«Έντεχνα» και «άτεχνα»…

Εσχάτως, η παραπαίουσα εγχώρια δισκογραφία υποπίπτει σε λάθη (τι έχει πάθει)
και πάθη, πλέον των ήδη καταγεγραμμένων στην κατιούσα πορεία της. Παίρνει,
φερ’ ειπείν, ένας «έντεχνος» (για να ξεχωρίζει από τους «άτεχνους»)
τραγουδοποιός μια «άτεχνη» αοιδό και την μοστράρει στον νέο του δίσκο και το
«πουλάει» όλο αυτό, ως το κατιτί «εξτρά» και πολύ «εξτραβαγάν» (και όλο αυτό
λες και δεν έχει ξαναγίνει και ανοίγει νέους δρόμους…). Και την βάζει να
κάνει κάτι δεύτερες φωνούλες (οι οποίες είναι και φάλτσες και για την
ταλαίπωρη «άτεχνη» αοιδό και για τον περισπούδαστο «έντεχνο» τραγουδοποιό, λες
και κανείς σ’ αυτή την παραγωγή δεν έχει αυτιά να ακούσει και διορθώσει
τίποτα). Ναι, μόνον κάτι δεύτερες φωνούλες. Λες και του ήρθε να γράψει ειδικά
για την «άτεχνη» αοιδό το σεκόντο. Λες και δεν μπορούσε να πάρει, φερ’ ειπείν,
την «έντεχνη» Ελένη Τσαλιγοπούλου να του τις κάνει τις δεύτερες φωνούλες (που
έχει κάνει και πολλές…).

…και όμως, φάλτσα

Αλλά όχι. «Θέμα να γίνεται», σου λέει. Ότι πήρα την «άτεχνη» αοιδό. Να το
συζητάνε (επαναλαμβάνω: λες και δεν έχει ξαναγίνει…). Και δεν έχει την τόλμη
– αν αυτό χρειάζεται και όχι στοιχειώδης ευγένεια – να πάρει την εν λόγω αοιδό
και να της το δώσει όλο το τραγουδάκι. Πώς το ‘δωσε η Ευανθία Ρεμπούτσικα στη
Νατάσα Θεοδωρίδου κι όλα ήταν καλά κι ωραία; Έτσι. Αμ δε. Το «θέμα να γίνεται»
είναι που ενδιαφέρει. Ούτε η ουσία ούτε η ευγένεια. [Σημείωση: Οποιαδήποτε
ομοιότητα με τον νέο δίσκο του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα με τη συμμετοχή της
Κατερίνας Στανίση είναι τελείως συμπτωματική].