Πρόγραμμα υγείας χωρίς απρόοπτα

H επιλογή προγράμματος υγείας δεν είναι απλή υπόθεση. Στην ασφαλιστική αγορά
υπάρχει πληθώρα συνδυασμών και γι’ αυτό πολλοί ενδιαφερόμενοι δυσκολεύονται να
επιλέξουν το κατάλληλο πρόγραμμα. Στελέχη ασφαλιστικών εταιρειών, αλλά και
ειδικοί της αγοράς, υποδεικνύουν δέκα σημεία «κλειδιά», τα οποία πρέπει να
λάβει υπόψη του ένας οικογενειάρχης προκειμένου να επιλέξει το πρόγραμμα που
τον συμφέρει και του ταιριάζει. Τα σημεία αυτά είναι τα ακόλουθα:

1. Όσοι έχουν κοινωνική ασφάλιση, δεν χρειάζεται να συνάπτουν ιδιωτικό
ασφαλιστήριο συμβόλαιο για κάλυψη του 100% των εξόδων νοσηλείας. Εφόσον το
Ταμείο τους καλύπτει τις νοσοκομειακές δαπάνες μέχρι ενός ποσοστού, 20% για
παράδειγμα, μπορούν να αγοράσουν μια ιδιωτική ασφάλιση, συμπληρωματική της
κοινωνικής, που να καλύπτει το 80% από τα νοσήλια. Έτσι, θα είναι καλυμμένοι
για το 100% της δαπάνης.

3. Αν το αντέχει η τσέπη του, καλό είναι το πρόγραμμα που θα επιλέξει
κανείς να παρέχει τις ίδιες καλύψεις για όλα τα ιδιωτικά θεραπευτήρια και όχι
μόνο για εκείνα με τα οποία η ασφαλιστική εταιρεία είναι συμβεβλημένη.
Υπάρχουν προγράμματα εταιρειών που καλύπτουν το 100% των εξόδων νοσηλείας σε
οποιοδήποτε θεραπευτήριο νοσηλευτεί κανείς – και άλλα τα οποία καλύπτουν μόνον
το 70% ή το 80% αν ο ασφαλισμένος νοσηλευτεί σε νοσοκομείο που δεν έχει
σύμβαση με τη συγκεκριμένη ασφαλιστική εταιρεία.

4. Καλό είναι ο ενδιαφερόμενος να διαλέγει νοσοκομειακό πρόγραμμα με
ισόβια κάλυψη και όχι με όριο ηλικίας, όπως ισχύει στις περισσότερες
εταιρείες. Το όριο ηλικίας, μέχρι του οποίου παρέχουν νοσοκομειακή κάλυψη
πολλά από τα προγράμματα της αγοράς, είναι το 65ο έτος. Άλλες πάλι εταιρείες
επιβάλλουν υψηλότερο ασφάλιστρο για την κάλυψη άνω των 65 ετών. Βέβαια, στην
περίπτωση αυτή θα πρέπει να προσμετρήσει κανείς και το επιπλέον κόστος που θα
προκύψει από την επιλογή της ισόβιας κάλυψης.

5. Για καταναλωτές με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα συνιστάται η αγορά
νοσοκομειακών προγραμμάτων που πωλούνται σαν συμπληρωματική κάλυψη, μαζί με
ένα βασικό συμβόλαιο ζωής. Για καταναλωτές με μεγαλύτερες οικονομικές
δυνατότητες υπάρχουν και νοσοκομειακά πακέτα που πωλούνται σαν ανεξάρτητα
προγράμματα, με περισσότερες παροχές αλλά και υψηλότερα ασφάλιστρα. Το μέσο
ασφάλιστρο ενός τέτοιου προγράμματος, για 100% κάλυψη, σε δίκλινο δωμάτιο,
ανέρχεται γύρω στα 1.000 ευρώ τον χρόνο, έναντι 600 ευρώ της πρώτης
κατηγορίας, που είναι όμως και τα περισσότερα στην αγορά.

