ΛAΥPENTHΣ MAΧAIPITΣAΣ «Aς πάψουν να ζαλίζουν τα αυτιά του κόσμου»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Από το “Πασίλυπον” κι έπειτα άλλαξα τρόπο δουλειάς. Τα τραγούδια μου θέλω να |
Να αρχίσουμε από ένα στοίχημα (έτσι, για αλλαγή…). Ανεξάρτητα από το αν σας
αρέσει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας ή όχι, όταν ακούσετε το νέο του άλμπουμ θα
σκεφτείτε ό,τι περίπου κι εγώ: Δεν σπάει, δεν χαλάει, αντέχει στον χρόνο και
μάλιστα πηγαίνει κόντρα στην αυτονόητη «κούραση» που συσσωρεύει η μακροχρόνια
ενασχόληση με την τέχνη του τραγουδιού. Όσο μεγαλώνει, δε, τόσο καλύτερα
φαίνεται να εμπεδώνει το «μυστικό» που κάνει τις δουλειές του ενδιαφέρουσες
μουσικά και δημοφιλείς ταυτόχρονα. Συνδυασμός που… σκοτώνει, στους χαλεπούς
καιρούς που διάγει η δισκογραφία σήμερα.
Τουτέστιν το «Στο Αφιερώνω» (EMI) που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες (και το
οποίο είχα τη χαρά να το ακούσω άπαξ εντός εταιρείας) έχει τραγούδια φτιαγμένα
με αγάπη, ιδιαίτερη προσοχή στον στίχο και επιπλέον μια αίσθηση ελευθερίας και
ένα χιούμορ που ήταν λιγότερο εμφανή στα προηγούμενα άλμπουμ του.
Αυτήν τη φορά θα ακούσουμε και Λαυρέντη λαϊκό, Λαυρέντη λαϊκότροπο που
συνυπάρχει (σε ένα κομμάτι) με την Κατερίνα Στανίση, θα ακούσουμε τον κλασικό
τροβαδούρο των ανεκπλήρωτων ερώτων και της πονεμένης καθημερινότητας, αλλά και
τον «παιχνιδιάρη» τραγουδοποιό, που σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται συνοδευόμενος
από την παιδική φωνούλα της 10χρονης κόρης του.
Αυτός ο δίσκος είχε ένα περίεργο ξεκίνημα, θα σπεύσει να μου πει μόλις
ξεκίνησε η καταγραφή της κουβέντας μας. Είναι βασισμένος σε τραγούδια νεώτερων
συναδέλφων του, που του είχαν ζητήσει να συμμετάσχει στα δικά τους άλμπουμ
αλλά τελικά έμειναν στα χέρια του. «Μου δημιούργησαν μια ωραία διάθεση, μια
σπίθα, και πάνω σ’ αυτά έγραψα τα υπόλοιπα», λέει.
Περίεργα λειτουργείτε εσείς του τραγουδιού, λέω. Φτιάχνετε έναν ολόκληρο δίσκο
για τον Κότσιρα (πέρυσι) κι εφέτος δανείζεστε από άλλους για να κάνετε δίσκο.
«Αυτό ήταν ένα στοίχημα με τον εαυτό μου. Δεν το είχα ξανακάνει ποτέ και ήθελα
να δω πώς θα βγει. Ο Κότσιρας είναι και μια φωνή που έχει όλα τα εχέγγυα να
“περάσει” τα τραγούδια στον κόσμο».
Όλα αυτά τα νέα παιδιά που σου έδωσαν τη δουλειά τους, θα έχουν άραγε την
τύχη να κάνουν τους δικούς τους δίσκους;
«Μπα. Ξέρεις πόσους ανθρώπους έχω προσπαθήσει να περάσω και είναι οι πόρτες
κλειστές; Εδώ κόβουν παλιότερους και καταξιωμένους τραγουδιστές, καινούργιους
θα βγάλουν;».
Ναι, άλλα έτσι οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε λουκέτο.
«Δυστυχώς, έτσι είναι. Κι εγώ είμαι Ο.K., έχω την τύχη να έχω ένα στούντιο στο
σπίτι μου, να γράφω τη δουλειά μου και να μπορώ να την πουλήσω σε κάποια
εταιρεία. Δεν χάνομαι. Ο καινούργιος όμως τι θα κάνει; Πού θα πάει;».
