H εξαφάνιση της Tερέσας

Περίληψη

Προκαλώντας έκπληξη στους πάντες, η Τερέσα Αλμένδρος εξαφανίζεται αφήνοντας
πίσω της ένα γράμμα προς τον αγαπημένο της Χουάν Μαρίνο Σαλαβέρι. Την ώρα που
ο Χέρμαν βρισκόταν στη Χεβρώνα για να παρακαλέσει την τυφλή πια νταντά της να
μεσολαβήσει, κινητοποιώντας τη μητέρα της να ταξιδέψει εκτός Λατινικής
Αμερικής για τον γάμο της Τερέσας, την ώρα που οι βαρόνοι των ναρκωτικών
ανατίναζαν το νυχτερινό κέντρο του νεκρού πια χαφιέ Πέδρο Χούντο, την ώρα που
ο Χουάν Μαρίνο και ο υπολοχαγός Φουέντες αποκοιμούνταν δίπλα-δίπλα στο
ξενοδοχείο της Μαδρίτης βλέποντας την Τερέσα να κλαίει, εκείνη έπαιρνε την
απόφασή της. Θα έφευγε ινκόγκνιτο αφήνοντας πίσω της καθετί που θα μπορούσε να
οδηγήσει στα ίχνη της.

H τηλεόραση στην κάμαρα του ξενοδοχείου στη Μαδρίτη είχε την ένταση
χαμηλωμένη, όπως είχε ζητήσει η Τερέσα. Δεν ήθελε ν’ ακούσει τίποτ’ άλλο για
τα πρόσφατα συμβάντα, ούτε άντεχε τη φλυαρία και τα τσιρίγματα των
διαφημίσεων. Φωνές, εσπευσμένες φωνές, παραπονιούνταν για τρομοκρατικές
επιθέσεις, μιλούσαν γεμάτες ενθουσιασμό για πράματα που έπρεπε ν’ αγοράσεις.
Τα ‘χε σιχαθεί όλα.

Ο Χουάν Μαρίνο και ο Γκαρσία Φουέντες κάθονταν στο κρεβάτι μαζί, σαν δύο
αργόσχολοι φοιτητές, κι έβλεπαν την οθόνη να τρεμοφέγγει δίχως ήχο, πολεμώντας
ν’ αποκωδικοποιήσουν το νόημα μονάχα από τις εικόνες. H Τερέσα καθόταν στην
πέρα γωνιά της κάμαρας.

(…) Πολύ αργότερα, όταν ο Φουέντες είχε κοιμηθεί πλάι στον αντεραστή του, ο
Χουάν Μαρίνο είδε την αρραβωνιαστικιά του να γράφει βιαστικά και προσηλωμένα
σε επιστολόχαρτα του ξενοδοχείου. Του ‘χε γυρισμένη τη ράχη. Οι ώμοι της
τραντάζονταν.

(…) «Θα ‘πρεπε να κοιμάσαι», αναστέναξε, συνειδητοποιώντας πόσο κουρασμένος
ήταν ο ίδιος. «Πρέπει να φύγουμε νωρίς αύριο το πρωί».

«Γιατί;».

«Είμαστε πολύ ευάλωτοι εδώ».

«Έτσι φαντάζεσαι τη συζυγική μας ζωή; Να γλιστρούμε από κρυψώνα σε κρυψώνα,
μήπως και θέλει κάποιος να μας πυροβολήσει στα γόνατα;».

(…) «Όταν ήμασταν μικρότεροι», της είπε απαλά, «με στενοχωρούσε να βλέπω
πόσο αθώα κι αφελής ήσουν. Τώρα είναι ο κυνισμός σου που με στενοχωρεί».

«Δεν είμαι κυνική. Κουρασμένη είμαι. Υπάρχει διαφορά».

«Αν είσαι κουρασμένη κοιμήσου».

«Θα κοιμηθώ», του υποσχέθηκε. «Σ’ ένα λεπτό». Όμως συνέχισε να γράφει.

