TA ΠPOΣΩΠA ΠOY ΞEXΩPIΣAN

Δημήτρης Κουφοντίνας

Έσωσε την… τιμή τους

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας πυροδότησε την τελευταία βόμβα της 17N. Με την παράδοσή
του, η οποία υποδήλωσε από την πρώτη στιγμή τη στάση που ήταν αποφασισμένος να
τηρήσει, αλλά και τη σπουδή του να ανακόψει τον… κατήφορο των συντρόφων του.
Το μήνυμα που τους έστειλε ήταν σαφές. Αξιοπρέπεια!

Αυτό ήταν. Ο ένας μετά τον άλλον άρχισαν να ανακαλούν τις ομολογίες τους, να
καταγγέλλουν βασανισμούς, ψυχολογική βία, μεθοδεύσεις… Και εκεί που όλα
έδειχναν τόσο απλά, με τα μέλη της 17N να ξεδιπλώνουν λεπτομερώς τη δράση της
οργάνωσης και τη δίκη που θα επακολουθούσε να μοιάζει απλούστερη από
οποιαδήποτε ποινική υπόθεση, ήρθε η ανατροπή. «Ο Κουφοντίνας ανασυγκρότησε τη
17N με την παράδοσή του», είπε χαρακτηριστικά ο εισαγγελέας Βασίλης Μαρκής
επιχειρώντας να αναδείξει την επιρροή του στους λοιπούς, αλλά και τον
πραγματικό λόγο των ανακλήσεων των αρχικών απολογιών.

Στην πολύμηνη δίκη ο Δ. Κουφοντίνας τήρησε την ίδια ακριβώς στάση. Ευθαρσώς
αναλαμβάνω την ευθύνη που μου αναλογεί, αλλά έως εδώ. Τα υπόλοιπα βρείτε τα
μόνοι σας. Δεν θα σας διευκολύνω… Αυτό έκανε. Ελάχιστες φορές υπέκυψε στον
πειρασμό να διευκρινίσει κάποιο σκοτεινό σημείο, έχοντας πάντα ως γνώμονα το
καλό των συγκατηγορουμένων του. Όπου δηλαδή έκρινε ότι θα βοηθούσε κάποιον με
την απάντησή του, το έκανε. Με φειδώ.

Με τη συμπεριφορά του πολλές φορές ζωντάνεψε τη διαδικασία, ενώ οι διάλογοι
μεταξύ τού… άτυπου αρχηγού της οργάνωσης και του προέδρου του δικαστηρίου
δεν θα μπορούσαν ποτέ να είχαν προβλεφθεί στην έναρξη της δίκης. H περίφημη
δήλωση του κ. Μαργαρίτη «θα μου λείψετε» – αν την εννοούσε – είναι βέβαιο ότι
απευθυνόταν αποκλειστικά και μόνο στον Δ. Κουφοντίνα, ο οποίος, αν μη τι άλλο,
έδωσε στον πρόεδρο πολλές αφορμές να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια της
δικονομίας.

H απολογία του, η πρώτη κατά σειράν, χαρακτηρίστηκε από την πολιτική αγωγή ως
«η τελευταία προκήρυξη της 17N». Με τη διαφορά ότι περιείχε – σε αντίθεση με
τη σχετική προκήρυξη – την αναγνώριση ενός λάθους. Της δολοφονίας του νεαρού
Θάνου Αξαρλιάν.

ΕΙΠΕ

* H οργάνωση ήταν ενταγμένη στην επαναστατική αριστερά. Σ’ αυτό το
ρεύμα υπάρχει μια αλλεργία στους αρχηγούς και τα καπελώματα.

* Πιστεύουμε ότι ο αυτοδιαχειριζόμενος σοσιαλισμός και η αταξική
κοινωνία είναι το μέλλον της ανθρωπότητας και γι’ αυτό παλεύουμε.

* H οργάνωση λειτουργούσε δημοκρατικά. Όλα τα μέλη ξέρουν πώς
διαχειρίζονται τα υλικά της οργάνωσης, τα όπλα και τα χρήματα.

