ANAΛΩΣIMA Aνάγκες χωρίς ελπίδα

Ένας άνθρωπος περπατούσε μπροστά μου με μεγάλο κόπο. Ήταν νέος, αλλά δεν
ήξερε, δεν μπορούσε να βάλει σωστά τα πόδια του. Έτσι είναι το περπάτημα, για
τους περισσότερους αυτονόητη λειτουργία, για μερικούς όμως άθλος. Θα έπρεπε να
τον προσέ-χουμε όλοι οι υπόλοιποι που βρισκόμασταν στο πεζοδρόμιο αυτόν τον
έναν, να τον ενισχύουμε, να τον συγχαίρουμε σε κάθε βήμα για την προσπάθεια
που κατέβαλε. Αντί γι’ αυτό, οι περισσότεροι τον σκουντούσαν να προσπεράσουν
γρήγορα, να μην τον βλέπουν. Στη διάβαση στάθηκε δίπλα μου όταν άναψε το
πράσινο για τους πεζούς. Ήρθαν μερικά μηχανάκια και πάτησαν τη γραμμή, με
δυσκολία φρενάρισαν, λες και ήταν άλογα οι μοτοσυκλέτες και δεν μπορούσαν να
τα ελέγξουν. Ο άνθρωπος φοβόταν να περάσει. Έκανε ένα βήμα προς το οδόστρωμα,
έκαναν και οι μηχανές ένα προς τον χώρο της διάβασης, μαρσάροντας,
μουγκρίζοντας απειλητικά. Ίσως διασκέδαζαν παίζοντας κάτι σαν το «δεν περνάς –
περνάς». Έβλεπαν ότι ήταν άτομο με ειδικές ανάγκες, όπως λέγονται, αλλά δεν
ορίζει η ονομασία ποιος θα τις ικανοποιεί αυτές τις ανάγκες. Οι αναβάτες των
μοτοσυκλετών πάντως όχι. Από το «άτομο με ειδικές ανάγκες» μένει μόνο η έννοια
«άτομο», στη δημοκρίτεια αντίληψή της. Κάτι τόσο μικρό που δεν φαίνεται. Το
αόρατο άτομο. Το απειροελάχιστο. Και οι αναβάτες σοκαρισμένοι από την εμφάνισή
του, που θέλει κιόλας να περάσει απέναντι, δώσ’ του μαρσάρουν, να τον
κρατήσουν στο πεζοδρόμιο. Γιατί ξεκίνησε να βγει από το σπίτι του; Θα έπρεπε
να κρύβεται. Κι εμείς οι υπόλοιποι περάσαμε βιστικά, χωρίς να βοηθήσουμε. Δεν
μας μαθαίνουν να βοηθάμε και όταν το σκεφτούμε είναι ήδη αργά. Έχει
συντελεσθεί η δημόσια ταπείνωση.