TPITH AΠOΨH Οι τρομοκράτες

Τα τελευταία γεγονότα: Συνεχιζόμενη αιματοχυσία στο Ιράκ, τρομοκρατικές
επιθέσεις στη Σαουδική Αραβία και στην Κωνσταντινούπολη, χάος και
αλληλεξόντωση στο Αφγανιστάν, συνεχιζόμενη γενοκτονία του λαού των
Παλαιστινίων και συνεχιζόμενες επιθέσεις αυτοκτονίας των απελπισμένων, θέτουν
ένα τραγικό ερώτημα: Τι «απέδωσε» ο πόλεμος εναντίον όλων, που κήρυξε η
αμερικανική κυβέρνηση μετά τις 11 Σεπτεμβρίου και τον οποίο διεξάγει με τη
συμπαράσταση ή έστω με την ανοχή των κυβερνήσεων της Ευρώπης; Τι «απέδωσε» η
κρατική τρομοκρατία (πόλεμοι, τρομονόμοι, περιορισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων,
αναβίωση χιτλερικών στρατοπέδων στο Γκουαντάναμο και στο Αφγανιστάν); Μειώθηκε
μήπως η τρομοκρατία; Ή, έστω, υπάρχει κάποια προοπτική εξαφάνισης του
φαινομένου; H απάντηση έχει δοθεί από τα γεγονότα: ο κόσμος έχει γίνει
περισσότερο ασταθής, η τρομοκρατία εντείνεται και οι πιο ζοφερές προοπτικές
δεν είναι δυνατόν να αποκλεισθούν.

Γιατί λοιπόν ο πλανήτης τείνει να μετατραπεί σε ένα πεδίο πολέμων, συγκρούσεων
και σύγχρονης «επιστημονικής» βαρβαρότητας; H κυβέρνηση των ΗΠΑ και οι
«σύμμαχοι» νόμισαν ότι μπορούν να ξεριζώσουν την τρομοκρατία με τη δική τους,
τρομερότερη τρομοκρατική μηχανή. Αλλά η τρομοκρατία τροφοδοτείται από τη
φτώχεια, την εκμετάλλευση, τις εθνικές ταπεινώσεις. Είναι η αναποτελεσματική
και τραγική απάντηση των απελπισμένων στην ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση. Έτσι,
«άβυσσος άβυσσον επικαλείται». Και η κατάληξη θα είναι τα «μίνι πυρηνικά» τα
οποία κραδαίνει επί τας κεφαλάς δικαίων και αδίκων ο μικρονοϊκός Μπους;

Γιατί λοιπόν αυτή η αναποτελεσματική κρατική τρομοκρατία η οποία μπορεί να
καταλήξει στον πυρηνικό όλεθρο; H «ιστορία» πηγαίνει πολύ μακριά: στη Χιροσίμα
και στο Ναγκασάκι, στον πόλεμο της Κορέας και στους πολέμους της Ινδοκίνας,
στους αμέτρητους τοπικούς πολέμους και στις δικτατορίες που εξαπέλυσε,
υπέθαλψε, χρηματοδότησε, οργάνωσε η σημερινή «υπερδύναμη» και οι σύμμαχοί
μεταπολεμικά, προκειμένου να υπερασπίσουν τα κοινά ή τα τοπικά τους
συμφέροντα.

H ιστορία του καπιταλισμού είναι μια ιστορία πολέμων, εξανδραποδισμών λαών και
γενοκτονιών. Οι σημερινοί πόλεμοι της Νέας Αταξίας είναι η συγκεκριμένη μορφή
υπεράσπισης των συμφερόντων του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Ας γίνουμε
συγκεκριμένοι. Στο Αφγανιστάν υπήρχε μια νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση. Οι ΗΠΑ
και οι δικτατορίες της περιοχής οργάνωσαν και εξόπλισαν τα στίφη των Ταλιμπάν
για να ανατρέψουν τη νόμιμη κυβέρνηση. Οι Ταλιμπάν στη συνέχεια επέβαλαν ένα
μεσαιωνικό ισλαμικό καθεστώς. Και όταν οι Ταλιμπάν με αληθινά ή κατασκευασμένα
στοιχεία συνδέθηκαν με την τρομοκρατία, οι ΗΠΑ κ.λπ. τους κήρυξαν τον πόλεμο,
στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της αποκατάστασης της
«δημοκρατίας». Τις συνέπειες τις ζήσαμε και τις ζούμε. Από εδώ ανακύπτει ένα
θεμελιώδες ερώτημα: Με ποιο δικαίωμα μια χώρα παραχωρεί στον εαυτό της το
δικαίωμα να ρυθμίζει τις υποθέσεις άλλων χωρών και μάλιστα με τον πόλεμο;

