ANAΛΩΣIMA Mια ήρεμη ικανοποίηση

Είναι παράξενο ώρες ώρες που τα δικαστήρια και οι δικαστές καταφέρνουν να
λειτουργούν σαν δικαστήρια. Οι τηλεοράσεις φωνάζουν, οι παρουσιαστές
κραυγάζουν, τα κλισέ σφυροκοπούν, τα πρωτοσέλιδα παίζουν, τα ταμπού φοβίζουν,
τα άρθρα μπερδεύουν τις σκέψεις και τη λογική, ανακατεύουν τα συναισθήματα,
αλλά τα δικαστήρια συνεχίζουν τη δουλειά τους. Είναι κάτι σαν θαύμα της φύσης,
μόνο που δεν πρόκειται καθόλου για τη φύση, αλλά για ανθρώπινο επίτευγμα,
φτιαγμένο με κόπο και γεμάτο ατέλειες. Υπάρχει αυτή η αίσθηση της ζυγαριάς
στην αρχή, όταν αποκαλύπτονται τα πρόσωπα, τα κίνητρά τους, οι πλάνες τους
στην περίπτωση της 17N. H πίστη στην τυφλή θεά της ισορροπίας. Ύστερα η
διαδικασία, κουραστική, με το γλωσσάρι της, που ο καθένας προσπαθεί να το
μεταχειριστεί σαν δικό του όπλο. Και τέλος, η απόφαση και οι ποινές, που δεν
μπορούν να ξαναφέρουν πίσω κανέναν. Δεν εκδικείται η Δικαιοσύνη, ούτε μπορεί
να αναστήσει τους νεκρούς. Δεν μπορεί να βάλει μυαλό στους ακατάδεκτους
ενόχους, που νομίζουν ότι θα κριθούν σε κάποιο άλλο δικαστήριο, που μόνο
δικονομικά μέσα χρησιμοποίησαν σε τούτο εδώ, επειδή ένιωθαν πως ήταν ανώτεροί
του. Σε θεϊκό δικαστήριο θα κριθούν ή σε λαϊκό, ποιος ξέρει; Ετούτο εδώ είχε
την ψυχραιμία και την επιστήμη να ελέγξει τα συναισθήματα, να λειτουργήσει
ακριβοδίκαια και ανεπηρέαστα. Οι αποφάσεις δείχνουν ένα βαθμό πολιτισμού που
τον ξεχνάμε συχνά μέσα στη γραφειοκρατία που πνίγει την καθημερινή λειτουργία
της Δικαιοσύνης, την ταλαιπωρία και το φόρτο της. Δεν κολακεύει συναισθήματα η
απόφαση, ούτε από δω ούτε από κει. Αλλά όταν κατακάτσουν οι συγκινήσεις,
δικαιούμαστε όλοι να νιώσουμε αυτό που λέγεται ικανοποίηση. Ως πολίτες.