Το πρωί ο Φουέντες ήταν ο πρώτος που σηκώθηκε για να κατουρήσει. Αυτό σήμαινε
πως ήταν ο πρώτος που είδε τη μικρή στοίβα από επιστολόχαρτα που ήταν ταχτικά
ακουμπισμένα στο κλειστό καπάκι της λεκάνης. Μισόκλεισε τα τσιμπλιασμένα του
μάτια για να δει την πρώτη σελίδα, διερωτώμενος αν διάβαζε κάτι που
απευθυνόταν σε κάποιον άλλον. Δεν υπήρχε όνομα γραμμένο απάνω, έτσι δεν
μπορούσε να ξέρει.

(…) Το μήνυμα έλεγε: Να, λοιπόν, μια ερωτική επιστολή αφημένη σ’ έναν
καμπινέ. Αυτό δεν συμβαίνει, όμως, πάντα με τα ανθρώπινα αισθήματα όταν
πέφτουν στα χέρια της πολιτικής; Οι άνθρωποι παραείναι τρομοκρατημένοι κι
επιφυλακτικοί για να πούνε ανοιχτά ό,τι σκέφτονται. Καταλήγουν να ψιθυρίζουν
τον έρωτά τους σε καμπινέδες, σε φυλακές, σε τρελάδικα. Μονάχοι.

Χουάν, πριν από λίγο καιρό σ’ αγαπούσα τρελά. Νιώθω ακόμα τρελή αγάπη, μα δεν
ξέρω πια για ποιον ή για τι. Είναι μια αγάπη δίχως προορισμό. Είσαι ο άντρας
μου; (…) Δεν ξέρω πια τι σημαίνει για τους άντρες η αγάπη. Ποτέ δεν ήξερα.
Το μόνο που ξέρω είναι πως νιώθω αγάπη… αλλά πως, αν μείνω μαζί σου και με
τους υπόλοιπους παίχτες ετούτου του παιχνιδιού, σύντομα θα βρεθώ σωριασμένη
στο πάτωμα μιας ξένης κάμαρας με την κιλότα μου κατεβασμένη στους αστραγάλους
μου και τον λαιμό μου κομμένο.

Κι ο γάμος; μπορεί να ρωτήσεις. A, ναι, ο γάμος! Ο μόνος λόγος για όλη αυτή
την περιπέτεια! Ο μόνος λόγος που ‘ναι τώρα η Καλυψώ και η Λάουρα και ο Χοακίμ
σάπια κομμάτια κρέας! Ο γάμος!

Λοιπόν, πιστεύω πως ο γάμος είναι μια πολύ καλή ιδέα. Αλήθεια! Χαίρομαι τόσο
που κανονίσαμε, επιτέλους, τόπο και χρόνο. Είναι καλύτερο να βρίσκονται οι
άνθρωποι μαζί για έναν γάμο παρά για μια επανάσταση ή για έναν φόνο. Δεν
συμφωνείς; (Αν ήξερα αληθινά τι σκέφτεσαι για τούτη την ερώτηση, μπορεί να μην
το ‘σκαγα μακριά σου τώρα!). Όμως ναι, αναμφίβολα, ας μην αναβάλουμε τον γάμο.
Εμπρός, κάλεσε τους πάντες, όποιον κατόρθωσε δηλαδή να επιβιώσει σε τούτο το
καταθλιπτικό έπος. Κάλεσε τη μητέρα μου, κάλεσε τους προγονούς της θείας σου,
τον Νέλσον Μαντέλα, τον Πάπα, τον Χόμερ Σίμπσον. Όσο περισσότεροι θα ‘ναι
εκεί, όσο περισσότερες θα ‘ναι οι κάμερες κι όσο πιο πολύς ο σαματάς, τόσο
λιγότερο πιθανό θα ‘ναι να βασανίσει ένας γλοιώδης μυστικός πράκτορας μέχρι
θανάτου κάποιον αθώο παρευρισκόμενο.

