπαλοί του, εξαιρουμένου πιθανόν του στρατηγού Ουέσλι Κλαρκ.
Οι αντίπαλοι του κ. Ντιν μπορούν θαυμάσια να πιστεύουν ότι, αν πάρει το
χρίσμα, θα χάσει τις εκλογές. Είναι όμως ασυγχώρητο να προσπαθούν να
μετατρέψουν την πεποίθησή τους αυτή σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Επιτρέψτε μου να προτείνω έναν δυο θεμελιώδεις κανόνες. Πρώτον, ενώ ένας
υποψήφιος μπορεί να λέει πως έχει περισσότερες πιθανότητες να εκλεγεί από ό,τι
ο αντίπαλός του, κάποιος που ενδιαφέρεται πραγματικά να ηττηθεί ο κ. Μπους δεν
μπορεί να ισχυρίζεται πως ο αντίπαλός του δεν έχει καμία ελπίδα. Ωστόσο, οι
κ.κ. Τζόζεφ Λίμπερμαν και Τζον Κέρι έκαναν ακριβώς αυτό. Ακόμη σημαντικότερο
είναι ένας Δημοκρατικός να μην λέει κάτι που θα μπορούσε να εκληφθεί ως δήλωση
πως ο κ. Μπους είναι προτιμότερος από τον αντίπαλό του, όπως έκανε ο κ. Κέρι.

H βάση του κόμματος θέλει έναν υποψήφιο που να επιδιώκει, όπως υπογραμμίζει το
σύνθημα του Ντιν, να πάρει πίσω τη χώρα μας από τη Δεξιά. Δεν είναι ο
κατάλληλος καιρός για κάποιον που είναι υποψήφιος μόνο και μόνον επειδή
πιστεύει πως του αξίζει να γίνει πρόεδρος.