ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο κοινό αίσθημα

Πληροφορήθηκα για τη δικαστική απόφαση από το ραδιοφωνάκι μου. Πρωί πρωί,
σχεδόν ταυτόχρονα με τον Κουφοντίνα, άκουσα τα πιο βασικά. Οι διευκρινιστικές,
οι συνεντεύξεις και τα επιμέρους σχόλια των εμπλεκομένων άρχισαν λίγο
αργότερα. Εκεί, οι ρεπόρτερ με το κινητό, πιεζόμενοι αφόρητα από τους
αρχισυντάκτες των σταθμών, έδωσαν κυριολεκτικά τα ρέστα τους. Αδίκως άλλαζα
συχνότητα μήπως και συλλέξω καμιά πληροφορία παραπάνω. Οι ερωτήσεις ήταν
σταθερές και η επωδός ήταν πανομοιότυπη: «Κατά τη γνώμη σας, η απόφαση
ικανοποιεί το κοινό αίσθημα;».

Προσπάθησα φιλότιμα να αποκωδικοποιήσω την ερώτηση, με αποτέλεσμα το ένα
«κοινό αίσθημα» να δέρνει τ’ άλλο και τα δυο εμένανε. Τι να εννοούσαν άραγε;
Πανηγυρική αθώωση ή μήπως κανένα δημόσιο λιντσάρισμα;

Τελικά είχα δίκιο που δεν διάλεξα τη Νομική. Τι δουλειά έχει σε μια
ορθολογιστική επιστήμη ένας τύπος τόσο αισθηματίας όσο ελόγου μου; Εδώ ακόμη
και στο δικό μας επάγγελμα, που όσο να ‘ναι αποτελεί συμβατική υποχρέωσή του
να διαχειρίζεται το προσωπικό και να αναγνωρίζει το δημόσιο, και πάλι τα έχω
βρει μπαστούνια. Φανταστείτε να απέδιδα και δικαιοσύνη… Εκεί, κατά τη γνώμη
μου, κουτούλησαν και οι ρεπόρτερ με το κινητό. Στη λεπτή διαχωριστική γραμμή
που προφυλάσσει το θυμικό από τη διάνοια και τούμπαλιν. Διότι μπορεί οι
πολιτείες να παράγουν δίκαιο με βάση τις αρχές του πολιτισμού τους, αλλά δεν
το εφαρμόζουν διά βοής, δεν το βγάζουν σε πλειστηριασμό ούτε μπλέκουν τους
θεσμούς με τη «θεία δίκη».