H EΛAΪΣ στη χώρα τού σπορέλαιου

Το ελληνικό ελαιόλαδο έρχεται πρώτο στις διεθνείς διακρίσεις, αλλά είναι
σχεδόν ανύπαρκτο στα ράφια των μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ των ΗΠΑ, του
Καναδά, της Αυστραλίας και της Ευρώπης.

Αντίθετα, το ιταλικό και το ισπανικό λάδι, αν και κατώτερης ποιότητας από το
ελληνικό, καταλαμβάνει περίοπτες θέσεις στα ράφια των διεθνών αλυσίδων, λόγω
του κατάλληλου μάρκετινγκ και της εξαγωγικής πολιτικής των χωρών αυτών.

Έτσι, λόγω και της υψηλότερης τιμής του έναντι του ανταγωνισμού, το ελληνικό
ελαιόλαδο περιορίζεται κυρίως σε καταστήματα περιοχών με υψηλά ποσοστά
μεταναστών.

Αυτή την αρνητική εικόνα για ένα από τα κύρια εξαγωγικά μας προϊόντα
επιχειρεί, τα τελευταία χρόνια, να αντιστρέψει η ΕΛΑΪΣ.

Στην Ιαπωνία

Μετά την είσοδό της στις μεγάλες αγορές του Καναδά και της Αυστραλίας, η
εταιρεία του ομίλου Unilever ετοιμάζεται να κάνει τα πρώτα της βήματα στην
πολλά υποσχόμενη – λόγω μεγέθους, αλλά και υψηλής αγοραστικής δύναμης (50%
υψηλότερη σε σχέση με την ελληνική) – ιαπωνική αγορά.

Ιάπωνες εισαγωγείς και εκπρόσωποι μεγάλων σούπερ μάρκετ βρέθηκαν προ ημερών
στην Αθήνα, συναντήθηκαν με στελέχη της ΕΛΑΪΣ και ετοιμάζονται να κλείσουν τις
πρώτες εμπορικές συμφωνίες.

Τα στελέχη της ΕΛΑΪΣ γνωρίζουν, βέβαια, τις δυσκολίες του εγχειρήματος.
«Μαγικές και άμεσες λύσεις στα προβλήματα των ελληνικών εξαγωγών δεν υπάρχουν.

Μερίδιο μόλις 1%

Το μερίδιο του ελληνικού λαδιού στη χαώδη ιαπωνική αγορά αντιστοιχεί μόλις στο
1% των εισαγωγών, έναντι 38% του ισπανικού και 58% του ιταλικού.

Ωστόσο, δεν θα μπορούσαμε να αγνοήσουμε μία αγορά 126 εκατομμυρίων καταναλωτών
με ετήσια κατανάλωση λαδιού μόλις 29.000 τόνων, δηλαδή, ούτε το 1/3 της
Ελλάδας», υποστηρίζουν στελέχη της εταιρείας.

Δύσκολη αγορά

Για να πετύχει κανείς στην Ιαπωνία απαιτείται συνέπεια και επαγγελματισμός,
αναφέρουν όσοι γνωρίζουν καλά την αγορά. «Για έναν εξαγωγέα είναι το
Πανεπιστήμιο των εξαγωγών», οι υπεύθυνοι της «ΕΛΑΪΣ». «Αν αποφοιτήσει κανείς
από εκεί, μπορεί να πετύχει σε οποιαδήποτε αγορά του κόσμου».

Ο επαγγελματισμός, όμως, είναι ένα στοιχείο που απουσίαζε στο παρελθόν από
αντίστοιχες προσπάθειες ελληνικών επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα οι Ιάπωνες
εισαγωγείς-διανομείς να έχουν γίνει αρκετά επιφυλακτικοί απέναντι στις
επιχειρήσεις μας. «Για να κλείσει μια συμφωνία, ο υποψήφιος συνεργάτης των
Ιαπώνων περνάει από εξαντλητικά τεστ. Αν, στη φάση αυτή, επιδείξει 99 θετικά
τεστ και ένα αρνητικό, το πιθανότερο είναι να μετρήσει το ένα αρνητικό και όχι
τα 99 θετικά και να κοπεί», επισημαίνουν οι αρμόδιοι του τμήματος εξαγωγών.

Διαφορετικές συνήθειες

Από την άλλη, οι καταναλωτικές συνήθειες των Ιαπώνων, που είναι εντελώς
διαφορετικές από αυτές των Ευρωπαίων, αφού στη διατροφή τους κυριαρχεί το
σπορέλαιο, αποτελούν ένα επιπλέον εμπόδιο. Μόλις τα τελευταία χρόνια έχει
αρχίσει να αναπτύσσεται μια τάση υπέρ της μεσογειακής διατροφής, αλλά ο μέσος
Ιάπωνας γνωρίζει ελάχιστα πράγματα για το ελληνικό λάδι, αφού το ιταλικό
πρόλαβε και είναι ήδη εκεί. Υπάρχει, έτσι, η αίσθηση ότι η διάσημη μεσογειακή
δίαιτα είναι συνώνυμη της ιταλικής κουζίνας.

