Eνίσχυση σε επιχειρήσεις, αλλά όχι «στα τυφλά»

Με όλες τις επιφυλάξεις που μπορεί να έχει κανείς για το πώς θα λειτουργήσει
στην πράξη το Ταμείο Εγγυοδοσίας για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, το οποίο
εγκαινίασε ο Πρωθυπουργός την περασμένη εβδομάδα, είναι ένα θετικό βήμα.

Ήταν, επιτέλους, καιρός να αντιληφθεί η κυβέρνηση ότι πρέπει να πάψει να
επικεντρώνει όλη της τη δραστηριότητα και το ενδιαφέρον σε πρωτοβουλίες που
έχουν να κάνουν με τον δημόσιο τομέα και να ασχοληθεί με τις επιχειρήσεις και
δη τις μικρομεσαίες. Και αυτό, γιατί η εικόνα στην Ελλάδα – σε ό,τι αφορά την
ανάπτυξη επιχειρηματικής πρωτοβουλίας – είναι απογοητευτική.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο γενικός διευθυντής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, P. Σότον,
που συμμετείχε την περασμένη Τετάρτη στην Επιτροπή Παρακολούθησης του Γ’ ΚΠΣ,
επικέντρωσε την κριτική του στο θέμα της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στα
προγράμματα του ΚΠΣ. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, η συμμετοχή αυτή είναι
ανύπαρκτη. Και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σωστά κρίνει ότι, αν δεν κινηθεί ο
ιδιωτικός τομέας, το ΚΠΣ θα αποδειχθεί δώρον-άδωρον. Τα έργα και τα
προγράμματα κάποτε θα τελειώσουν και δεν θα υπάρξει καμιά συνέχεια.

Έχει ευθύνη

Εδώ, όμως, πρέπει να επισημανθεί και μια άλλη διάσταση: ο ίδιος ο ιδιωτικός
τομέας έχει μεγάλη ευθύνη για την εικόνα που επικρατεί, αφού εξακολουθεί να
επιβιώνει και να στηρίζεται – με λίγες εξαιρέσεις – στα δεκανίκια των δημόσιων
συμβάσεων και των κρατικών ενισχύσεων. Ο υπουργός Οικονομίας, Νίκος
Χριστοδουλάκης, είπε χαρακτηριστικά σε εκδήλωση στην οποία μίλησε την
περασμένη εβδομάδα, ότι στην Ελλάδα δεν αρκεί να ιδιωτικοποιηθούν οι δημόσιες
επιχειρήσεις, αλλά πρέπει να αποκρατικοποιηθούν και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Και είχε δίκιο. H κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να προσελκύσει ιδιωτικά
κεφάλαια σε επενδύσεις στην Ελλάδα, δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα των
χαριστικών συμβάσεων, που αποβαίνουν τελικά εις βάρος των καταναλωτών.

Όχι πάση θυσία

Μια πρόσφατη μελέτη του ΚΕΠΕ για το θέμα των συμβάσεων αυτοχρηματοδότησης
επισήμαινε ακριβώς το γεγονός αυτό: ότι, δηλαδή, οι συμβάσεις αποδείχθηκαν
τελικά πολύ ακριβές, τόσο για το κράτος όσο και για τους χρήστες των έργων που
κατασκευάστηκαν. Με λίγα λόγια, η στροφή στον ιδιωτικό τομέα και η προσπάθεια
ενθάρρυνσής του για να κάνει επενδύσεις στην Ελλάδα είναι σωστή. Όχι, όμως,
πάση θυσία. Στο τέλος τέλος, δεν υπάρχει λόγος στη θέση του κακού
επιχειρηματία, που είναι το κράτος – όπως είπε ο κ. Χριστοδουλάκης – να
βάλουμε έναν άλλο κακό επιχειρηματία, τον ιδιώτη.