Aπό το ροκ ώς τη σόουλ, από χιπ χοπ ώς κάντρι

H δύσκολη ώρα. Τι να πετάξεις και τι να κρατήσεις. Που από αυτά που θα
πετάξεις, πάλι θα ήθελες να είχες κρατήσει, καθώς η μουσική λειτουργεί
αθροιστικά και ξεκάθαρα. H στροφή στα παλιά ήταν το πιο τολμηρό βήμα ανανέωσης
– και ξεχώρισαν όσοι το έκαναν σωστά.

Ο Τζακ και η Μεγκ Γουάιτ, ή αλλιώς White Stripes, έδωσαν νέα ώθηση στο ροκ, με δύναμη από το Ντιτρόιτ

White Stripes, «Elephant. Το ροκ ξαναγεννήθηκε στο Ντιτρόιτ. Γι’ αυτό
ακριβώς χιλιάδες λόγους έχουμε να ευχαριστήσουμε τον Τζακ και τη Μεγκ Γουάιτ,
για το άλμπουμ που έδωσαν.

Ράιαν Άνταμς. Διπλό χτύπημα για το 2003, με άλμπουμ «δυναμίτες»

Ryan Adams, «Rock’n Roll» και «Love Is Hell». Όχι ένα, αλλά δύο μαζί.
Κάποιοι βιάστηκαν να πουν πως είναι υπερτιμημένος. Και ο Ράιαν Άνταμς απάντησε
με δύο δυναμίτες, εξωτερικών και εσωτερικών εκρήξεων.

Elvis Costello, «Nοrth». Με μπαλάντες στο πιάνο και ερωτευμένος. Για
τον άνθρωπο που έγραψε το «I Want You» μιλάμε.

Pretenders, «Loose Screw». Αν και αρκεί η φωνή της να ανεβάσει το
θερμόμετρο, η περίσταση γίνεται ακόμη πιο εξαιρετική με τα «κοφτερά» κομμάτια,
με τα οποία η Κρίσι Χάιντ σκανδαλίζει εφησυχασμένους συνομηλίκους της.

Emmylou Harris, «Stumble Into Grace». H μεγάλη κυρία της κάντρι είναι
εδώ με νέα τραγούδια. Πρέπει να πω τίποτε άλλο;

Mavericks, «Mavericks». Βάλτε με τον νου: τύπου δεκαετίας ’60 ροκ εν
ρολ, ολίγον κουβανέζικο ρυθμό, αέρα από Μαϊάμι και το α λα Ρόι Όρμπισον
καρδιοχτύπι του Ραούλ Μάλο. Ο οποίος ένωσε τους Mavericks ξανά.

Strokes, «Room on Fire». Ταχύ, νευρικό νεοϋορκέζικο «γκαράζ ροκ», που
αντί να περπατήσει στα κάρβουνα της μόδας και να καεί, χόρεψε πάνω τους τρελά.

50 Cent, «Get Rich or Die Tryin». Κατάφερε να διχάσει τον κόσμο του ραπ,
να πλησιάσει σε φήμη τον πρώτο οπαδό του, τον Έμινεμ, και αυτά όχι χωρίς κόπο.
Ένα άψογο άλμπουμ έκανε τη δουλειά.

Neil Young, «Greendale». Σαν παραμύθια γύρω από τη φωτιά έγραψε ο Νιλ
Γιανγκ τα τραγούδια του. Στον ρόλο του αφηγητή ρόκερ, ο ίδιος.

Calexico, «Feast of Wire». Το καλύτερό τους, στη σειρά με τα σπουδαία
άλμπουμ. Στα σύνορα κάντρι και «ελεκρόνικα», το επόμενο κύμα στο οποίο
σερφάρουν ήδη οι Κοβερτίνο/Μπερνς.

Van Morrison, «What’s wrong With This Picture?». Νομίζεις πως κάποια
στιγμή εξαντλούνται ακόμη και τα αποθέματα του μεγαλείου του; Λάθος. Ο
Ιρλανδός ανέβασε κι άλλο τον πήχυ.

Johnny Cash, «The Man Comes Around». Ήταν η χρονιά που έφυγε ο Τζόνι
Κας, εδώ όμως κρύβονται οι τελευταίες του ηχογραφήσεις. Ίσως δακρύσεις, αλλά
αυτή η κάντρι είναι ο παράδεισος.

Lucinda Williams, «World Without Tears». Κιθάρα, μπαλάντες και
κάντρι/ροκ, σαν υψηλή τέχνη διά χειρός Λουσίντα Γουίλιαμς.

Alicia Keys, «The Diary Of Alicia Keys». Το κορίτσι μελέτησε τους
παλιούς της σόουλ και έφτιαξε τραγούδια για να λυγίσουν και τις πιο σοβαρές
αντιστάσεις.

Outkast, «Speakerboxxx-The Love Below». H στιγμή της ανατροπής και μια
από τις αναμφισβήτητες μουσικές κορυφώσεις της χρονιάς. Να το πω χιπ χοπ, να
το πω σόουλ, να το πω μουσικές που έχουν τις ρίζες τους βαθιά, μπορεί να μην
έχει και καμία σχέση με το καρουζέλ των ρυθμών τούτων εδώ των ράπερ του Νότου.

Sawn Paul, «Duty Rock». Ευστροφία στο μίξερ του ρυθμού που χτυπάει
αλύπητα χιπ χοπ και ρέγκε. Ο Τζαμαϊκανός Σον Πολ, άνθρωπος της ημέρας.

Mary J. Blige, «Love and Life». Ενορχηστρώσεις ψιλοβελονιά και r’n’b με
ψυχή. Τίποτε όμως δεν κλέβει από την προσωπικότητα της κ. Μπλάιτζ.

Rob D, «Furious Angels». Το πιο εθιστικό μουσικό πακέτο της χρονιάς.
Όταν ντανς και μελωδία γίνονται ένα. Ο Ρομπ Ντάγκαν παραδίδει μαθήματα.

Damien Rice, «Ο». Ο Ιρλανδός τροβαδούρος «ντεμπουτάρει» με ειλικρινείς
προθέσεις και έξοχες μπαλάντες.