ANAΛΩΣIMA Tο καρουζέλ

Γυρίζουν γύρω γύρω, δεν προλαβαίνεις να θαυμάσεις τα χρυσά στολίδια του
καθενός, μέχρι να διακρίνεις ο επόμενος έχει πάρει τη θέση του και λάμπει
εξίσου και νάτος ο μεθεπόμενος κι ύστερα ο άλλος, όλοι αλλιώτικοι, εξίσου
λαμπεροί, αλλά σε λίγο ανακαλύπτεις ότι βλέπεις πάλι τον πρώτο, κι ο κύκλος
επαναλαμβάνεται. Παίζει μουσική κουδουνιστή, λάμπουν φωτάκια, ακούραστα
αναβοσβήνουν, καταπίνουν ενέργεια και σε θαμπώνουν, αλλά ναι, είναι ξανά οι
ίδιοι. Τι στέκεσαι λοιπόν και περιμένεις ουρά στο Σύνταγμα, δες το συμβολικά
το καρουζέλ, είναι σαν το προεκλογικό παιχνίδι, μήνες τώρα έχει αρχίσει να
στριφογυρίζει και θα συνεχίσει ώσπου να ζαλιστούμε, τα ίδια πρόσωπα τα
πασίγνωστα, στροβιλίζονται προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν. Τι θα πει ότι θέλεις
να ανέβεις στο αληθινό καρουζέλ του Συντάγματος και δεν σε ενδιαφέρουν οι
συμβολισμοί; Δεν βλέπεις ότι είναι για παιδιά το καρουζέλ; Εδώ, απέξω, θα
περιμένουμε εμείς οι μεγάλοι και θα ατενίζουμε τη Βουλή κάνοντας
παραλληλισμούς της μονοτονίας των πολιτικών προσώπων με το καρουζέλ. Τι θα
πει, δεν είχε καρουζέλ όταν ήσουν παιδί και σου έχει μείνει στέρηση; Δεν
ξαναγίνεσαι παιδί με τέτοια. Τι θα πει, όλος ο κόσμος ανεβαίνει; Εσύ είσαι
σοβαρό άτομο, δεν επιτρέπεται. Τι θα πει, βαρέθηκες τα σύμβολα και θέλεις
αληθινά αλογάκια; Στάσου, θα ρεζιλευτείς. Όλοι ρεζιλεύονται; Δεν υπάρχει όριο
ηλικίας; Πρώτα η βόλτα κι ύστερα η περισυλλογή; Μα, είναι δυνατόν τόσο εύκολα
να χάνεις τη σοβαρότητά σου, να ξελογιάζεσαι με παιδιαρίσματα; Γι’ αυτό και οι
άλλοι σε εντυπωσιάζουν με το παραμικρό, οι πολιτικοί εννοώ. Καλά, άντε να
στριφογυρίσεις λίγο με τα νήπια, μήπως ξεπεράσεις το στριφογύρισμα στην
πολιτική.