«Πολιτικός» πατσάς εναντίον φουαγκρά!

Το τι λαμβάνει χώρα εντός των 90 λεπτών της… κανέλας του Αντώνη

Παπαδόπουλου, με τον τίτλο «Βαρέα ανθυγιεινά», είναι αδύνατον να το συλλάβει

«κανονικός» ανθρώπινος νους. Και λέω «κανονικός», διότι τα μέλη του Ελληνικού

Κέντρου Κινηματογράφου το συνέλαβαν, το εξετίμησαν και το πλήρωσαν. Με ξένα

κόλλυβα φυσικά.

Έχουμε και λέμε, φορτηγατζής (ο τρίτος στη σειρά της φετινής σοδειάς)

εισβάλλει σε ταβερνείο του ’73, ζητάει ψιλοκομμένο πατσά, τρώει τον πατσά,

φεύγει από το ταβερνείο, παίρνει μαζί του την κόρη τού ταβερνιάρη, της βάζει

χέρι, γκρεμοτσακίζονται σε χαντάκι, επιστρέφει στην ταβέρνα, τον κλείνουν στην

αποθήκη, παίζει πόκα με τον ταβερνιάρη, κερδίζει, χορεύει ζεϊμπέκικο με τον

ταβερνιάρη, σηκώνει ουζοπότηρο με τα δόντια, γίνεται πίτα από το ούζο και τη

στιγμή που σωριάζεται, παρασέρνοντας τον ταβερνιάρη, ακούγεται η φωνή του

Πασκουάλε Τερζή να άδει «εγώ τραγούδι αρσενικό / εγώ ζεϊμπέκικος θυμός». A ρε

ντέρτια!

Εκ πρώτης όψεως ο συνδυασμός πόκας – ζεϊμπέκικου – νταλίκας – ταβέρνας – πατσά

– ούζου είναι το καλύτερο μείγμα για τη δημιουργία βιντεοκλίπ που θα

εικονογραφούσε με τον πιο γλαφυρό τρόπο το αυθεντικό ντέρτι του επίσης

αυθεντικού Πασχάλη Τερζή. Όμως ο Παπαδόπουλος εκλαμβάνοντας τον εαυτό του ως

σκηνοθέτη και ουχί ως βιντεοκλιπά, αποφάσισε να αριστερο-πολιτικοποιήσει

τον… πατσά. Τοιουτοτρόπως, ο Πασχάλης Τσαρούχας, ο οποίος έβαλε χέρι στο

κορίτσι, έπαιξε πόκα και χόρεψε ζεϊμπέκικο, δεν είναι ο πρώτος τυχών

νταλικέρης. Εμ τι είναι; Ήρωας της Αντίστασης είναι! Και ύστερα από τριάντα

χρόνια απουσίας, λέει στον εαυτό του και στην νταλίκα του: ρε συ, δεν

πεταγόμαστε από το χωριό να δούμε τι απέγινε με τον πατσά; Τι να έγινε; Πατσάς

ήταν, πατσάς έμεινε!

Ο δεύτερος πρωτοεμφανιζόμενος – Αδριανός Γεωργαντάς το όνομά του – ως

γαλλοτραφής προτιμάει αντί για πατσά το φουαγκρά. Έτσι, το «πιάτο» του με την

ονομασία «Όταν χορέψαμε μαζί…» μοιάζει να έχει παρασκευαστεί από τελειόφοιτο

γαλλικής σχολής γαστρονομίας. Το σερβίρει με κάποια φινέτσα, κάποια φωτογραφία

και κάποια ερμηνεία. Με λίγα λόγια, ο υποψήφιος σεφ έμαθε να κάνει αυτό που

σχεδόν οι περισσότεροι αυτόχθονες αγνοούν, με αποτέλεσμα να μπερδεύουν το

σινεμά με τον… πατσά. Δηλαδή εστιάζει και συγκεντρώνει την προσοχή του σε

ένα πρόσωπο και σε μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Όμως από το σημείο

αυτό μέχρι να εκλαμβάνεται αυτή η άσκηση ως… ταινία με σάρκα και οστά, η

απόσταση είναι μεγάλη. Και είναι μεγάλη επειδή η ταινία του μπερδεύεται στο

ερωτο-ψυχο-υπαρξιακό μπέρδεμα του Λάζαρου Γεωργακόπουλου.

Μπερδέματα με την εξής σειρά: Χωρίζει από τη Γαλλίδα σύζυγό του ενώ είναι

ερωτευμένος του θανατά μαζί της (κι εκείνη με αυτόν). Ανέχεται την ερωμένη του

(Θέμις Μπαζάκα), ενώ την απεχθάνεται και τη μισεί. Και μπέρδεμα τρίτο,

καταλήγει στην ομοφυλοφιλία και μάλιστα της πιο βαριάς και μαζοχιστικής

μορφής, ενώ η καρδιά του είναι εντελώς εγκλωβισμένη στον έρωτά του και στην

αφοσίωσή του για το μονάκριβο παιδί του. Καταλάβατε; Εγώ πάντως όχι. Ήθελε να

κατακερματίσει τον ήρωά του; Άλλη ταινία. Ήθελε να «παίξει» με το ερωτικό

τρίγωνο; Άλλη ταινία. Πώς το λένε; Θέλουμε καλύτερες ταινίες; Άλλο Κέντρο Κινηματογράφου.

TA ΟΣΚΑΡ

Φουαγκρά: «Όταν χορέψαμε μαζί…»

Σεφ: Αδριανός Γεωργαντάς (του χορού)

Τραβεστί… Άμλετ: Λάζαρος Γεωργακόπουλος (στον.. χορό)

Πατσά: «Βαρέα ανθυγιεινά»

Πόκας: Αντώνης Παπαδόπουλος (του ανθυγιεινού)

Νταλίκας: Πασχάλης Τσαρούχας (βαρύς και ανθυγιεινός)

Μάθημα σκηνοθεσίας 1ο: «H Άννα και οι άλλοι»

Καθηγήτρια σκηνοθεσίας: Σελίνα Μούργα, 30 ετών (της Αργεντινής)

Μάθημα σκηνοθεσίας 2ο: «Noi Albinoi»

Καθηγητής σκηνοθεσίας: Νταγκούρ Κάρι, 30 ετών (της Ισλανδίας)