Για χάρη της Iστορίας

Πρώτα απ’ όλα, ικανοποίηση. H σύλληψη του Σαντάμ Χουσεΐν, το απόγευμα του
περασμένου Σαββάτου, είναι ένα έκτακτο νέο. Δεν είναι σύνηθες στην Ιστορία να
αναγκάζεται ένας κτηνώδης τύραννος να λογοδοτήσει για τα εγκλήματά του. Και τα
εγκλήματα του πρώην προέδρου του Ιράκ, ο οποίος ανατράπηκε πριν από οκτώ μήνες
από τη στρατιωτική συμμαχία ΗΠΑ και Βρετανίας, είναι βαριά. Και αιματοβαμμένα.
Ο άνθρωπος που βρέθηκε κρυμμένος σε ένα χωριό κοντά στην Τικρίτ είναι ένας από
τους μεγαλύτερους εγκληματίες της εποχής μας. Προκάλεσε τεράστιο πόνο στους
Ιρακινούς και τους γύρω λαούς. Εξευτέλισε τον αραβικό κόσμο θέτοντας μια
εγκληματική μαφία επικεφαλής μιας χώρας που είχε όλα όσα χρειαζόταν
προκειμένου να γίνει μοχλός εκσυγχρονισμού στην περιοχή: πετρέλαιο, βέβαια,
αλλά και μορφωμένους κατοίκους, ανθρώπους πλούσιους από την κληρονομιά που
φέρει η αρχαία γη της Μεσοποταμίας.

H σύλληψή του έρχεται να προσφέρει λίγη παρηγοριά στον Τζορτζ Μπους. Από τότε
που ανατράπηκε το καθεστώς του Σαντάμ, οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής έχουν
χάσει 200 ανθρώπους σε επιθέσεις ανταρτών. Ο Σαντάμ Χουσεΐν ενέπνεε
ενδεχομένως μια από τις συνιστώσες αυτού του ανταρτοπόλεμου. Όχι όμως και τις
υπόλοιπες, την ισλαμική και την εθνικιστική. Ο Μπους έκανε σωστά που απέφυγε
τις θριαμβολογίες. H σύλληψη του Σαββάτου δεν θα θέσει τέλος στη βία.

Πώς πρέπει άραγε να δικαστεί αυτός ο άνθρωπος, που διέπραξε εγκλήματα εφάμιλλα
εκείνων του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς; Στη Βαγδάτη, ο πρόεδρος του ιρακινού
Κυβερνητικού Συμβουλίου Αμπντελαζίζ Χακίμ εξέφρασε την προτίμησή του: μια δίκη
στο Ιράκ από Ιρακινούς δικαστές. Δεν υπάρχει, ωστόσο, σοβαρή ιρακινή δικαστική
παράδοση. H αναγκαιότητα υποδειγματικών χειρισμών και το εύρος των εγκλημάτων
επιβάλλουν μια δίκη στη Βαγδάτη ενώπιον μιας ad hoc δικαιοδοσίας του
ΟΗΕ, με Ιρακινούς και διεθνείς δικαστές. Οι ΗΠΑ, παρ’ ότι αντιτίθενται στο
Διεθνές Δίκαιο, θα τιμούσαν εαυτούς εάν τάσσονταν υπέρ μιας τέτοιας λύσης. Για
χάρη της Ιστορίας.