Δρόμοι

Γιατί…

… στην Τουρκία; Επειδή οι Τούρκοι ισλαμιστές είναι συντριπτική πλειονότητα.
Επειδή, μολονότι κέρδισαν τις εκλογές, εξακολουθούν να κυβερνώνται από το
παρακράτος μιας μικρής μειοψηφίας. Επειδή ο “ισλαμιστής” Ερντογάν πρόδωσε τα
όνειρά τους. Επειδή, προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία ελέω στρατιωτικών,
προτίμησε και αυτός να γίνει “τραβεστί”, όπως άλλωστε και η τουρκική
δημοκρατία. Δηλαδή, η “Ισλαμική Διεθνής” επέλεξε να χτυπήσει τον αδύναμο κρίκο
του δυτικού συστήματος. Όσο αυτό το σύστημα βάζει απέναντί του τον
μουσουλμανικό κόσμο τόσο αυτός ο κόσμος γίνεται χειρότερος: οι φανατικοί
ισλαμιστές ενισχύονται εις βάρος των μετριοπαθών εκδοχών του Ισλάμ (μια τέτοια
εκδοχή είναι η τουρκική). Το ότι αυτοί οι ισλαμιστές είναι οι χειρότεροι
εκφραστές του Ισλάμ είναι προφανές: τα περισσότερα θύματά τους είναι
μουσουλμάνοι.

Δύο πολέμους…

… είναι υποχρεωμένη να πολεμάει ταυτόχρονα η Δύση. Ο ένας είναι ένας πόλεμος
“θερμός”. Το πεδίο μάχης είναι απέραντο. Δεν είναι μόνο το Αφγανιστάν και το
Ιράκ. Αλλά και κάθε δρόμος, πλατεία και δημόσιο κτίριο από την μια άκρη του
κόσμου στην άλλη, που μπορεί να θεωρηθεί στόχος από τις ένοπλες ισλαμικές
οργανώσεις. Ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ πια ο ίδιος, έγραφε ο Μαρκ Άλμοντ στην
“Ιντιπέντεντ”, όταν ξεσπούσε ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία. Παραπάνω από μια
δεκαετία μετά το αναίμακτο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αντί να ξαναγράψει νέους
κανόνες ειρηνικής συνύπαρξης, η νέα “τάξη” διαπιστώνει πως δεν έχει πια στη
διάθεσή της ούτε τους παλιούς. Αφήνει το Παλαιστινιακό πληγή χαίνουσα στο
κορμί του αραβικού κόσμου. Και στριφογυρίζει κάθε τόσο μέσα στην πληγή το
μαχαίρι, εξυπηρετώντας με κλειστά μάτια τα ισραηλινά συμφέροντα. Είναι άραγε
αυτά τόσο σημαντικά, ώστε να αξίζει να βαφτεί με αίμα από άκρη σε άκρη ο
κόσμος;

Ο άλλος…

… πόλεμος είναι “ψυχρός”. Το μέτωπο αυτού του πολέμου είναι και αυτό
απέραντο, από άκρη σε άκρη του κόσμου, από την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες
μέχρι το Δελχί και το Πεκίνο. Είναι ένας αναίμακτος αλλά αδυσώπητος εμπορικός
πόλεμος, που διεξάγεται ακόμη και αυτή τη στιγμή στον Παγκόσμιο Οργανισμό
Εμπορίου. Σε αυτόν τον πόλεμο, η Αμερική και η Ευρώπη παίρνουν προστατευτικά
μέτρα που κλείνουν απέξω από τις αγορές τους όλες τις άλλες χώρες. Επιδοτούν
την υπερπαραγωγή τους. Έτσι χτυπούν την παραγωγή των χωρών του Τρίτου Κόσμου
που πεθαίνουν της πείνας. Όταν η ζωή ενός τριτοκοσμικού “καμικάζι” είναι τόσο
φτηνή, γιατί να κοστολογήσει ακριβότερα τις ζωές που θα πάρει μαζί του;

Τα αιματηρά…

… πλήγματα στο κατώφλι της Ευρώπης ξυπνούν πάλι εκείνους τους παλιούς
φόβους, όταν το Ισλάμ είχε βρεθεί προ των πυλών της Βιέννης. Όμως, αν κάτι
σήμερα χωρίζει πραγματικά τον χριστιανικό κόσμο από τον ισλαμικό, είναι ότι,
με τα χρόνια, οι χριστιανοί έγιναν πολύ πλούσιοι και οι ισλαμιστές πολύ
φτωχοί. Όσο θα διατηρείται αυτό το χάσμα, ο ένας πόλεμος θα τροφοδοτεί τον
άλλο.