Αλέξανδρος Γιωτόπουλος

Αρνητικός μέχρι το τέλος

Αν επιχειρούσαμε να αναδείξουμε ένα μόνο πρόσωπο από τα πολλά που ξεχώρισαν με
οποιονδήποτε τρόπο στη δίκη της 17N, αυτό θα ήταν του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου.
Όχι μόνο επειδή έφερε τον τίτλο του αρχηγού της οργάνωσης, αλλά γιατί η
εντύπωση που είχε καλλιεργηθεί αρχικά για την προσωπικότητά του εκφυλίστηκε
σταδιακά εξαιτίας της στάσης του καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας.

Παρ’ όλ’ αυτά, παρά το γεγονός δηλαδή ότι από την έναρξη της δίκης δεν έδειξε
διάθεση μετακίνησης από την υπερασπιστική γραμμή της άρνησης του συνόλου των
κατηγοριών, όλοι περίμεναν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την απολογία του. Και είχε.
Δεν προκάλεσε καμία ανατροπή, αλλά αποκάλυψε το πραγματικό πρόσωπο του
«αρχηγού».

H απολογία του Αλ. Γιωτόπουλου εστιάστηκε στην περιγραφή της αντιστασιακής του
δράσης την περίοδο της δικτατορίας, στην οποία αποδίδει και τη μετέπειτα
εμπλοκή του ονόματός του στη 17N. H τοποθέτηση μιας βόμβας στην αμερικάνικη
πρεσβεία το 1972, με δράστη τον ίδιο – όπως διατείνεται – αποτέλεσε κατά τον
κ. Γιωτόπουλο και την αιτία της σύλληψής του 30 χρόνια αργότερα με την επίφαση
της συμμετοχής του στη 17N.

H πρώτη απογοήτευση προκλήθηκε από το γεγονός ότι ο φερόμενος ως εγκέφαλος της
17N, ο διανοητής, διάβασε την απολογία του. Και η δεύτερη όταν άρχισε να
απαντά στις ερωτήσεις των δικαστών. Ακολουθώντας την τακτική της διάψευσης των
εις βάρος του στοιχείων και της εκτόξευσης κατηγοριών εναντίον του Πάτροκλου
Τσελέντη και του Σωτήρη Κονδύλη – των δύο συγκατηγορουμένων του που τον
κατονόμασαν ως αρχηγό της οργάνωσης – δεν φάνηκε να πείθει.

Προς τον εισαγγελέα της έδρας κ. Χρ. Λάμπρου και τους συνηγόρους πολιτικής
αγωγής ο Αλ. Γιωτόπουλος επέδειξε τη μεγαλύτερη δυνατή απαξίωση. Κάθησε στη
θέση του αρνούμενος να δώσει οποιαδήποτε απάντηση στις ερωτήσεις που του
υπέβαλαν. Όσοι περίμεναν ότι ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος θα αποδεχόταν
τελικά το ρόλο που του αποδίδεται έχασαν. Ωστόσο, μια άλλη άποψη, έρεισμα της
οποίας αποτελεί το καταστατικό της 17N, που ορίζει ότι σε περίπτωση σύλληψης
τα μέλη δεν… ανοίγουν το στόμα τους, κατατάσσει τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο
στους συνεπείς προς τις αρχές της οργάνωσης τρομοκράτες, έστω κι αν αποκήρυξε
επανειλημμένως τη δράση της.

ΕΙΠΕ

* Όσοι κατά καιρούς θεωρήθηκαν ύποπτοι ως αρχηγοί της 17N είχαν ένα
συγκεκριμένο προφίλ. Ο Γιωτόπουλος διέθετε επιπλέον την ιστορία του πατέρα
του, είχε εξαφανιστεί για χρόνια, και αυτοί που με παρακολουθούσαν τόσο καιρό
ήταν εύκολο να έχουν από πριν αποτυπώματά μου και τον γραφικό μου χαρακτήρα.

