NTIAMANTA ΓKAΛAΣ «Eίμαι πάντα έτοιμη να πατήσω πόδι»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Όπου σταθώ τούς λέω πως πρέπει να βρείτε τις ρίζες σας, να ψάξετε τους θεούς |
H μυστηριώδης ύπαρξη που βγαίνει μπροστά στη σκηνή σαν μάγισσα μπορεί να
εξαφανιστεί, η Ντιαμάντα Γκαλάς δεν την έχει ανάγκη – απαντάει με τη ζεστασιά
που κάποιος φίλος περιμένει στην άλλη άκρη της γραμμής. Το μεσογειακό
ταμπεραμέντο της, οι ρίζες της, δεν κρύβονται πίσω από όποια γκόθικ εικόνα
φέρνει συνειρμικά το όνομά της. Δεν υπάρχει τίποτε παγωμένο, απόκοσμο,
μακρινό, παρά το πάθος ενός ανθρώπου που αγωνίζεται. Τίποτε παράξενο σ’ αυτό.
«Μα, ναι», λέει, «είμαι έτοιμη κάθε φορά να πατήσω πόδι. Να φωνάξω, να δηλώσω
αυτά που πρέπει να είναι αυτονόητα και ο κόσμος δεν θέλει να τα δει». Τα ιερά
και τα όσια της Ντιαμάντα Γκαλάς παραμένουν στη θέση τους. Ο κόσμος γύρω
αλλάζει μέικ-απ και γνώμες κάθε τόσο, αλλά όχι μυαλά. Γιατί να ακούσει, ας
πούμε, μια φωνή της αβανγκάρντ σκηνής, που τραγουδάει μπλουζ έτσι όπως δεν θα
τα καταλάβει ο κόσμος;
«Γιατί η αδιαφορία με πληγώνει. Και θα έπρεπε όλους να τους πληγώνει. Και
γιατί δεν είναι καλό να ξεχνάς, είναι κακό να χάνεις τη μνήμη σου». Και ξέρει
καλά η Ντιαμάντα Γκαλάς πως απευθύνεται σε ένα κόσμο με μνήμη τηλεθεατή, που
κρατάει μόνο όσο το ζάπινγκ από το ένα κανάλι στο άλλο. Μοιάζει με έναν θηλυκό
Μάικλ Μουρ την ώρα που ξεγυμνώνει το παράλογο.
H Ντιαμάντα Γκαλάς, ελληνικής καταγωγής, υπογράφει δύο διπλά άλμπουμ αυτό τον
καιρό. «Defixiones, Will and Testament» που έχει κεντρικό θέμα γενοκτονίες και
διωγμούς, τους Αρμένιους και τους Έλληνες της Σμύρνης, «διαβάζοντας» τον πόνο
μέσα από τα λόγια εξόριστων ποιητών και δικών της κειμένων και το «La Serpenta
Canta» όπου ρίχνει ένα ιδιαίτερο φως στα μπλουζ, την κάντρι και τη σόουλ και
ό,τι άλλο στη μουσική με το οποίο μπορεί να επικοινωνήσει το συναίσθημα.
«Νιώθω σα να έχω ξαναγεννηθεί μέσα από αυτά. Ήταν μια εποχή πριν από αυτή τη
δουλειά που δεν είχα καθόλου χρήματα και δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα έκανα
αυτό το άλμπουμ. Οι εταιρείες δεν δίνουν εύκολα για να γίνουν τα πράγματα όπως
τα φαντάζεται ο καλλιτέχνης. Και όμως, επέμεινα πως έπρεπε οπωσδήποτε αυτά τα
άλμπουμ να βγουν με το βιβλιαράκι και τις φωτογραφίες, γιατί είναι ντοκουμέντα
αυτά, είναι ιστορία».
H Γκαλάς ζει όπως πάντα στη Νέα Υόρκη και κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά της το
δικαίωμά της να οργίζεται και να αντιδρά. «Όπου σταθώ τούς λέω πως πρέπει να
βρείτε τις ρίζες σας, να ψάξετε τους θεούς σας. Εμείς οι Έλληνες έχουμε ρίζες,
δεν έχουμε κλέψει τίποτε. Και αν αυτό δεν νοιάζει εσάς, νοιάζει εμένα».
