ANAΛΩΣIMA Kηφισίας – Πειραιώς

Οι δύο μεγάλοι δρόμοι που οδηγούν στην Κηφισιά και στον Πειραιά, η Κηφισίας
και η Πειραιώς, έχουν η καθεμία διαμορφώσει ένα δικό της στυλ αρχιτεκτονικό.
Το καθένα κηρύσσει τη δική του άποψη για την πόλη, για το πώς την σχεδιάζουν
και την επιθυμούν οι άνθρωποι με τις μεγαλύτερες δυνατότητες παρέμβασης. Στην
Κηφισίας και στην Πειραιώς παρατάχτηκαν προτάσεις, σχέδια και φιλοδοξίες. H
Κηφισίας υπήρξε μεγαλόστομη και κτίστηκε, κι ακόμα χτίζεται, κραυγαλέα. Κτίρια
επιβλητικά και πομπώδη, που δεν έχουν κι όσα πάρκινγκ ή δρομάκια χρειάζονται,
στοιβάζονται το ένα δίπλα στ’ άλλο, χωρίς να νοιάζονται για το αν συνυπάρχουν
αρμονικά μεταξύ τους. Ασφυκτιούν. H αριστοκρατική Κηφισίας έχει πήξει, ενώ η
κάποτε βιομηχανική και άχαρη Πειραιώς αποκτά συνέχεια νέα, αληθινά μοντέρνα
κτίρια, που ανοίγουν ορίζοντες αντί να κλείνουν κι άλλο τον ήδη κλειστό αττικό
ορίζοντά μας. Τα ίδια τα βιομηχανικά κτίρια που κάποιοι άνθρωποι είχαν την
ευαισθησία να τα δουν με άλλο μάτι και να τα αναδείξουν, να μας τα δείξουν,
υπήρξαν το προνόμιο της Πειραιώς. Το Γκάζι, η Σχολή Καλών Τεχνών, το Ίδρυμα
Μείζονος Ελληνισμού κι άλλα κτίρια βιομηχανικά, που μεταλλάχτηκαν σε
πολιτιστικά, πλούτισαν την πόλη με τρόπο που θα τον καταλάβουμε σε βάθος μόνο
όταν βρούμε τρόπο να κυκλοφορούμε εύκολα και καθημερινά προς τα κει. Το
καινούργιο Μουσείο Μπενάκη είναι κάτι πραγματικά διαφορετικό από την
καταπλακωτική αρχιτεκτονική που μάθαμε να θεωρούμε μοντέρνα. Μόνο που αυτά τα
ωραία δεν μπορούμε να περιοριστούμε να τα χαιρόμαστε από το αυτοκίνητο. Πρέπει
να μπορέσει να περπατηθεί η Πειραιώς. Όπως δεν θα θελήσουμε ποτέ να
περπατήσουμε την Κηφισίας.