* Ένας άνθρωπος χωρίς καμιά συμμετοχή σε επιθέσεις δεν εμπνέει τους
υπόλοιπους και δεν μπορεί να τους διατάζει, ούτε να συντάσσει προκηρύξεις,
γιατί είναι καταφανέστατα υποδεέστερος. Ο Κουφοντίνας, που χαρακτηρίστηκε
χαρισματική προσωπικότητα, δεν θα δεχόταν ποτέ εντολές από κανέναν.

* Την περίοδο της δικτατορίας ήμουν ο υπ’ αριθμόν ένα καταζητούμενος.

Ο άθλος μου να παραμείνω ασύλληπτος αποδείχθηκε τελικά μοιραίος, γιατί δεν
έγινα γνωστός όπως οι άλλοι, που συνελήφθησαν, βασανίστηκαν, δικάστηκαν και
έτυχαν έτσι πολιτικής προστασίας.

Πάτροκλος Τσελέντης

Κατονόμασε τον Γιωτόπουλο

Κορυφαία στιγμή της πολύκροτης δίκης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η απολογία
του Πάτροκλου Τσελέντη, του πρώτου από τους κατηγορουμένους, που επανέλαβε στο
δικαστήριο όσα είχε ομολογήσει προανακριτικά. Προηγήθηκε, βεβαίως, ο Δημήτρης
Κουφοντίνας, αλλά ως γνωστόν δεν αναφέρθηκε σε λεπτομέρειες και σε
συγκατηγορουμένους του. Αντιθέτως, ο Π. Τσελέντης δεν δίστασε να κατονομάσει
τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο ως συντάκτη των προκηρύξεων και εμπνευστή των
επιθέσεων, σε συνεργασία με τον Δ. Κουφοντίνα.

H απολογία Τσελέντη έφερε σε ευθεία αντιπαράθεση συνηγόρους πολιτικής αγωγής
και υπεράσπισης. Οι πρώτοι απέδωσαν εξαιρετική σημασία σε όσα είπε στο
δικαστήριο ο κατηγορούμενος (προφορικά, χωρίς να υποβοηθείται από γραπτό
κείμενο), ενώ οι συνάδελφοί τους της… αντίπαλης πλευράς εκδήλωσαν την
απαξίωσή τους.

H… ισορροπία ήρθε από τον Δ. Κουφοντίνα. «Ο Τσελέντης είπε αρκετές αλήθειες
και πολλά ψέματα», δήλωσε. Την ίδια στιγμή Αλ. Γιωτόπουλος και Χρ. Ξηρός τον
διέψευδαν κατηγορηματικά. Επέμεναν, μάλιστα, ότι ουδέποτε τον είχαν δει στο
παρελθόν.

H άνεση με την οποία απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις ο Π. Τσελέντης τον έκανε
να ξεχωρίσει ­ από πλευράς νοητικού και μορφωτικού επιπέδου ­ από την
πλειονότητα των συγκατηγορουμένων του και υποδηλώνει το γεγονός ότι την
περίοδο 1983-1988, κατά την οποία υπήρξε μέλος της 17N, ήταν στέλεχος πρώτης
γραμμής. Στην οργάνωση είχε στρατολογηθεί από τον Κουφοντίνα, με τον οποίο
είχε γνωριστεί στο Πανεπιστήμιο και στον οποίο είχε εκδηλώσει πέντε χρόνια
αργότερα την επιθυμία να αποχωρήσει.

Ο Π. Τσελέντης δέχτηκε τις περισσότερες επιθέσεις από τους συγκατηγορουμένους
του, κυρίως από τον Αλ. Γιωτόπουλο, τους αδελφούς Σάββα και Χριστόδουλο Ξηρό
και τον Βασίλη Τζωρτζάτο, στους οποίους αναφέρθηκε. Σε αντίθεση με τον Σωτήρη
Κονδύλη, που επίσης κατονόμασε τον Αλ. Γιωτόπουλο και άλλους, αλλά παραδόξως
έτυχε σεβασμού από την πλευρά της υπεράσπισης.

