ANAΛΩΣIMA Ο πειρασμός του οίκτου

Τοποθετήθηκαν στην άκρη των πεζοδρομίων τα πιτσιρίκια για τη ζητιανιά, όπως
τοποθετούνται οι φωτεινές γιρλάντες πάνω από τις λεωφόρους και οι πλαστικοί
Αγιοβασίληδες στις εισόδους των μαγαζιών. Σαν εποχική διακόσμηση κι αυτά,
μικρά, όλο και μικρότερα, αφάνταστα ανυπεράσπιστα. Σε καίρια σημεία, έξω από
μαγαζιά πολυτελείας ας πούμε, να σου σπαράζουν την καρδιά οι ενοχές, όπως
βγαίνεις με τις σακούλες και τη χαρά της απόκτησης. Νέα σοδειά από μικρούλια,
χριστουγεννιάτικη εισαγωγή. Από πού να έρχονται άραγε; Πώς να φανταστούμε τι
τα περιμένει στη γωνία; Το βλέμμα απαθές ό,τι και να τους πεις, πώς να
βυθομετρήσεις τη βία που έχουν υποστεί για να μετράνε μόνο τα νομίσματα και
τίποτ’ άλλο να μην μπορεί να τα αγγίξει. Πώς να μη βάλεις το χέρι στην τσέπη;
Με κάθε λεπτό που δίνεις όμως το εμπόριο τρυφερής σάρκας ενισχύεται. Δύσκολο
πολύ να αντισταθείς στον οίκτο. Θα πρέπει να οργανώνονται ειδικές ετοιμασίες
κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ειδικές εξορμήσεις για τη συλλογή του οίκτου. Όπως
συλλέγονται οι καρποί στην εποχή τους ο καθένας. Πόσες αναλύσεις και εξηγήσεις
δεν έχουν γραφτεί και ειπωθεί, αλλά μυαλό δεν βάζουμε. Και είναι βέβαια πιο
εύκολο να δώσεις ένα πενηνταράκι στο γλυκούτσικο μουτράκι που στο ζητάει τόσο
θλιμμένα, τόσο πειστικά, παρά να κάθεσαι να σκέφτεσαι ότι αν δε δώσεις, αν
πάψουν τα παιδιά να μαζεύουν λεφτά, θα αναγκαστούν να σταματήσουν την έκθεσή
τους στη ζητιανιά οι γονείς και οι εκμεταλλευτές τους. Και να γίνεσαι κακός,
να φέρεσαι αντιπαθητικά, χρονιάρες μέρες. Να μην ξέρεις να απαντήσεις και στο
ερώτημα, όταν δεν θα ζητιανεύουν τι θα κάνουν;