ΣE ΠPΩTO ENIKO H μάστιγα της μοναξιάς

Πέρα από στατιστικές, πέρα από αναλύσεις και αριθμούς, υπάρχει ένα ζήτημα, ένα
πρόβλημα, μια μάστιγα που θερίζει σήμερα στον προηγμένο δυτικό κόσμο μας. H
μοναξιά. Είναι η πληγή των ηλικιωμένων, των φτωχών, των κοινωνικά
αποκλεισμένων. Και όχι μόνον.

Διέξοδος από τη σημερινού είδους μοναξιά δύσκολα υπάρχει. Οικονομικό σφίξιμο,
εγκλήματα, φόβος για τρομοκρατικά χτυπήματα, φόβος για το άγνωστο, για έναν
κόσμο ολόκληρο, που μοιάζει ολοένα και περισσότερο να προχωράει προς την
τρέλα, τις διαιρέσεις και τις διακρίσεις, έχουν ωθήσει τους πάντες να
περιχαρακωθούν. Μπαίνει ένας μελαψός ξένος σε ένα Ίντερνετ καφέ, γεμάτο νέους
ανοιχτόμυαλους ανθρώπους, και πριν προλάβεις να πιάσεις το mouse, τα διπλανά
τραπέζια έχουν αδειάσει. Ο εκάστοτε διπλανός σου είναι ύποπτος – εάν όχι
ένοχος, μέχρις αποδείξεως του εναντίου.

Δεν νιώθεις μοναξιά, όμως, εάν εργάζεσαι, εάν βγάζεις χρήματα, εάν έχεις
οτιδήποτε επιθυμητό, στη σημερινή αγορά των σχέσεων. H επιβεβλημένη
επικοινωνία και η εξουσία είναι που σε γλιτώνουν από τα τείχη της απομόνωσης.
Και μετά; Σιωπή. Στρέφεσαι σε ομοιοπαθείς και στην οικογένειά σου – εάν έχεις
οικογένεια και δεν αποτελείται από μελλοντικούς διεκδικητές των μισών σου
υπαρχόντων και της ψυχικής σου ηρεμίας. Γι’ αυτό και, ενώ δεν είναι «μοδάτο»,
χιλιάδες φορές προτιμώ την αμερικανική και εν γένει αγγλοσαξονική, κοινωνική
πρακτική: προσπαθείς να ψάξεις μια λέξη στο Ίντερνετ και σου πετάγονται
δεκάδες σελίδες ζωντανού διαδικτυακού chat γι’ αυτό. Εκατοντάδες σελίδες, όπου
άνθρωποι όλων των ηλικιών μπορούν να αναζητήσουν άλλους ανθρώπους, με παρόμοια
ενδιαφέροντα, προβλήματα, ενοχές και διάθεση για επικοινωνία – και όχι μόνον
διαδικτυακή. Είναι οξύμωρο, εξάλλου, στις σημερινές ευρωπαϊκές κοινωνίες, που
διαρκώς γερνάνε, οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι να περιθωριοποιούνται, να
απομονώνονται. Αυτός ο ηλικιακός ρατσισμός είναι ακόμα πιο γελοίος σε
κοινωνίες σαν την ελληνική, όπου η λέξη «παιδί» χρησιμοποιείται για μεσηλίκους
άνω των 40!