ANAΛΩΣIMA Eπιχείρηση σκούπα

Με σφιγμένη καρδιά ξεκίνησα την Κυριακή το βράδυ να δω την τελευταία παράσταση
του «Θανάτου του Δαντόν» του Μπίχνερ στο θέατρο «Αμόρε». Είχα τόσα διαβάσει
εναντίον, που φοβόμουν τα χειρότερα. Ωστόσο, στο «Αμόρε» όποιο σκηνοθέτη και
να πάρουν, ξέρεις τουλάχιστον ότι θα δεις καλούς ηθοποιούς. Και το έργο έχει
τόσο ενδιαφέρον. H σύγκρουση Δαντόν και Ροβεσπιέρου μέσα στη Γαλλική
Επανάσταση με όλο το βάρος της Ιστορίας αλλά και της επανάληψης. Πόσες φορές
δεν έγινε ξανά και ξανά η επίκληση της αγνότητας, η επίκληση του απόλυτου και
του ασυμβίβαστου μιας ιδεολογίας, για να καταδικαστεί σε θάνατο κάποιος
εχθρός; Ο Ροβεσπιέρος μοιάζει με όλους τους δικτάτορες που διαδέχθηκαν
επαναστάσεις, ο πιο καθαρός μάλιστα, αφού έφτασε στα άκρα και έπεσε θύμα της
ίδιας της αδιαλλαξίας του στο τέλος. Στην παράσταση εμφανιζόταν να σκουπίζει,
μεταξύ άλλων. Επιχείρηση σκούπα. Οι ηθικοί με τις σκούπες του θανάτου. Οι
ηθοποιοί δεν έμοιαζε να παίζουν ανθρώπους αλλά κάτι άλλο, σαν ξύλινα μανεκέν,
σαν κούκλες κουκλοθεάτρου, σαν σκίτσα εφημερίδας που ζωντανεύουν και τα κάνουν
ρημαδιό. Συνέβαιναν ένα σωρό ακατανόητα στη σκηνή, θύμιζαν πότε μπαλέτο και
πότε τσίρκο. Παράξενη παράσταση, αλλά δεν ήταν πια και για πέταμα. H Γαλλική
Επανάσταση, με όλη τη μοναδική της κληρονομιά, τα δικαιώματα του πολίτη, του
ανθρώπου και τα υπόλοιπα, έμοιαζε και λίγο με τσίρκο αν το καλοσκεφτούμε. Και
λίγο με μπαλέτο. Εκείνα τα δέντρα της Δημοκρατίας που φύτευαν, οι θεές που
έστεφαν, τα ονόματα των μηνών που άλλαζαν, η καρμανιόλα… H αγανάκτηση
μερικών θεατών, αν μη τι άλλο, ήταν κάτι γνήσιο. Την είχε εντάξει ο σκηνοθέτης
στο έργο από πριν; Άραγε θα του χρησιμέψει;