ANAΛΩΣIMA Πώς θα διαβάζει το «Διαβάζω»;

Εμείς οι μέτοικοι, και ποιος δεν είναι μέτοικος τώρα πια στην Αθήνα, έχουμε
κάτι σαν αμηχανία όταν έρχονται οι μεγάλες παραδοσιακές γιορτές. Και δεν
έχουμε κανονίσει με ξενοδοχεία και εισιτήρια κάπου να καταφύγουμε, να μας
πάρει αγκαλιά η παράδοση. Και πέρσι την αποκριά είχαμε πάει στη Διονυσίου
Αρεοπαγίτου να δούμε χαρταετούς με τα πιτσιρίκια μας. Εκεί είδα για τελευταία
φορά τον Ηρακλή Παπαλέξη, τον εκδότη του «Διαβάζω». Μαζευτήκαμε σχεδόν τυχαία,
γονείς που λαχταράνε κάτι να δουν τα παιδιά τους από εκείνα που τους ίδιους
τούς συγκινούσαν τόσο όταν ήταν παιδιά. Πολλοί γονείς που λαχταρούσαν και
παιδιά που βαριόντουσαν. Αλλά τα κάναμε να ξεβαρεθούν, τα βάλαμε στο Μετρό και
πήγαμε στης γιαγιάς Αριστέας το σπίτι και φάγαμε όλοι παρέα και τραγουδήσαμε.
Πόση προσπάθεια χρειάστηκε για να πειστούν όλοι ότι δεν θα την ενοχλούσαμε,
ότι θα της αρέσει. Κι ήταν τόσο ωραία. Ήταν σα να την πήραμε στα χέρια μας
επιτέλους την παράδοση, τη μαγειρέψαμε, την κόψαμε σαλάτα και την οργανώσαμε
μια χορωδία πρόχειρη με όλα τα αγαπημένα τραγούδια, ώσπου να βραχνιάσουν οι
λαιμοί και να νιώσουμε την ευχάριστη πληρότητα της νύχτας. Τα παιδιά πέρασαν
θαυμάσια, παρέα όλα, με τη δική μας φασαρία για μπακγκράουντ, να έχουν κάτι να
θυμούνται. Να θυμούνται; Τι να θυμηθεί και τι να ξεχάσει η κόρη σου Ηρακλή; Να
κάτι που δεν φαντάζεται κανείς τι διαχείριση μπορείς να του κάνεις. Τις
αναμνήσεις ενός παιδιού που χάνει τον πατέρα του. Το μυαλό σταματά μπροστά
στην αδικία ενός τέτοιου θανάτου. Μόνο εκείνη η παραδοσιακή υποψία ξανάρχεται,
πως οι καλοί πεθαίνουν νέοι.