ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

O καλύτερος παίκτης του Σαββατιάτικου ντέρμπι των «αιωνίων» ήταν αναμφισβήτητα
ο Κύρος Βασσάρας.

Αυτό λέει πολλά, κατ’ αρχήν, για το ίδιο το παιχνίδι. Πάντα ένα ποδοσφαιρικό
παιχνίδι στο οποίο πρωταγωνιστεί ο διαιτητής έχει πρόβλημα ποιότητας. Στο
συγκεκριμένο, η ποιότητα δεν εμφανίστηκε ποτέ στο ραντεβού και η βασική ευθύνη
βαρύνει τον Ολυμπιακό. Γιατί αν ο θεωρητικά σε χειρότερη φόρμα Παναθηναϊκός
ήταν παραπάνω από λογικό να κάνει το παν για να αποφύγει μια σύγκρουση
ταλέντων σε ανοιχτούς χώρους, η εύκολη υποταγή του Ολυμπιακού σε αυτό το
ασφυκτικό σχήμα ήταν μάλλον έκπληξη, με βάση τουλάχιστον τις τελευταίες
εμφανίσεις της ομάδας. Χωρίς λύσεις, χωρίς εμπνεύσεις, χωρίς φαντασία και,
αντιθέτως, με πολλά προβλήματα τόσο στην ανάπτυξη όσο και στα μετόπισθεν, ο
πρωταθλητής εγκλωβίστηκε και προβλημάτισε όσους βιαστικούς τον είχαν χρίσει
και για φέτος ακαταμάχητο. Απέναντι σε μια πειθαρχημένη και συμπαγή ομάδα με
δύο πολύ επικίνδυνους κυνηγούς, ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε στιγμή να επιβάλει
το παιχνίδι του και πρέπει μάλλον να αισθάνεται ευχαριστημένος με την ισοπαλία
(παρά το ότι ο Κατεργιαννάκης θα μπορούσε άνετα να έχει αποκρούσει το γκολ που
δέχτηκε και ο Τζιοβάνι όφειλε να αξιοποιήσει το δώρο των αντιπάλων στο τέλος).
Βέβαια ο Παναθηναϊκός κέρδισε τις εντυπώσεις κυρίως επειδή αναμένονταν τόσο
λίγα πράγματα από αυτόν και όχι γιατί παρουσίασε κάτι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό.

Αλληλεξουδετέρωση λοιπόν στη Ριζούπολη, έλλειψη ρυθμού, αρκετές περίεργες αλλά
όχι δομημένες φάσεις και μια αίσθηση ανεκπλήρωτου τόσο για τους παίκτες όσο
και για τους φιλάθλους. Ιδανικό σκηνικό για να νικήσει τις προσωπικές του
αμφιβολίες και τις προκαταλήψεις των άλλων ένας διαιτητής που θα έκανε απλώς
καλά τη δουλειά του.

Το ότι θεωρείται γεγονός πως ο Βασσάρας κατάφερε υπό τέτοιες συνθήκες να κάνει
καλά τη δουλειά του λέει επίσης πολλά για την αίσθηση που αναδίνει το ελληνικό
ποδόσφαιρο. Έπειτα από αυτά που είχαν ακουστεί, από πλευράς Ολυμπιακού αλλά
και από τα μέσα ενημέρωσης, σε όλη τη διάρκεια της εβδομάδας (από δωδέκατος
παίκτης του αντιπάλου ως δάκτυλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης), το
ενδιαφέρον είχε μεταστραφεί, για μια ακόμα φορά, από το ποδόσφαιρο ως παιχνίδι
στο ποδόσφαιρο ως εξωαγωνιστική σύγκρουση.

Προκατάληψη με βάση ελλιπή «στοιχεία» (ο Βασσάρας δεν τα πήγε πάντα καλά σε
παιχνίδια του Ολυμπιακού, αλλά δεν ήταν ο μόνος και δεν τα πήγε τόσο άσχημα
που να δικαιολογούνται υπόνοιες δόλου), έλλειψη φίλαθλου πνεύματος, προσπάθεια
επηρεασμού διά του εκφοβισμού, δημιουργία έντασης που αδικεί πρωτίστως την
ομάδα που θεωρητικά υπερέχει, όλα αυτά τα στοιχεία βάρυναν, χωρίς κανέναν
λόγο, το ντέρμπι πριν ακόμα αρχίσει. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η
ψυχραιμία ήταν το πρώτο ζητούμενο για τον διαιτητή. Και βεβαίως η εμπιστοσύνη
στον εαυτό του.

Αυτό το προσόν ο Κύρος Βασσάρας το διαθέτει, καμιά φορά σε υπερβολικό μάλιστα
βαθμό. Όταν καλύπτει τα όποια – ανθρώπινα – λάθη του πίσω από τη δήλωση –
μανιφέστο «εγώ διαιτήτευσα παιχνίδι Παγκοσμίου Κυπέλλου», η αυτοπεποίθησή του
πλησιάζει επικίνδυνα την αλαζονεία. Όταν όμως, όπως προχθές, του επιτρέπει να
ξεχάσει μέσα στο γήπεδο τις υπερβολές των άλλων και να αφοσιωθεί σε ένα
παιχνίδι που, επιπλέον, για καλή του τύχη, δεν είχε πολλές δύσκολες φάσεις,
τότε δυναμώνει το προσωπικό του κύρος.

Καλή διαιτησία δεν είναι αυτή που δεν έχει ούτε ένα αμφισβητούμενο σφύριγμα
(αν και ο Βασσάρας το Σάββατο βρέθηκε πολύ κοντά στο αλάθητο), αλλά εκείνη που
αφήνει το παιχνίδι να πάρει τον δρόμο του. Ο δρόμος του ντέρμπι δεν έμελλε να
είναι συναρπαστικός και το συγκεκριμένο παιχνίδι ξεχάστηκε ήδη. Το μάθημα του
διαιτητή του στους επαγγελματίες της αμφισβήτησης ελπίζουμε πως όχι.