Στον Τσελέντη αποδόθηκε υστεροβουλία. Το γεγονός ότι δεν ανακάλεσε την αρχική
του ομολογία εκτιμήθηκε ως προσπάθεια υπαγωγής του στις ευεργετικές διατάξεις
του αντιτρομοκρατικού νόμου, αν και κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να συμβεί αφού
δεν βοήθησε στην εξάρθρωση της οργάνωσης “δίνοντας” κάποια ονόματα που δεν
γνώριζαν οι αρχές.

ΕΙΠΕ

* Ο Κουφοντίνας ήταν ένας λαϊκός άνθρωπος. Ήταν πεισματάρης, ηθικός. Ο
Γιωτόπουλος ήταν κάτι σαν ελίτ. Είχε διαφορετική κουλτούρα. Άλλη περπατησιά.

* Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι αυτός ο άνθρωπος που γνώρισα τότε (ο
Γιωτόπουλος) τα έκανε όλα για ιδεολογικούς λόγους. Δυστυχώς η εξουσία σε όλες
τις μορφές φέρνει αλαζονεία, παρακμή, εκφυλισμό.

* Ο Αλ. Γιωτόπουλος είχε έντονη προσωπικότητα, μορφωμένος, με πειθώ και
αυτοπεποίθηση. Μου ενέπνευσε σεβασμό. Σιγά σιγά όμως η εντύπωσή μου άρχισε να
διαλύεται. Έβλεπα να υποστηρίζει λαθεμένες ιδέες.

* Ελπίζω η στάση ζωής μου, με την ποινή που θα μου επιβάλετε, να γίνει
η αρχή της κάθαρσης. Γιατί η κάθαρση μέσα μου δεν θα γίνει ποτέ.

Κώστας Τέλιος

Είδε τον «Λάμπρο» με κουκούλα

Ο Κώστας Τέλιος από το εδώλιο του κατηγορουμένου έδωσε το δικό του «χτύπημα»
στη 17N, την οργάνωση στην οποία και ο ίδιος ήταν μέλος. Ο κατηγορούμενος
δάσκαλος από τη Θεσσαλονίκη όταν έφτασε η ώρα της απολογίας του στο δικαστήριο
επανέλαβε κατά γράμμα την προανακριτική του ομολογία.

Τρία ήταν τα σημεία που χαρακτήρισαν την απολογία του: Ο θαυμασμός του για τον
Δημήτρη Κουφοντίνα, η αντιπάθειά του για τον Χριστόδουλο Ξηρό, ο οποίος τον
είχε στρατολογήσει στη 17N, και η αγωνία του να μην εκθέσει τον Αλέξανδρο
Γιωτόπουλο, στο πρόσωπο του οποίου δεν αναγνώρισε τον «Λάμπρο» της οργάνωσης,
που είχε δει μόνο με κουκούλα.

Τον Δεκέμβριο του 1988, όπως είπε, έμαθε ότι βρισκόταν στον πυρήνα της 17N.
Διαφώνησε και ο Χρ. Ξηρός πρότεινε να τον «απολύσουν», δηλαδή να τον
εκτελέσουν. Και τότε τον οδήγησαν ενώπιον του «Λάμπρου». H συνάντηση έγινε στο
διαμέρισμα της οδού Πάτμου, όπου τον συνόδευαν ο Σάββας Ξηρός και ο Δημήτρης
Κουφοντίνας. Του φόρεσαν κουκούλα και τον έβαλαν σε ένα δωμάτιο, όπου τον
περίμεναν τρία άτομα με κουκούλες επίσης.

Ο ένας ήταν ο «Λάμπρος», ο άλλος ήταν ο «Νικήτας» και ένας ακόμη το όνομα του
οποίου δεν θυμόταν. Τόσο για τον «Λάμπρο», που συνάντησε δύο φορές, όσο και
για τον «Νικήτα» (σ.σ.: τα ονόματα αυτά κατά το κατηγορητήριο αντιστοιχούν
στους A. Γιωτόπουλο και N. Παπαναστασίου) ο K. Τέλιος δεν μπόρεσε να δώσει
άλλο χαρακτηριστικό εκτός από το ύψος τους.

