ANAΛΩΣIMA Δρόμοι ανοιχτοί για διαδηλώσεις

Περιμένουμε στη στάση το τρόλεϊ. Είμαστε απέναντι από την Τράπεζα της Ελλάδος,
μπροστά στο Οφθαλμιατρείο και την καθολική Μητρόπολη. Στην καρδιά της Αθήνας
είμαστε, στα καλύτερα πεζοδρόμια, η θέση μικροπωλητή νοικιάζεται πανάκριβα.
Αλλά το τρόλεϊ δεν φτάνει. Κοιταζόμαστε λίγο αμήχανα. Μια γυναίκα περνά και
ρίχνει ένα βιαστικό, «δεν έχει τρόλεϊ, γίνεται διαδήλωση», ύστερα φεύγει
βιαστικά. Και στο βάθος του δρόμου αρχίζει να γίνεται σαφές ότι πράγματι
τρόλεϊ δεν θα έρθει. Μερικοί φεύγουν μουρμουρίζοντας, οι περισσότεροι μένουν
και περιμένουν. Κρίμα, γιατί θα τους έκανε καλό λίγο περπάτημα, είναι σαφές
ότι οι περισσότεροι χρειάζονται γυμναστική. Αλλά προφανώς η ενέργεια ξοδεύτηκε
αλλού, έχουν έρθει εξοντωμένοι στη στάση. Είναι τώρα μια στιγμή μεγάλης
ταπείνωσης, όπου έχεις στηριχτεί σ’ αυτή τη συγκοινωνία, έδωσες βάση στο
κοινό, το πολύτιμο, το ακριβοπληρωμένο. Κι εκείνο σε παράτησε. Σαν να μην
υπάρχεις εκεί στο πλήθος, σαν να μην υπάρχει το πλήθος, κι ας ξεχειλίζει πια
στον δρόμο. Αντί για το τρόλεϊ φαίνεται η πικρή αλήθεια να κατηφορίζει την
Πανεπιστημίου. Την πάτησες πάλι, όχι το πλήθος, εσύ την πάτησες, ο
συγκεκριμένος καθένας, με την επιλογή σου. Λάθος κίνηση να περιμένεις τόσο,
λάθος κίνηση να ξοδέψεις τις δυνάμεις σου, λάθος όλη η μέρα. Για να μη σου πω
ότι πήρες τη ζωή σου λάθος. Δεν ανήκεις στους αγωνιστές που έκλεισαν τον
δρόμο, δεν ανήκεις στους έξυπνους που έφυγαν εγκαίρως ή που μπορούν να
ξεγλυστρήσουν με κάποιον τρόπο που δεν τον έμαθες. Ούτε την απάθεια που
μερικοί φοράνε σαν μάσκα δεν μπορείς να υιοθετήσεις. H συλλογικότητα των άλλων
σε έπνιξε στον απελπισμένο σου ατομισμό.