Ας πάμε πιο πίσω: Οι ΗΠΑ (το γνωρίζουμε σήμερα) ενίσχυσαν το καθεστώς του
Σαντάμ Χουσεΐν. Κάποτε ο δικτάτορας κατέλαβε το Κουβέιτ. Μπορούσε να
διευθετηθεί το πρόβλημα μέσω του ΟΗΕ; Πιθανόν. Αλλά οι ΗΠΑ προτίμησαν να
ισοπεδώσουν το Ιράκ. Γιατί; Για πολλούς λόγους και για το πετρέλαιο. Αλλά ο
πρώτος πόλεμος δεν εξασφάλισε τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Πρώτα λοιπόν το εμπάργκο
(500.000 παιδιά θύματα) και μετά ο πρόσφατος πόλεμος. Λύθηκε το πρόβλημα της
«δημοκρατίας» στο Ιράκ, ύστερα από έναν πόλεμο που δικαιολογήθηκε με
κατασκευασμένα στοιχεία για χημικά και πυρηνικά; Οι καθημερινές εκρήξεις και ο
αναπτυσσόμενος ανταρτοπόλεμος δίνουν την απάντηση. Πού πηγαίνει λοιπόν το Ιράκ
μετά την καταστροφή της υποδομής του, την τεράστια οικολογική καταστροφή και
τις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς; Το δικαστήριο της Χάγης δικάζει τον
Μιλόσεβιτς. Δεν έμαθε μήπως τίποτα για τη γενοκτονία εις βάρος του λαού του
Ιράκ;

Ας πάμε πιο πίσω: Υπήρχαν προβλήματα στην πρώην Γιουγκοσλαβία: Διαφορές με τον
κροατικό εθνικισμό, με τους Αλβανούς του Κοσόβου κ.λπ. Πώς «λύθηκαν» αυτά τα
προβλήματα; Με την πρώτη αλληλοσφαγή Κροατών και Σέρβων, οργανωμένη από τη
Γερμανία, τον Πάπα και με την ανοχή ή τη συμμετοχή και άλλων χωρών της E.E.
Μετά ήλθε η σειρά του Κοσόβου. Γιατί οι ΗΠΑ τορπίλισαν τις συμφωνίες του
Ραμπουγιέ και εξαπέλυσαν τα βομβαρδιστικά τους; Επειδή ήθελαν να διαλύσουν το
τελευταίο κατάλοιπο του μη υπαρκτού σοσιαλισμού στην Ευρώπη, να ολοκληρώσουν
τη συμμετοχή της Γιουγκοσλαβίας στον διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας
και να αποκτήσουν ένα προγεφύρωμα με το Κόσοβο. Σώθηκαν λοιπόν οι Κοσοβάροι,
εκπατρισμένοι ή διαβιούντες στην κατεστραμμένη πατρίδα τους; Και η
κατεστραμμένη Γιουγκοσλαβία κατέκτησε τη δημοκρατία και την ευημερία στον
καπιταλιστικό παράδεισο; Τα γεγονότα είναι γνωστά.

Ας σταματήσουμε την αναφορά στα γεγονότα και στα μαρτύρια των θυμάτων των
σύγχρονων ιμπεριαλιστικών πολέμων. Θα θέσουμε τώρα τρία ερωτήματα:

1. Με ποιο δικαίωμα μια χώρα ή ένας συνασπισμός κρατών μπορεί να
βομβαρδίζει λαούς και να εξαπολύει πολέμους άλλοτε στο όνομα των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων, άλλοτε στο όνομα της δημοκρατίας και άλλοτε για την πάταξη της
τρομοκρατίας, καταπατώντας το διεθνές δίκαιο, περιφρονώντας τον ΟΗΕ και
επιβάλλοντας πρακτικές που καταργούν δικαιώματα κατακτημένα με αγώνες αιώνων;

2. Ποιες είναι οι συνέπειες της παρανοϊκής εκστρατείας του αμερικανικού
ιμπεριαλισμού η οποία αποσκοπεί στην παγκόσμια ηγεμονία; Είναι η καταστροφή
χωρών και πολιτισμών, θυσία στο βωμό του νέου Μολώχ που διψάει για πετρέλαιο
και για αίμα.

3. Ποια είναι, έστω, η αποτελεσματικότητα των πολέμων κ.λπ. για την
πάταξη της τρομοκρατίας; H απάντηση δίδεται στις μέρες μας.

Κατάληξη αυτής της εγκληματικής πορείας θα είναι ίσως τα πυρηνικά. Ελπίδα; H
ογκούμενη αντίσταση των λαών.

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου
Ιωαννίνων.