Την αξία της ομολογίας του προσπάθησαν να μειώσουν ορισμένοι υπερασπιστές. Με
έρεισμα παλαιότερη αίτηση του κατηγορουμένου για διενέργεια ψυχιατρικής
πραγματογνωμοσύνης, υποβλήθηκε αίτημα να διερευνηθεί η ψυχική του κατάσταση,
καθώς και η θεραπευτική αγωγή που ακολουθεί, ώστε να διαπιστωθεί η διανοητική
του κατάσταση. Αίτημα που τελικά απορρίφθηκε.

Ο K. Τέλιος, ο οποίος παραδόθηκε στις αρχές, έχει μετανιώσει για τη συμμετοχή
του στην οργάνωση και ζήτησε, ολοκληρώνοντας την απολογία του, από τους
δικαστές να τον καταδικάσουν για όσα δεν έκανε. «Χρεώνει» στον εαυτό του ότι
δεν μπόρεσε να σταματήσει τη δράση της 17N.

ΕΙΠΕ

* Στην οργάνωση υπήρχαν πολύ μορφωμένοι, όπως ο «Λάμπρος», πολύ
καταρτισμένοι, όπως ο Κουφοντίνας, και ελλειμματικοί, όπως ο Χριστόδουλος
Ξηρός.

* Την ιδεολογική πορεία της οργάνωσης δεν τη χάραζε μόνον ο «Λάμπρος».
Συνέβαλλε αποφασιστικά και ο Δ. Κουφοντίνας.

* Οι τύψεις μου είναι απέραντες που δεν μπόρεσα να αποτρέψω τον θάνατο
του Αξαρλιάν. Από τότε αφιερώνω όλα μου τα ποιήματα στον Θάνο.

H μάνα

«Αφόπλισε» τον Κουφοντίνα

H παρουσία της μητέρας του δολοφονημένου Θάνου Αξαρλιάν, Σταυρούλας, στο
δικαστήριο και η αξιοπρεπής στάση της την ώρα που κατέθετε για τον γιο της
αφόπλισαν ακόμη και τον Δημήτρη Κουφοντίνα.

Ο «Λουκάς» της 17N εκείνο το πρωινό της 10ης Απριλίου 2003 μόνος του σηκώθηκε
από το εδώλιο και ζήτησε συγγνώμη ομολογώντας για πρώτη φορά, με έμμεσο, αλλά
σαφή τρόπο, πέρα από την πολιτική ευθύνη ότι και ο ίδιος ήταν παρών στην
επίθεση κατά του πρώην υπουργού Οικονομικών Γ. Παλαιοκρασσά.

H ετεροχρονισμένη συγγνώμη διά στόματος Δημήτρη Κουφοντίνα ήταν λέξη κενή για
την κ. Σταυρούλα Αξαρλιάν. Όπως λέξεις κένες ήταν η «θλίψη» και η «βαθύτατη
συντριβή» που εξέφρασαν για τον άδικο χαμό του Θ. Αξαρλιάν ο Κώστας Τέλιος και
ο Βασίλης Τζωρτζάτος, οι οποίοι, σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα, φέρονται
ότι είχαν λάβει μέρος σε αυτή την εγκληματική ενέργεια. «Δεν με ενδιαφέρει. Οι
άνθρωποι αυτοί δεν υπάρχουν για μένα», είπε με λακωνικό τρόπο η κ. Στ.
Αξαρλιάν αρνούμενη να στρέψει το βλέμμα της προς το εδώλιο των κατηγορουμένων.
Πολλοί την ημέρα εκείνοι χαρακτήρισαν… εκκωφαντική τη σιωπή της κάθε φορά
που ένας κατηγορούμενος έπαιρνε τον λόγο για να εκφράσει τη συγγνώμη του.