Υπάρχει λύση;
«H μόνη λύση για μένα είναι να πάψει να είναι κουρέλα το προϊόν. Γιατί αυτήν
τη στιγμή είναι κουρέλα. Κάποτε αγοράζαμε έναν δίσκο και μας έπιανε χτυποκάρδι
μέχρι να πάμε στο σπίτι να τον ακούσουμε. Σήμερα δεν ενδιαφέρεται κανείς.
Νομίζεις ότι αποτελεί είδηση ότι εγώ βγάζω δίσκο; Σιγά. Ούτε εγώ, ούτε ο
Αλκίνοος, ούτε ο Κατσιμίχας. Σκασίλα τους ολονών.
Δεν ξέρω τι θα γίνει, αλλά πρέπει να βρεθεί ριζοσπαστική λύση. Ας μη φτιάχνουν
LP πλέον. Ας κάνουν σινγκλ. Λίγα τραγούδια και σε καλή τιμή. Να μη ζαλίζουν τα
αυτιά του κόσμου».
Στα λάιβ υπάρχει η αντίστοιχη κρίση;
«Δεν είναι η ίδια κρίση. Το λάιβ είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο. Μια κρίση ηθικού
τύπου, ας πούμε. Βλέπεις ποιοι δουλεύουν; Όπου υπάρχει το “κόλπο”, εκεί
τρέχουν όλοι…».
Τι είναι το κόλπο;
«Είναι μια εικονική πραγματικότητα. Ένας κύκλος πραγμάτων, που δεν έχει καμιά
σχέση με την τέχνη».
Πώς τα εισπράττεις όλα αυτά;
«Να πω λιγάκι εκ του ασφαλούς; Εντάξει, κάπου λέω “και τι έγινε; Θα μου πάρουν
το κεφάλι;”».
Σε απελευθερώνει αυτό;
«Τίποτα δεν με απελευθερώνει. Είναι τόσο σκούρα και περίεργη η κατάσταση. Εγώ
όμως έτσι ήμουν πάντα. Τη ζαχαρένια μου δεν την ρίσκαρα ποτέ».
Περίεργο. Πάντα πίστευα ότι οι άνθρωποι που πετυχαίνουν αποκλείεται να
είναι τόσο χαλαροί.
«Μα έχω ζήσει τόσο συνταρακτικά γεγονότα στη ζωή μου – από ανεκπλήρωτους
έρωτες και οικογενειακά δράματα, μέχρι αρρώστιες και θανάτους – που αυτά μου
φαίνονται πταίσματα. Αλλά, έτσι δεν είναι η ζωή; Εγώ τουλάχιστον είχα κι ένα
βήμα να εκφράζομαι. Ξέρεις τι τύχη είναι αυτή; Να μπορείς να λες ό,τι θέλεις
και να ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος τρελός σε κάποια γωνιά που σε ακούει».
«Ταλαιπωρήθηκα στον “Κεραμεικό”»
Όταν σε έβλεπα με την Αλεξίου στον «Κεραμεικό» σκεφτόμουν: έχει μείνει
άραγε τίποτα από εκείνον τον θυμωμένο, εσωστρεφή νεαρό των Τερμιτών;
«Τίποτα δεν πάει χαμένο. H Αλεξίου ήταν για μένα μια εξωπραγματική φωνή και,
το να τραγουδήσω μαζί της, σήμαινε πολλά. Κυρίως η Αλεξίου – γιατί την
Ελευθερία την αισθανόμουν πιο κοντά. Δεν θα το ξανάκανα όμως. Κουράστηκα.
Ταλαιπωρήθηκα».
Αυτό το κλίμα με τον πολύ κόσμο δεν σου πάει.
«Δεν είναι αυτό. Γιατί έχω παίξει και σε εκατό χιλιάδες κόσμο πριν από πέντε
χρόνια, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, και θα μου μείνει αξέχαστο. Αυτό το
κάθε βράδυ, σε ένα συγκεκριμένο είδος κόσμου – το συγκεκριμένο είδος που
μπορεί να έρθει και να δώσει 100.000 το μπουκάλι – που σε κοιτάζει από κάτω
και σου λέει “άντε, τελείωνε…”, όχι. Δεν το ξανακάνω. Είναι κάτι που δεν
ονειρεύτηκα ποτέ».
Google news
