Ο παιδικός καρκίνος δεν είναι ανίκητος

Ο παιδικός καρκίνος αντιμετωπίζεται με πολύ υψηλά ποσοστά επιβίωσης στη
χώρα μας, αλλά ουδείς γνωρίζει πόσο ακριβώς είναι αυτό το ποσοστό επειδή δεν
υπάρχει εθνικό δίκτυο στατιστικής καταγραφής των νοσημάτων.

«Αδρά υπολογίζουμε ότι δύο στα τρία παιδιά γίνονται καλά», λέει ο κ. Στέλιος
Γραφάκος, διευθυντής της Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών στο Νοσοκομείο
Παίδων «Αγία Σοφία». «Βέβαια, τα ποσοστά επιβίωσης εξαρτώνται από τη μορφή του
καρκίνου, αλλά κατά μέσον όρο θα λέγαμε ότι ποσοστό πάνω από 70% των παιδιών
μας θεραπεύονται».

«Στην Κλινική μας βλέπουμε κάθε χρόνο περίπου 80 νέα παιδιά με καρκίνο»,
προσθέτει η κυρία Ελένη Βασιλάτου-Κοσμίδη, διευθύντρια του Ογκολογικού
Τμήματος στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού». «Το 30%-35% πάσχουν από
λευχαιμία, το 20% από όγκους εγκεφάλου, ένα 10%-12% από λεμφώματα και τα
υπόλοιπα έχουν άλλους όγκους. H μέση επιβίωση των παιδιών ξεπερνά το 70% – για
κάποια λεμφώματα, λ.χ., φτάνει πάνω από 80%».

Όπως εξηγεί η κυρία Σοφία Πολυχρονοπούλου, αναπληρώτρια διευθύντρια στο Τμήμα
Παιδιατρικής Αιματολογίας-Ογκολογίας του «Αγία Σοφία», κάθε χρόνο
καταγράφονται στη χώρα μας 250-300 νέα κρούσματα παιδικού καρκίνου.

«H επιβίωση των παιδιών αυτών είναι πολύ υψηλότερη απ’ ό,τι των ενηλίκων»,
τονίζει. «Όταν ένα παιδάκι ξεπεράσει τα πέντε χρόνια επιβίωσης μετά τη
θεραπεία, θεωρείται ότι έγινε καλά – και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο το
καλύτερο. Στην παιδική λευχαιμία, λ.χ., έχουμε επιβίωση 87%-90%, αλλά
πανελλαδικά και για όλους τους καρκίνους είναι δύσκολο να πούμε με ακρίβεια,
διότι δεν έχουμε εθνικό δίκτυο στατιστικής καταγραφής».

«Αυτό που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι όσο πιο νωρίς γίνεται η διάγνωση του
παιδικού καρκίνου και αρχίσει η θεραπεία σε εξειδικευμένη μονάδα τόσο
περισσότερες πιθανότητες πλήρους ιάσεως υπάρχουν», τονίζει η κυρία Μαρία
Μοσχώβη, επίκουρος καθηγήτρια στη Μονάδα Αιματολογίας-Ογκολογίας της
Πανεπιστημιακής Κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία». «Τα Ελληνόπουλα
με καρκίνο σήμερα δεν είναι καταδικασμένα, αλλά αντίθετα έχουν όλες τις
δυνατότητες να γίνουν καλά, να ζήσουν μια απόλυτα φυσιολογική ζωή και να
μεγαλώσουν τελικά τα δικά τους παιδιά».