«Ήθελα μόνο να ζήσω…»

Κουάνγκ Νγκάι και Κουάνγκ Ναμ. Δύο επαρχίες στο κεντρικό Βιετνάμ, ανάμεσα
στα βουνά και τη θάλασσα. Κεν Κέρνεϊ, Ουίλιαμ Ντόιλ και Ράιον Κόζεϊ. Τρεις
Αμερικανοί στρατιώτες. Οι ιστορίες που διηγούνται για όσα είδαν και όσα έκαναν
όταν υπηρετούσαν εκεί το 1967 είναι φρικιαστικές.

H ανάκριση. Βιετναμέζος ανακρίνεται από Αμερικανούς στρατιώτες το 1967. Ξέρει τι τον περιμένει

Την άνοιξη και το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς, τα αμερικανικά στρατεύματα
διεξήγαν επιχειρήσεις για να εκδιώξουν τους χωρικούς από τα χωριά τους, ώστε
να μην έχουν πια οι Βιετκόνγκ υποστήριξη, στέγη και φαγητό. Οι επιχειρήσεις
ήταν άγριες, λένε οι πρώην στρατιώτες. Χωριά βομβαρδίζονταν, καίγονταν,
καταστρέφονταν. Καθώς προωθούνταν οι χερσαίες δυνάμεις, συχνά οι στρατιώτες
πυροβολούσαν άνδρες, γυναίκες και παιδιά, μερικές φορές ακόμη και ακρωτηρίαζαν
ανθρώπους κόβοντάς τους τα αυτιά για να τα φορέσουν στο λαιμό σαν περιδέραια.
Πετούσαν χειροβομβίδες σε καταφύγια, ξεκληρίζοντας ολόκληρες οικογένειες.
«Ήταν σαν την Άγρια Δύση χωρίς σερίφη», λέει ο Κέρνεϊ. «Σκέτη τρέλα. Ποτέ δεν
είχες ησυχία. Σκότωνες για να μη σκοτωθείς. Τρόμαζες. Συμβαίνουν αυτά». Ο
Ντόιλ είχε χάσει τον λογαριασμό για το πόσους σκότωνε. «Ήθελα μόνο να ζήσω…
πάση θυσία. Τίποτε άλλο. Μόνο το ένστικτο». Ο Κέρνεϊ και ο Ντόιλ είναι δύο από
τους στρατιώτες που πρωταγωνιστούν σε μία σειρά από άρθρα της εφημερίδας
«Μπλέιντ» του Οχάιο, η οποία ξαναθέτει το ζήτημα της συμπεριφοράς των
αμερικανικών στρατευμάτων στο Βιετνάμ. Το 1967, μία επίλεκτη μονάδα
αναγνώρισης της 101ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας διέπραξε μια μακρά σειρά από
ωμότητες στον πόλεμο του Βιετνάμ. «Επί επτά μήνες, η Ομάδα των Τίγρεων
προωθούνταν στα κεντρικά υψίπεδα, σκοτώνοντας άοπλους πολίτες, σε ένα κύμα
βίας που ουδέποτε αποκαλύφθηκε στο αμερικανικό κοινό», γράφει η εφημερίδα του
Οχάιο. «Γέροι χωρικοί πυροβολούνταν καθώς δούλευαν στα χωράφια. Αιχμάλωτοι
βασανίζονταν και εκτελούνταν. Ένας στρατιώτης κλωτσούσε τους εκτελεσμένους στο
στόμα και τους έπαιρνε τα χρυσά δόντια».

H ανάκριση

Το 1971, γράφει η εφημερίδα, ο στρατός άρχισε ποινική ανάκριση η οποία
διήρκεσε τεσσεράμισι χρόνια. Στο πόρισμά τους οι ανακριτές κατέληγαν στο
συμπέρασμα ότι έπρεπε να ασκηθεί δίωξη εναντίον 18 ατόμων. Όμως, η υπόθεσή
τους δεν έφτασε ποτέ στο στρατοδικείο.

Σε τηλεφωνική επικοινωνία τους με την «Νιου Γιορκ Τάιμς», τρεις από τους πρώην
στρατιώτες που επικαλείται η εφημερίδα «Μπλέιντ» επιβεβαίωσαν ότι τα άρθρα της
περιγράφουν επακριβώς τις δραστηριότητες της μονάδας τους. Όμως υπογράμμισαν
κάτι: η Ομάδα των Τίγρεων δεν ήταν μια «απείθαρχη» μονάδα. Τα μέλη της έκαναν
απλώς όσα τους διέταζαν να κάνουν και οι ανώτεροί τους γνώριζαν τη δράση τους.
«Αυτό που δεν ξέρω αν βγαίνει προς τα έξω», είπε ο Κόζεϊ, νοσοκόμος εκείνης
της μονάδας, «είναι ότι δεν επρόκειτο για μια ανελέητη συμμορία που ερήμωνε τα
χωριά, αλλά ότι είχαμε λάβει διαταγές να το κάνουμε».

H πυρπόληση χωριών και σπιτιών, οι φόνοι αμάχων και η ρίψη χειροβομβίδων σε
καταφύγια ήταν μια συνηθισμένη τακτική των αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων σε
όλο το Βιετνάμ, λένε οι τρεις στρατιώτες. Ο ισχυρισμός τους επιβεβαιώνεται από
διηγήσεις δημοσιογράφων, ιστορικών και στρατιωτών. Αυτή η τακτική – ιδιαίτερα
στις «ζώνες πυρός κατά βούληση», όπου οι πάντες θεωρούνταν νόμιμοι στόχοι –
διαμορφώθηκε κυρίως από την πεποίθηση ότι ο αριθμός των πτωμάτων του εχθρού
ήταν το μέτρο της επιτυχίας και ο λόγος προαγωγής των αξιωματικών.

Ωμότητες

Ο Νίκολας Τερς του Πανεπιστημίου Κολούμπια, ο οποίος μελετάει τα κρατικά
αρχεία, λέει ότι είναι πλημμυρισμένα από παρόμοιες ωμότητες. «Έτυχε να πέσω
πάνω στα γεγονότα τα οποία περιγράφει η εφημερίδα “Μπλέιντ”», λέει. «Διάβασα
γι’ αυτή την υπόθεση πριν από ένα- ενάμιση χρόνο και δεν μου φάνηκε
εντυπωσιακή. Δεν ξεχώριζε σε τίποτα από τις υπόλοιπες. Αυτό είναι το
τρομακτικό. Ήταν παρόμοια με εκατοντάδες άλλες τέτοιες υποθέσεις». Σύμφωνα με
τον Τερς, οι ωμότητες της Ομάδας των Τίγρεων δεν ήταν παρά απλώς η κορυφή του
παγόβουνου των αμερικανικών εγκλημάτων πολέμου στο Βιετνάμ.

Παρ’ όλα αυτά υπήρξαν ελάχιστες διώξεις. Εκτός από την υπόθεση της σφαγής του
Μάι Λάι, το 1968, μόνο 36 υποθέσεις εγκλημάτων πολέμου στο Βιετνάμ έφτασαν τα
στρατοδικεία και υπήρξαν 20 καταδίκες.

LINKS:

* www.toledoblade.com

* www.cnn.com/SPECIALS/2000/vietnam

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ρούσσος Βρανάς