ANAΛΩΣIMA Mια πολιτική εμφάνιση

Μέρες τώρα προσπαθώ να θυμηθώ μιαν άλλη εικόνα από αυτήν που έχω τελευταία του
Γιάγκου Πεσμαζόγλου. Προσπαθώ να τον θυμηθώ στις πολιτικές εμφανίσεις του πριν
να πάψει να ασχολείται ενεργά με την πολιτική. Τα τελευταία πολιτικά έργα του.
Αλλά, αντί γι’ αυτό, τον θυμάμαι στο τρόλεϊ. Ένα βράδυ, μετά από παρά-σταση
του Μεγάρου Μουσικής, είχαμε μπει πολλοί στο Νο 3, με τα καλά μας ρούχα, και
ήταν κι εκείνος ανάμεσα. Όρθιος, κεφάτος, κουβέντιαζε με την παρέα του και
ίσως να τον γνώριζε ο οδηγός, ίσως να τον γνώριζαν κι άλλοι επιβάτες, πάντως
κάτι είχε συμβεί εκεί μέσα με την παρουσία του. Σαν να φωτίστηκε από χαρά το
όχημα εσωτερικά, ένα μοντέρνο, περιποιημένο, βολικό και καθαρό όχημα, έπαψε να
φρενάρει απότομα, έδειξε τον καλό εαυτό του. Καμάρωνε. Δεν ήταν η πεμπτουσία
της οργανωμένης κοινωνίας, ένα τακτικό μέσο συγκοινωνίας, προϊόν επιστημονικής
έρευνας και επινόησης, μελέτης των αναγκών μας, αποτέλεσμα κοινωνικών αγώνων
και δημοκρατική κατάκτησης; Ξένοι εργάτες με βλέμμα κουρασμένο, που δεν ήξεραν
τον Πεσμαζόγλου, έπιασαν στον αέρα το μήνυμα, τη δυνατότητα της πόλης, τον
πλούτο και τις κατακτήσεις της. Ήταν πλήρες νοήματος το τρόλεϊ εκείνο το
βράδυ. Οι πολιτικοί είναι πρόσωπα της πόλης, δεν θα υπήρχαν χωρίς αυτήν και
είναι αφύσικο να μην τους συναντάς ποτέ στο Μετρό ή στο λεωφορείο. Το να
απομονώνονται αλλοιώνει την ουσία της λειτουργίας τους. Και καθώς όλο και πιο
σκληρά μέτρα ασφαλείας τους περιζώνουν, τόσο βαθαίνει αυτή η αλλοίωση. Τώρα
που το σκέφτομαι, ήταν πολιτική εμφάνιση, βαθιά πολιτική μάλιστα μέσα στην
απλότητα και την καθημερινότητά της, του Γιάγκου Πεσμαζόγλου εκείνο το βράδυ.