ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Αγαπητέ Πάρη,

Με έκπληξη είδα τις τελευταίες ημέρες το όνομά σου να φιγουράρει στα αθλητικά
πρωτοσέλιδα όχι για κάτι που έκανες στο γήπεδο, αλλά γιατί κάτι σε διώχνει έξω
από αυτό. Ή, τουλάχιστον, έξω από την ομάδα στην οποία ανήκεις και στην οποία
μέχρι τώρα έδειχνες τόσο περήφανος να ανήκεις. Επειδή πιστεύω στην
ποδοσφαιρική αξία σου κι εκτιμώ την ανθρώπινη διακριτικότητά σου, θα ήθελα να
σου απευθύνω δυο λόγια, πριν πάρεις μια απόφαση που είναι πιθανό να
μετανιώνεις για όλη την υπόλοιπη ζωή σου.

Δεν ξέρω και ούτε έχω τη δυνατότητα ή το δικαίωμα να μάθω τι συμβαίνει στην
προσωπική ζωή σου, ή τι άλλαξε στον ψυχισμό σου, που να σε κάνει – τόσο
ξαφνικά για όσους δεν ξέρουμε – να νιώσεις σαν το ψάρι έξω από το νερό. Σε
κάθε περίπτωση – κι αυτό δεν μπορεί να μην το ήξερες όταν ξεκίνησες την
ποδοσφαιρική και κυρίως την Ολυμπιακή σου περιπέτεια – η θάλασσα του ελληνικού
ποδοσφαίρου είναι τρικυμισμένη. Αυτό δεν σημαίνει ότι παίκτες σαν κι εσένα,
παίκτες όχι μόνο με προσόντα αλλά και με αναγνώριση, διατρέχουν μεγαλύτερο από
άλλους κίνδυνο να πνιγούν στις πρώτες, ή τις δεύτερες, δυσκολίες (και τι
έγινε, δηλαδή, εδώ που τα λέμε που έφαγες δυο ντρίμπλες από τον
Κωνσταντίνου;). Μέρος του επαγγελματισμού σου, αγαπητέ Πάρη, είτε το θέλεις
είτε όχι, είναι να ξεπερνάς τα προβλήματα του κορμιού και της ψυχής σου, ώστε
να είσαι σε θέση να τιμάς με τον καλύτερο τρόπο το όχι ευκαταφρόνητο συμβόλαιό
σου και κυρίως τον κώδικα τιμής που σε συνδέει με τους εργοδότες, τους
συμπαίκτες και τους φίλους της ομάδας σου.

Αναγνωρίζω χωρίς κανένα πρόβλημα πόσο πιεστική μπορεί να αποβεί κάποιες φορές
η κατάσταση για έναν ποδοσφαιριστή μεγάλης ομάδας από τους συνεχείς αγώνες,
τις συνεχείς απαιτήσεις και το συνεχές ανικανοποίητο που είναι φυσικό να
συνοδεύει μια τέτοια συλλογική προσπάθεια. Σε διαβεβαιώ ότι την ίδια πίεση
αισθάνεται κάθε επαγγελματίας υψηλού επιπέδου και ιδίως καθένας που μετέχει,
με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε αυτό που ονομάζουμε «δημόσια σφαίρα» (το ύφος
μου προσαρμόζεται ενστικτωδώς στις πληροφορίες μου για την καλλιέργειά σου).
Θα ήθελα όμως, επίσης, να σου θυμίσω ότι όσο πιο δημόσιο πρόσωπο είμαστε τόσες
περισσότερες υποχρεώσεις έχουμε απέναντι σε αυτούς που μας παρακολουθούν ή που
θεωρούν ότι τους εκπροσωπούμε. Πολλοί θα ήθελαν κάποια στιγμή να ξαποστάσουν,
ν’ αλλάξουν αέρα, να ξεκουραστούν. Οφείλουν όλοι να περιμένουν να τελειώσει το
Πρωτάθλημά τους.

Αν όλα αυτά σου φαίνεται πολύ θεωρητικά, κοίτα απλώς δίπλα σου. Πού θα
βρισκόταν τώρα ο Νικοπολίδης αν τον είχαν λυγίσει τα χρόνια τού – πιθανότατα
άδικου – παραγκωνισμού στη σκιά του Λαφτσή, του Μήνου και του Βάντσικ; Και οι
άλλοι δύο συμπαίκτες σου στο κέντρο της άμυνας της Εθνικής, νομίζεις άραγε ότι
θα σε βοηθούσαν να αναχαιτίσετε τόσο αποτελεσματικά τους δηλητηριώδεις
Ιρλανδούς στη Λεωφόρο, αν τους νικούσε η ξενιτιά, ο πάγκος, ακόμα και η κατά
καιρούς χλεύη των επαγγελματιών κακόβουλων; Κοίτα τον κατά κάποιον τρόπο
συνεχιστή σου στον Ολυμπιακό, τον Βάλλα, πώς παλεύει να ξεπεράσει την ξαφνική
εξαφάνισή του όχι μόνο από την ομάδα αλλά και από τον ποδοσφαιρικό χάρτη.
Είμαι σίγουρος ότι κάπου πονάς για να σκέφτεσαι αυτά που σκέφτεσαι. Μη θεωρείς
μόνο πως κανείς ξεφεύγει από τον εαυτό του γυρνώντας στη Δράμα. Αντίθετα,
επίτρεψέ μου να θεωρήσω ότι προτιμάς να μείνεις στην ποδοσφαιρική ιστορία σαν
ένας Ντεσάμπ ή ένας Αλεξανδρής, σαν κάποιος που πάλεψε, επιβλήθηκε και
ξαναγύρισε, παρά σαν ένας διάττων αστέρας που κάποτε έπαιξε και μετά χάθηκε.

Μου λένε, αγαπητέ Πάρη, ότι κάποιοι οικείοι σου σε φωνάζουν Βούλη. Το βρίσκω
πολύ ωραίο. Ιδίως, γιατί παραπέμπει σε κάτι που οφείλεις στον εαυτό σου να
ξαναβρείς: τη βούληση.