Δρόμοι

Όταν ο νόμος…

… χτυπάει την πόρτα της κρεβατοκάμαρας, μπορεί να γίνει σκληρός. Το
διαπίστωσαν με τον πιο δυσάρεστο τρόπο κάποιοι Βρετανοί σαδομαζοχιστές, πριν
από μερικά χρόνια, όταν αστυνομικοί τούς έπιασαν να καρφώνουν το όσχεό τους
πάνω σε ένα σανίδι. Ήταν το έγκλημά τους χειρότερο από την περιτομή;
Καταδικάστηκαν σε ποινές τετραετούς φυλάκισης. Την ίδια ώρα, η περιτομή των
αγοριών εξακολουθούσε να είναι ένα σεβαστό έθιμο – όχι όμως και η περιτομή των
κοριτσιών, που δεν παύει να προκαλεί φρίκη.

Στο Λονδίνο…

… όταν το 1956 είχε προβληθεί για πρώτη φορά η «Στέλλα» του Μιχάλη
Κακογιάννη, η αγγλική λογοκρισία είχε πετσοκόψει την τελευταία σκηνή της,
επειδή το φιλί που έδινε ο Γιώργος Φούντας στη «νεκρή» Μελίνα είχε θεωρηθεί
νεκροφιλία. Παρ’ όλα αυτά, μπορεί κανείς να ασελγεί ατιμωρητί σε έναν νεκρό. H
νεκροφιλία προκαλεί περισσότερη απέχθεια αλλά δεν τιμωρείται, ενώ η ασέλγεια
σε έναν ζωντανό τιμωρείται. (Δίνει ο νεκρός τη σιωπηρή συγκατάθεσή του;).

Όταν η λογοτεχνία…

… βγάζει το κρεβάτι στον δρόμο, μπορεί να πάρει και βραβείο, έστω και αν
αυτό είναι το βραβείο της «χειρότερης ερωτικής λογοτεχνίας», σαν και αυτό που
πήρε η Γουέντι Πέριαμ για το βιβλίο «Όνειρα, δαίμονες και πόθοι»: «Ο άνεμος
έσπρωχνε ανάμεσα στα πόδια της, η παγωμένη του ανάσα υποχωρούσε κάτω από τη
σταθερή ζεστασιά καθώς τη σκέπαζε σαν σκύλος. Το πράγμα μέσα της αναδεύτηκε
και τινάχτηκε, ένας σολομός που ανέβαινε και βουτούσε για να γεννοβολήσει.
«Ναι!» φώναζε αυτή, απολαμβάνοντας τον άλικο πόνο. Ύστερα μια τελευταία
ξέφρενη κραυγή. Δική της ή δική του; Δεν ήξερε να πει». Διαβάζοντας κανείς
αυτές τις γραμμές, αναπολεί με νοσταλγία τις παλιές καλές μέρες της
λογοκρισίας και τα βιβλία που έπεσαν κάτω από το μαχαίρι της.

Λίγα βιβλία…

… μπορούν να μπουν πια στο πετσί μας, να μας κάνουν να πειστούμε για κάτι,
να ανατριχιάσουμε από κάτι. Αυτό ακριβώς είναι που σου προσφέρει η λογοκρισία.
Σου δείχνει πως κάτι είναι τόσο δυνατό, τόσο επικίνδυνο, που αξίζει να
απαγορευτεί. Αν και τις τολμηρές σκηνές στην Παλαιά Διαθήκη δεν μας τις έδειξε
– ούτε τις απαγόρευσε – κανείς. Εκεί που ο ανιψιός του Λωτ προσφέρει τις δύο
παρθένες κόρες του σε κάτι άνδρες από τα Σόδομα για να τις κάνουν ό,τι θέλουν
(δεν τους είπαν Σοδομίτες για πλάκα): «Εισί δε μοι δύο θυγατέρες, αι ουκ
έγνωσαν άνδρα. Εξάξω αυτάς προς υμάς, και χράσθαι αυταίς, καθά αν αρέσκη
υμίν». («Γένεσις», ιθ’, 8). Και παρακάτω, εκεί που ο Λωτ αποκτά με τις κόρες
του δύο γιους: «Επότισαν δε και εν τη νυκτί εκείνη τον πατέρα αυτών οίνον, και
εισελθούσα η νεωτέρα εκοιμήθη μετά του πατρός αυτής, και ουκ ήδει εν τω
κοιμηθήναι αυτόν και αναστήναι. Και συνέλαβον αι δύο θυγατέρες Λωτ εκ του
πατρός αυτών». («Γένεσις», ιθ’, 34-36).