Κοιτάζοντας τους δικαστές αντέταξε τον δικό της λόγο: «Εγώ – είπε – τρεις
ημέρες μετά που σκοτώθηκε ο γιος μου τούς προκάλεσα και τους παρακάλεσα να
σταματήσουν. Έγραψα ένα σημείωμα που έλεγε στους δράστες: “Τρομοκράτες,
καταθέστε τα όπλα και σε αντάλλαγμα σας δίνω τη ζωή μου. Θάνος”». Με τα λόγια
αυτά εξήγησε γιατί δεν μπορούσε να δεχθεί κανέναν όψιμο ισχυρισμό από την
πλευρά των κατηγορουμένων. Γιατί κανένας από όλους αυτούς που ζητούσαν
συγγνώμη από το εδώλιο δεν έλαβε εγκαίρως το μήνυμα του Θάνου της, αλλά
συνέχισαν τη δράση τους αφήνοντας και άλλα παιδιά ορφανά.

ΕΙΠΕ

*«Όταν ρίχνεις μια ρουκέτα στο Σύνταγμα, δεν στοχεύεις έναν άνθρωπο.
Στοχεύεις πολλούς. Ο γιoς μου έγινε θυσία, πιστεύω…».

Τα παιδιά

Ζητούν απάντηση σε ένα «γιατί»

Το βλέμμα της Αλεξίας Μπακογιάννη λίγα λεπτά πριν αποχωρήσει από την αίθουσα
του δικαστηρίου, την 1η Απριλίου 2003, σταμάτησε και με αυστηρό ύφος, χωρίς
κανένα σχόλιο, κοίταξε τον φερόμενο ως αρχηγό της 17N Αλέξανδρο Γιωτόπουλο.
Τον άνθρωπο που κατηγορείται ότι οργάνωσε το σχέδιο της δολοφονίας του πατέρα
της.

Τόσο η Αλεξία όσο και ο αδελφός της Κωνσταντίνος Μπακογιάννης περίμεναν χρόνια
τη στιγμή που οι κατηγορούμενοι θα έφταναν ενώπιον της Δικαιοσύνης. Στη δική
τους λογική δεν χώρεσε η υπερασπιστική επιχειρηματολογία των κατηγορουμένων
περί πολιτικού εγκλήματος. Και αυτό που περιμένουν με την απόφαση του
δικαστηρίου – όπως είχαν πει την ημέρα της κατάθεσής τους – είναι να μάθουν
ποιοι και γιατί δολοφόνησαν τον Π. Μπακογιάννη το πρωινό της 26ης Σεπτεμβρίου
1989.

Και οι δύο ήταν σύντομοι και περιεκτικοί στις καταθέσεις τους. Περιέγραψαν
κυρίως πώς πληροφορήθηκαν από το ραδιόφωνο του σχολικού λεωφορείου τη
δολοφονία του πατέρα τους (σ.σ.: η Αλεξία ήταν 13 ετών και ο Κωνσταντίνος 11
ετών). Όταν έφτασαν στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου είχε μεταφερθεί βαρύτατα
τραυματισμένος ο Π. Μπακογιάννης, εκείνος δεν ζούσε πια.

Ο πρόεδρος του δικαστηρίου κ. Μιχάλης Μαργαρίτης γνωρίζοντας πόσο δύσκολο ήταν
για την ίδια να μπει στη λογική των ανθρώπων της οργάνωσης ζήτησε από την
Αλεξία Μπακογιάννη να επιχειρήσει να προσδιορίσει τα κίνητρα της εγκληματικής
τους πράξης. «Δεν μπορώ να μπω στο μυαλό αυτών των ανθρώπων. Ενδεχομένως το
“γιατί” σκότωσαν τον μπαμπά μου θα το μάθω από το δικαστήριό σας.

Τη δική του άποψη για το θέμα κατέθεσε και ο Κων. Μπακογιάννης λέγοντας: «Τον
πατέρα μου τον δολοφόνησε μία εταιρεία δολοφόνων, ληστών και κλεφτών… Μου
είναι αδύνατον να καταλάβω ποιο σύστημα αξιών επιτρέπει ή επιβάλλει την
αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής, όποιος κι αν είναι αυτός».

