Δρόμοι

Τι μπορεί…

… να φθονήσει κανείς περισσότερο; Πλούτο, ομορφιά, εξουσία, ταλέντο,
γνώσεις, σοφία και τύχη (και νιάτα, θα μπορούσε κανείς να προσθέσει στον
κατάλογο, ανάλογα με την ηλικία του). Άλλα από αυτά τα χαρίσματα τα έχει ο
άνθρωπος από γεννησιμιού του. Και άλλα έρχονται μονάχα ύστερα από σκληρή
προσπάθεια. Μόνο σε έναν ιδανικό κόσμο μπορεί κανείς να είναι και πλούσιος και
ωραίος και ισχυρός και ταλαντούχος και διαβασμένος και σοφός και (προφανώς,
δεδομένων όλων αυτών) τυχερός. Στον πραγματικό κόσμο αισθάνεται τυχερός αν
έχει έστω και ένα από αυτά τα «δώρα».

Κάτι παράξενο…

… συμβαίνει, όμως, σε αυτόν ακριβώς τον κόσμο. Όταν έχει κανείς ένα ή
περισσότερα από αυτά τα ζηλευτά πράγματα, συνήθως δεν είναι εκείνο που
επιθυμεί περισσότερο από όλα. Γνώρισε ποτέ κανείς όμορφη γυναίκα που να μη
νιώθει πως έχει πάνω της κάποιο ψεγάδι; Ο πλούσιος θέλει να είναι ωραίος ή να
είναι σοφός. Ο ταλαντούχος θέλει να είναι πλούσιος ή να είναι ισχυρός. Και
πάει λέγοντας. Λίγοι γεννιούνται και πλούσιοι και ωραίοι και ισχυροί και
ταλαντούχοι και τυχεροί. Οι υπόλοιποι βρίσκουν παρηγοριά στον φθόνο. Γι’ αυτό
το συναίσθημα που μας κάνει και «πρασινίζουμε» από το κακό μας, ο Τζέικομπ
Επστάιν κάθησε και έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο («Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα: ο
φθόνος»). Ευτυχώς, λέει ο συγγραφέας, οι περισσότεροι από εμάς στρέφουμε τον
φθόνο μας σε μικρότερα πράγματα – αλλιώς η ζωή μας θα ήταν αφόρητη. Εμείς που
δεν μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας, κοιτάζουμε με φθόνο τη χάρη και την
επιδεξιότητα του χορευτή. Εμείς που δεν μπορούμε να κατεβάσουμε ούτε μια ιδέα,
διαβάζουμε με φθόνο τις αστραφτερές ιδέες στο βιβλίο ενός προικισμένου
συγγραφέα.

Όταν «πρασινίζουμε»…

… από το κακό μας, συνήθως δεν στρέφουμε τον φθόνο μας σε εκείνους που
θεωρούμε πολύ πιο προικισμένους, αλλά στους άλλους, αυτούς που νιώθουμε πως
είναι μόλις λίγο πιο προικισμένοι από εμάς. Γιατί ξέρουμε πως τους πρώτους
είναι αδύνατον να τους φτάσουμε, ενώ τους άλλους ελπίζουμε κάποτε να τους
προλάβουμε στη «γωνία». Όχι πως είναι εύκολο. Σε μια τέτοια «γωνία» είχε
καθηλωθεί μια μέρα από την κίνηση σε ένα δρόμο του Σικάγου η μητέρα του
Επστάιν, που της άρεσαν τα λούσα και οι Κάντιλακ. Απηυδισμένος, ο γιος της της
είπε να βγάλει το χέρι από το παράθυρο για να την αφήσουν να περάσει. «Δεν
πρόκειται», του είπε εκείνη, κοιτάζοντάς τον απορημένη για την αφέλειά του.
«Με τέτοιο αυτοκίνητο δεν πρόκειται να μου κάνουν τη χάρη».

Με τόσο φθόνο…

… είναι να μη γίνεται κανείς προληπτικός; Ευτυχώς, εμείς οι τρεις, σε αυτή
την άθλια γωνιά της εφημερίδας, με αυτή την άθλια θεματολογία και την άθλια
γραφή, όπου δεν υπάρχει λέξη που να μη βγάζει το μάτι της διπλανής της, δεν
κινδυνεύουμε από φθόνο. (Φτου.)