Τα σχέδια

H ΕΛΑΪΣ θα επιχειρήσει να αντιστρέψει αυτή την τάση. Στα σχέδιά της είναι να
δραστηριοποιηθεί εμπορικά στις αγορές του Τόκιο και άλλων πόλεων, εξάγοντας
εκεί το εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο Altis, σε γυάλινες φιάλες των 250 και 500
ml. Αρχικά θα ξεκινήσει με μικρές ποσότητες, των 10-15 τόνων και εφόσον όλα
πάνε καλά θα προχωρήσει σε μεγαλύτερες αποστολές.

H περιπέτεια της Αυστραλίας

Από φέτος, πάντως, η ΕΛΑΪΣ έχει παρουσία και στα σούπερ μάρκετ της Αυστραλίας.
H συμφωνία αφορά για την ώρα μόνο μία από τις μεγάλες αλυσίδες – την Coles.

Στόχος της εταιρείας είναι να πλασαριστεί το προϊόν της στα ράφια και άλλων
σούπερ μάρκετ, αλλά και εδώ η τιμή αποτελεί εμπόδιο.

Ένα μπουκάλι τεσσάρων λίτρων της ΕΛΑΪΣ κοστίζει 23 δολάρια Αυστραλίας έναντι
μόλις 16-17 δολαρίων ενός αντίστοιχου ισπανικού. Το ελληνικό ελαιόλαδο
αντιστοιχεί στο 8% των συνολικών εισαγωγών ελαιολάδου στην Αυστραλία έναντι
36% του ιταλικού και 53% του ισπανικού.

Επί ευρωπαϊκού εδάφους, το στοίχημα για την εταιρεία λέγεται Αυστρία.

H ΕΛΑΪΣ έκανε δυναμικά την εμφάνισή της στην αυστριακή αγορά την τελευταία
διετία και σήμερα μπορεί κανείς να βρει τα προϊόντά της σε όλα τα μεγάλα και
μικρά σούπερ μάρκετ της χώρας.

«Μάχη» στα ράφια

Μόνον η ποιότητα του ελληνικού λαδιού δεν αρκεί για να πάρει θέση στα ράφια
των σούπερ μάρκετ του εξωτερικού. Πρέπει να έχει και ανταγωνιστική τιμή, κάτι
ιδιαίτερα δύσκολο, αφού το ελληνικό λάδι είναι αισθητά ακριβότερο από το
ιταλικό και το ισπανικό, λόγω της υψηλής του ποιότητας.

Στον Καναδά, για παράδειγμα, η ΕΛΑΪΣ δίνει μάχη για να κρατήσει τις τιμές του
προϊόντος της κάτω από το ψυχολογικό φράγμα των 20 δολαρίων. Μία συσκευασία
τριών λίτρων ελαιολάδου Altis (εξαιρετικά παρθένο) πωλείται στο ράφι των
καναδέζικων σούπερ μάρκετ προς 19,99 δολάρια Καναδά έναντι 18,99 δολαρίων που
τιμάται το αντίστοιχο ιταλικό προϊόν.

Για να αντιληφθεί, πάντως, κανείς το χάσμα που καλούνται να καλύψουν ακόμη και
τα πιο γνωστά στο εξωτερικό ελληνικά προϊόντα, όπως το λάδι, αρκεί να
αναφερθεί ότι η ΕΛΑΪΣ έκανε τα πρώτα της βήματα στις μεγάλες αλυσίδες του
Καναδά το 1996, όταν οι Ιταλοί ανταγωνιστές της είχαν ήδη πάρει θέσεις εκεί
από τις αρχές της δεκαετίας του ’60. Επί του συνόλου της κατανάλωσης στον
Καναδά, το ελληνικό ελαιόλαδο αντιστοιχεί μόλις στο 6% έναντι 10,2% του
ισπανικού και 73% του ιταλικού λαδιού. Σε σύνολο εισαγωγών 24.601 τόνων, από
την Ελλάδα εισάγονται 1.515.

«Παράγει η Ελλάδα λάδι;»

Ακόμη πιο δύσκολη, δυστυχώς, είναι η κατάσταση στις ΗΠΑ. Σε μια αγορά που
καταναλώνει 200.180 τόνους ετησίως, το ισπανικό λάδι κατέχει μερίδιο 17,4%
έναντι 69,7% του ιταλικού και μόλις 2,2% του ελληνικού. Και να σκεφτεί κανείς
ότι οι πωλήσεις μας στην αμερικανική αγορά, που σήμερα ανέρχονται σε 4.390
τόνους, πριν από λίγα χρόνια δεν ξεπερνούσαν τους 2.000 τόνους. «Σκεφτείτε ότι
σε παλαιότερη έρευνα που είχε γίνει στις ΗΠΑ σχετικά με την αναγνωρισιμότητα
του ελληνικού ελαιόλαδου, κανείς δεν γνώριζε ότι η Ελλάδα παράγει λάδι»,
αναφέρουν οι υπεύθυνοι εξαγωγών της εταιρείας.