ΣE ΠPΩTO ENIKO Aχ, έλατο…

Τελικά όλο το πρεστίζ των δημάρχων κρέμεται από ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Δεν θέλω να πω τίποτε για την πόλη που ασμένως καπάρωσε το παλιό του
Αβραμόπουλου. Αυτό που με απασχολεί από προχθές το βράδυ είναι η ζαχαρένια
πολιτεία της Ντόρας. Ασφαλώς η ώρα που διάλεξα να την περιηγηθώ δεν ήταν και η
πλέον κατάλληλη. Περασμένες δύο τη νύχτα, πώς αλλιώς να είναι ο χώρος που
ολημερίς τσαλαπατιέται από παιδάκια και αναλόγου αγωγής συνοδούς. Τόση λέρα
όμως, τόσο χαρτομάνι και τόσες πορτοκαλόφλουδες ούτε στου Ρέντη πριν από την
πανταχούσα των Ευρωπαίων… Το δεντράκι πάντως ήταν φίνο, κατάφωτο και πέρα ώς
πέρα πράσινο και φουντωτό. Δεν με πειράζει που τα σπιτάκια ένα γύρω ήταν τόσο
μα τόσο δυτικότροπα. Έχω από χρόνια συμφιλιωθεί με τον αλπικό χαρακτήρα των
ελληνικών Χριστουγέννων. Ακόμη και αυτό το καρουσέλ μού φαίνεται απολύτως
ταιριαστό με τα τρόλεϊ, τόσο που διόλου δεν θα με παραξένευε αν έβλεπα ξαφνικά
τη Χάιντι, τη μικρούλα των Άλπεων, στα εξαπεναντίας Μακντόναλντς.

Από το ανάλογο ντεκόρ της συμπρωτεύουσας ελάχιστα πράγματα πρόκανα να δω και
να εκτιμήσω. Δικαιούμαι, ωστόσο, να πω μια κακή κουβέντα για το γούστο του
κύριου Παπαγεωργόπουλου. Το τάχαμου παραδοσιακό καραβάκι – φέρετρο στο έμπα
της παραλίας μού επιτρέπει να κάνω του κόσμου τους ανάρμοστους συνειρμούς. Με
δύο τεράστιους φωτεινούς σταυρούς στα κατάρτια του, μου θύμισε το ηρώο στην
Πηγάδα του Μελιγαλά και το καράβι του Νοσφεράτου διά του οποίου έγινε η
εισαγωγή της πανούκλας στην Ευρώπη. Βυθίστε το…