6. Καλό είναι κατά την αίτηση του συμβολαίου να δηλώσει κανείς όλα τα
προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε στο παρελθόν. Αν, για παράδειγμα, κάποιος
αποκρύψει ότι είναι υπερτασικός και μετά λίγα χρόνια νοσηλευθεί λόγω
εγκεφαλικού επεισοδίου, υπάρχει ενδεχόμενο να μην αποζημιωθεί, επειδή θα
θεωρηθεί από την εταιρεία ότι είχε αποκρύψει το πρόβλημα.

7. Αν το αντέχει το βαλάντιό του, μπορεί κανείς να επιλέξει πρόγραμμα
με επιπλέον παροχές πέρα από τις δαπάνες που έγιναν κατά τη νοσηλεία. Τα
πακέτα αυτά ονομάζονται «Ολοκληρωμένα Συστήματα Υγείας», καλύπτουν
διαγνωστικές εξετάσεις, τσεκ απ, επισκέψεις σε γιατρούς κ.λπ., δεν διατίθενται
από όλες τις ασφαλιστικές εταιρείες και έχουν ασφάλιστρα ακριβότερα μέχρι και
50% από τα υπόλοιπα.

8. Καλό είναι, επίσης, να επιλέξει κανείς εταιρεία που καλύπτει μεγάλα
ποσά για νοσηλεία στο εξωτερικό. Για νοσηλεία στην Ελλάδα τα προγράμματα
καλύπτουν συνήθως μέχρι και το 100% της δαπάνης, αλλά όταν πρόκειται για
νοσηλεία στο εξωτερικό (και ειδικά στις

ΗΠΑ) καλύπτουν τα έξοδα μέχρις ενός ορίου. Το όριο αυτό στις μεγάλες εταιρείες
συνήθως είναι γύρω στα 100 εκατ. δρχ. ανά περιστατικό, αλλά σε κάποιες άλλες
δεν ξεπερνά τα 30 – 40 εκατ. δρχ.

9. Ένα κρίσιμο σημείο είναι, αν το πρόγραμμα προβλέπει – ή όχι –
συμμετοχή του ασφαλισμένου στα έξοδα νοσηλείας. Υπάρχουν προγράμματα που
καλύπτουν το 100% της δαπάνης και άλλα που υποχρεώνουν τον ασφαλισμένο να
πληρώσει από την τσέπη του ένα ποσό, για παράδειγμα το πρώτο εκατομμύριο
δραχμές. Αυτό σημαίνει ότι αν τα έξοδα νοσηλείας ανέρχονται – για παράδειγμα –
σε 800.000 δραχμές, θα πληρώσει ολόκληρο το ποσό από την τσέπη του.

10. Εκτός από τις ετήσιες αυξήσεις ασφαλίστρων, οι εταιρείες εφαρμόζουν
εδώ και χρόνια και τη λεγόμενη ηλικιακή αναπροσαρμογή. Δηλαδή, την αύξηση του
ασφαλίστρου, είτε κάθε χρόνο είτε ανά πενταετία, κάθε φορά που ο ασφαλισμένος
αλλάζει κλιμάκιο ηλικίας (π.χ. στα 45, στα 50 κ.ο.κ), ανάλογα με τη συμφωνία
που θα κάνει με την εταιρεία. Καλό είναι να συμφωνήσει κανείς, ώστε η ηλικιακή
αναπροσαρμογή του ασφαλίστρου να γίνεται κάθε χρόνο και όχι εφάπαξ,
προκειμένου να μην επιβαρύνεται κάθε πέντε χρόνια με υπέρμετρες αυξήσεις. Στην
περίπτωση, όμως, αυτή θα πρέπει να γνωρίζει ότι θα πληρώνει κάθε χρόνο
υψηλότερα ασφάλιστρα από ό,τι αν είχε επιλέξει την περιοδική ηλικιακή
αναπροσαρμογή τους.