Πρόσωπα «Nεποτισμού εγκώμιον»

Υιός εξέχοντος πατρός συνιστά οικογενειακή ευνοιοκρατία: ακούγεται σαν
ειρωνεία, αλλά ο Άνταμ Μπέλλοου, ο γιος του Σωλ Μπέλλοου, συνέγραψε το εγκώμιο
του νεποτισμού!

Άνταμ Μπέλλοου. Για τον γιο του Σωλ Μπέλλοου, ο νεποτισμός αποτελεί μια σταθερή αξία

H εποχή είναι πάντως κατάλληλη. Σε περίπτωση που είχε κανείς πιστέψει ότι ο
21ος αιώνας θα σήμαινε τον τελικό θρίαμβο της δημοκρατίας και της αξιοκρατίας
στις επιχειρήσεις και την πολιτική, η αρχή της κληρονομικότητας επιστρέφει
δριμύτερη. Ο Ρούπερτ Μέρντοκ, πρόεδρος μεταξύ άλλων του βρετανικού τηλεοπτικού
δικτύου BskyB, διόρισε τις προάλλες διευθύνοντα σύμβουλο τον κανακάρη του, τον
Τζέημς Μέρντοκ, παρά τις διαμαρτυρίες των μετόχων. Στις πολιτικές δυναστείες,
ο Ιλχάμ Αλίεφ πήρε πρόσφατα τα ηνία του Αζερμπαϊτζάν από τον μπαμπά του, τον
Χαϊντάρ Αλίεφ, ενώ παρόμοιες διαδικασίες ετοιμάζονται και στο Καζαχστάν και το
Ουζμπεκιστάν – με μόνη διαφορά ότι ως διάδοχοι προαλείφονται εκεί οι θυγατέρες
των νυν ηγετών. Στη Συρία ο Μπασάρ αλ-Άσαντ διαδέχθηκε τον πατέρα του Χαφέζ,
στη Βόρεια Κορέα ο Κιμ Γιονγκ-Ιλ διαδέχθηκε τον πατέρα του Κιμ Ιλ-Σουνγκ, στην
Ινδονησία η πρόεδρος Μεγκαουάτι Σουκαρνοπούτρι οφείλει πολλά στη φήμη του
πατέρα της, του προέδρου Σουκάρνο, στην Αίγυπτο ο Χόσνι Μουμπάρακ ετοιμάζει
για διάδοχο στον προεδρικό «”θρόνο» τον γιο του Γκαμάλ. Στο τελευταίο του
βιβλίο «Νεποτισμού εγκώμιον» (εκδ. Doubleday), ο Άνταμ Μπέλλοου, ο γιος του
Αμερικανού νομπελίστα συγγραφέα Σωλ Μπέλλοου, υποστηρίζει πως ο νεποτισμός
είναι σχεδόν συνώνυμος με την κοινωνική οργάνωση, μια σταθερή αξία και
επιπλέον κάτι καλό. Συστήματα οικογενειακής προστασίας υπήρχαν στα ζώα πριν
εμφανιστούν οι άνθρωποι και στη συνέχεια σε όλους τους πολιτισμούς, από τους
αρχαίους Έλληνες ώς τους Ρότσιλντ και τους Μπους. Είναι λοιπόν κάτι «φυσικό»,
τονίζει – σαν το «φυσικό» να ήταν και καλό. Είναι σημαντικό να στηρίζεσαι σε
ανθρώπους που μεγάλωσαν «μέσα στη δουλειά» (τις επιχειρήσεις, την πολιτική,
την τέχνη κ.λπ.), υποστηρίζει ο Μπέλλοου. Επιπλέον «οι πραγματικές συνιστώσες
της ανθρώπινης κοινωνίας δεν είναι τα άτομα, αλλά οι οικογένειες», προσθέτει –
προφανώς συγχέοντας το πολίτευμα της δημοκρατίας με εκείνο της αριστοκρατίας.
Και δίνει ένα νέο ορισμό στο νεποτισμό: δεν τον αντιλαμβάνεται ως «ευκαιρίες
που δίνονται σε ανθρώπους λόγω συγγένειας μάλλον, παρά αξίας», δηλαδή ως
αναπαραγωγή προνομίων, αλλά ως «ευκαιρίες που δίνονται σε ανθρώπους οι
περισσότεροι από τους οποίους είναι καλοί όσο και οποιοιδήποτε άλλοι αφού, αν
δεν είναι, θα απολυθούν»! Υποστηρίζει ακόμη πως δεν υπάρχει πρόβλημα αφού «οι
άλλοι πρέπει να αποδείξουν την αξία τους προηγουμένως, ενώ οι ωφελούμενοι από
το νεποτισμό πρέπει να την αποδείξουν μετά». Μόνο που όλοι πρέπει να
αποδείξουν την αξία τους εκ των υστέρων – το θέμα είναι ακριβώς σε ποιους
δίνεται η ευκαιρία να το κάνουν.