Μα, δεν κουραστήκατε; Οι συναυλίες σας όλες έχουν την ένταση στο κόκκινο.
Παρατεταμένες φωνητικές επιθέσεις. Σα να είναι υποχρεωτικό να φτάσουν στα
άκρα…
«Σκέφτομαι πολλές φορές πως τελικά δεν αλλάζουν και πολλά. Είδα στις
εφημερίδες τη φωτογραφία αυτού του μικρού παιδιού από το Ιράκ, χωρίς πόδια και
χωρίς χέρια… που το έφεραν στη Δύση για να του βάλουν καινούργια μέλη, σα να
του έλεγαν, μη σε νοιάζει, θα σου δώσουμε καινούργια πόδια για να περπατάς
σωστά και θα σε ξεριζώσουμε από την πατρίδα σου και σε πάμε αλλού και όλα θα
είναι εντάξει…».
Ήταν η μάστιγα του AIDS που έκανε την Ντιαμάντα να ξεκινήσει ολόκληρο πόλεμο
ενάντια στην άγνοια του κόσμου, όταν έχασε από την αρρώστια αυτή τον αδελφό
της… Τώρα είναι οι μνήμες που κουβαλάει μέσα της και την κινούν. «Χρόνια
άκουγα τις ιστορίες από τον πατέρα μου, που η καταγωγή του ήταν από τη Σμύρνη.
Για την οικογένειά του και το πώς ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους. Έχω μέσα μου
τις εικόνες από τα σπίτια που καίγονταν και τους διωγμούς από τους Τούρκους»,
λέει. Και συνεχίζει να υψώνει την φωνή της. Στη Γλασκώβη, απ’όπου μας μίλησε,
αφιέρωσε τη συναυλία της στην Αϊλίν Γουόρνος, «δυστυχισμένη ύπαρξη, από τη
μέρα που γεννήθηκε ώς την τελευταία της ανάσα καταδικασμένη σε θάνατο».
Ανάμεσα στα τραγούδια που είπε η Γκαλάς ήταν και το συγκλονιστικό του Φιλ
Όουκς, «Iron Lady».
Τα τραγούδια βγάζουν μιαν άλλη Ντιαμάντα μπροστά. «Το ρεμπέτικο; Τόσο
ξεχωριστή μουσική. Λένε πως το ρεμπέτικο είναι τα μπλουζ. Προσπαθώ να τους
δείξω πως δεν είναι. Πως είναι κάτι διαφορετικό. Πως δεν μεταφέρεται αλλού,
είναι μοναδικό κομμάτι της ιστορίας της μουσικής». Ακολουθεί τη φωνή της
Σωτηρίας Μπέλου, θαυμάζει βαθιά τη Μαρία Φαραντούρη και ερμηνεύει από την ψυχή
της Σκρίμιν Τζέι Χόκινς. Παράξενο κορίτσι αυτή η Ντιαμάντα.
Με μια ματιά…
H Ντιαμάντα Γκαλάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σαν Ντιέγκο της Αμερικής. H
καταγωγή της είναι ελληνική. Ξεκίνησε στη μουσική μαθαίνοντας πιάνο.
Πρωτοεμφανίστηκε μπροστά σε κοινό στο Φεστιβάλ της Αβινιόν στη Γαλλία, στην
Όπερα «Un jour comme Un Autre» του Βίνκο Γκλομποκάρ.
Το 1990 κυκλοφορεί το «Plague Mass» εμπνευσμένο από τη μάστιγα του AIDS
1992 «Vena Cava»
1996 «Schrei»
1998 «Malediction & Prayer»
Παρουσίασε το «Defixiones» και στην Αθήνα (στη Λυρική Σκηνή)
Στις 24 Νοεμβρίου 2003 κυκλοφορούν σε δύο διπλά άλμπουμ: «Defixiones, Will
& Testament» και «La Serpenta Canta» (από τη Mute, και στην Ελλάδα από τη Virgin).
Google news