ΕΙΠΕ

(Αλεξία Μπακογιάννη):

* «Θεωρώ ότι το έγκλημα δεν ήταν πολιτικό, αλλά για τη δική τους
επιβίωση. Αν περνούσε η λογική της συμφιλίωσης του πατέρα μου, αυτοί δεν θα
είχαν ούτε δικαιολογία, ούτε άλλοθι να υπάρχουν».

Τα αδέλφια

«Κατηγορώ» 20 χρόνια μετά

Ξενοφών Μάτης

Τα τρία αδέλφια του αστυνομικού Χρήστου Μάτη, ο οποίος δολοφονήθηκε εν ώρα
υπηρεσίας στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας Πετραλώνων, την παραμονή της
ονομαστικής του γιορτής το 1984, ήταν οι πρώτοι συγγενείς θύματος της 17N που
ανέβηκαν στο βήμα του μάρτυρα.

Περίμεναν σχεδόν 20 χρόνια να διατυπώσουν δημόσια το δικό τους «κατηγορώ» για
τον άδικο θάνατο του αδελφού τους. Το 38άρι με το οποίο οι άγνωστοι τότε
δράστες τού αφαίρεσαν τη ζωή βρέθηκε στον Σάββα Ξηρό μετά την έκρηξη της
βόμβας, στο λιμάνι του Πειραιά, το βράδυ της 29ης Ιουνίου 2002.

Καταθέτοντας η οικογένεια του άτυχου αστυνομικού ζήτησε από τους δικαστές το
αυτονόητο: να δείξουν με την ετυμηγορία τους – που αναμένεται να εκδοθεί
σήμερα – ποιοι από τους κατηγορουμένους ευθύνονται για τη δολοφονία του. Δεν
ήταν σε θέση να εισφέρουν στη διαδικασία κάποιο νέο αποδεικτικό στοιχείο,
γιατί ουδείς ήταν αυτόπτης μάρτυρας της σκηνής του φόνου. Συμπύκνωσαν τον λόγο
τους σε ένα και μόνο ερώτημα: «Γιατί;».

«Πρόσωπα δεν γνωρίζω – είπαν ο Νικηφόρος και ο Ξενοφών Μάτης – αλλά αυτό που
μας ενδιαφέρει είναι να μάθουμε ποιος πυροβόλησε τον Χρήστο». Είναι αυτός ο
όρκος που έδωσαν τα αδέλφια στη μητέρα τους, όπως αποκάλυψε εξεταζόμενη η κ.
A. Πίσσαρη. «Όταν το έμαθα – τόνισε – μου ήρθε ο κεραυνός στο κεφάλι.
Υποσχέθηκα τότε πως αν βρεθούν κάποτε οι δολοφόνοι, θα τους ρωτούσα γιατί το
έκαναν. Ξέρετε, η μητέρα μου είχε ξεριζώσει τα μαλλιά της από τον πόνο. Ο
άνθρωπος πήγε να δουλέψει. Δεν πήγε να κλέψει, αλλά να βγάλει το μεροκάματο.
Τι άλλο να πω;».

Δεν χρειάστηκε να πουν περισσότερα. Την τραγική τους θέση σεβάστηκαν και οι
συνήγοροι υπεράσπισης των κατηγορουμένων, οι οποίοι προτίμησαν να σιωπήσουν
και να να μην υποβάλουν καμία ερώτηση στους συγγενείς του Χρήστου Μάτη.

ΕΙΠΕ

(Ξενοφών Μάτης):

* «Περιμένω να μάθω ποιος σκότωσε τον αδερφό μου. Να τον ρωτήσω γιατί
την παραμονή Χριστουγέννων τον σταύρωσαν σαν τον Ιησού Χριστό. Από πότε οι
ιδεολόγοι και οι αγωνιστές είναι ψυχροί δολοφόνοι και σκοτώνουν για πλάκα;».