Αχ, δεν θα προτιμούσα, όμως, στα μύχια της ψυχής μου, μια κλειστή, ιδιωτική
τελετή; Για να ‘μαι ειλικρινής, όχι. Έχω μάθει πως υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα
στην απομόνωση και τη μυστικότητα. Την απομόνωση την έχουμε όλοι ανάγκη σαν το
νερό. H μυστικότητα είναι εισιτήριο δίχως επιστροφή για τον θάνατο. Τα, ω!,
τόσο κρυφά σου παιχνίδια κατασκοπείας δεν διασκεδάζουν μια κοπέλα σαν εμένα.
Δεν έχω καμιά φιλοδοξία να γίνω Τζέιμς Μποντ. Αν δεν το πρόσεξες, δεν έχω
αρχίδια.

Φυσικά, αδημονείς να μάθεις ένα πραγματάκι ακόμα. Ανάμεσα σ’ όλους εκείνους
που θα ‘ναι σε τούτον τον γάμο, θα ‘ναι η Τερέσα Αλμένδρος; Λυπάμαι, Χουάν,
όμως ετούτη τη στιγμή δεν μπορώ να στο πω. Μπορεί να ‘ναι. Μπορεί όχι. Αν δεν
είναι, δεν θα ‘ναι η πρώτη φορά που ακυρώνεται ένας γάμος γιατί δεν
εμφανίστηκε ένας από τους μελλόνυμφους… αν και συνήθως είναι η γυναίκα που
περιμένει κοιτάζοντας με αγωνία την πόρτα για να δει αν θα τη βγάλει ο
αγαπημένος της από τη δυστυχία της. Βαρέθηκα να περιμένω τους άλλους να με
βγάλουν από τη δυστυχία μου, Χουάν.

Όσο για τον πατέρα μου, το μόνο που μπορώ να πω είναι πως ίσως δεν θα είναι ο
μόνος αγνοούμενος. Όταν θα διαβάζεις αυτό το σημείωμα, θα ‘μαι εξίσου
αγνοούμενη με τον Ούγο Αλμένδρος, στο υπόσχομαι.

Ίσως πρόσεξες πως άφησα την πιστωτική μου κάρτα και τα διάφορα συμπράγκαλα που
μ’ έκαναν να νιώθω τόσο γενναία και τολμηρή στην αρχή αυτού του ταξιδιού. Δεν
θα με βοηθήσουν να βρω τον πατέρα μου, ούτε θα με προστατέψουν, τώρα το ξέρω.
Απλώς τραβούν τον θάνατο και τον κίνδυνο απάνω μου. Θα συνεχίσω δίχως αυτά. Με
μόνο όπλο την εξυπνάδα μου… την εξυπνάδα που θαρρείς πως δεν έχω. Ο Φουέντες
με σέβεται περισσότερο από σένα, από τούτη την άποψη. Να τον εμπιστεύεσαι,
Χουάν, μου ‘σωσε τη ζωή. Να μην τον εμπιστεύεσαι, Χουάν, μπορεί να σε
σκοτώσει. Ορίστε… βλέπεις; Σ’ αυτόν τον κόσμο ζούμε. Τα πάντα είναι πέρα για
πέρα αντιφατικά κι απατηλά.

Κι όμως, υπάρχει ένας διαφορετικός κόσμος εκεί έξω. Σε τούτο τον κόσμο
δραπετεύω. Στον κόσμο των συνηθισμένων ανθρώπων, που μήτε ξέρουν τίποτα για
τις πολιτικές μας μηχανορραφίες μήτε τους καίγεται καρφί γι’ αυτές. Θα με
βοηθήσουν. Θα με οδηγήσουν στον πατέρα μου, αν είναι το ριζικό μου να τον
ξαναβρώ. Το νιώθω ενστικτωδώς. Πρέπει ν’ ακολουθήσω το ένστικτό μου τώρα,
Χουάν, ελπίζω να το καταλαβαίνεις. Το ν’ ακολουθώ τις προσταγές άλλων δεν με
ωφέλησε καθόλου.

Λοιπόν, σου εύχομαι καλό γάμο. Μπορεί να σε δω εκεί, ποιος ξέρει;

Με αγάπη κι αγωνία,

Τερέσα.

LINKS

Οι αναγνώστες που θέλουν να διαβάσουν ολόκληρα τα κεφάλαια του μυθιστορήματος,
μπορούν να απευθυνθούν στις διευθύνσεις www.cultural-olympiad.gr και www.globalnovel.com