Πολεμούν το NATΟ με όπλο τα… δένδρα

Σε έναν μικρό επαρχιακό δρόμο στα ολλανδογερμανικά σύνορα υποβόσκει μια
σύγκρουση που φέρνει αντιμέτωπους τους φιλήσυχους κατοίκους της περιοχής με
την πιο ισχυρή στρατιωτική συμμαχία του κόσμου.

Στην αριστερή μεριά του δρόμου, την ολλανδική, βρίσκεται ένα δάσος από
βελανιδιές και σημύδες. Στη δεξιά μεριά, τη γερμανική, απλώνεται ένας
απέραντος άδειος χώρος, γυμνός σαν τραπέζι του μπιλιάρδου, κυκλωμένος από
παρατηρητήρια. Είναι το αεροδρόμιο του Γκαϊλενκίρχεν, η βάση του στόλου των
AWACS. «Είμαστε μοναδικοί», λέει ο Τζόναθαν Ράιλι, σμηναγός της αμερικανικής
πολεμικής αεροπορίας, αναφερόμενος στα 17 κατασκοπευτικά αεροπλάνα που
κουβαλούν στα ύψη τα πανίσχυρα ραντάρ τους.

«Κανονικά, το ΝΑΤΟ δεν διαθέτει δικά του στρατιωτικά αεροσκάφη, όμως αυτά εδώ
είναι ο δικός του στόλος». Του είχαν φανεί πολύ χρήσιμα εκεί δίπλα στο
Σιδηρούν Παραπέτασμα, αλλά όταν πια τελείωσε ο Ψυχρός Πόλεμος και οι
κατασκοπευτικές αποστολές άρχισαν να γίνονται από την Ελλάδα και την Τουρκία,
αυτό το μέρος έγινε βάση εκπαίδευσης για AWACS. Αυτό σημαίνει ότι τα αεροπλάνα
κάνουν συνέχεια εκπαιδευτικές πτήσεις, τριγυρίζοντας και βουίζοντας πάνω από
καμιά δεκαριά πόλεις και χωριά. Τα αεροπλάνα, που κουβαλούν στη ράχη τους το
«μανιτάρι» του ραντάρ, έχουν κινητήρες του 1970, από εκείνους που πριν από δύο
δεκαετίες απαγορεύτηκαν στα πολιτικά αεροπλάνα από την Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω
του εκκωφαντικού θορύβου τους. «Μας έχουν τρελάνει», λέει ο Ζακ Φίνζο, που
εγκαταστάθηκε εκεί πολύ πριν από την άφιξη των AWACS το 1982. Είναι ημέρες που
μετράει μέχρι και 40 απογειώσεις και προσγειώσεις. Στις νυχτερινές πτήσεις,
λέει, «ξυπνάμε από τα δυνατά φώτα και το βουητό των κινητήρων». Ο Φίνζο και
άλλοι έχουν ιδρύσει μια ομάδα διαμαρτυρίας, που υποστηρίζεται από γιατρούς,
δασκάλους και επιχειρηματίες. Οι αγρότες της περιοχής μαζεύουν ζαρζαβατικά που
στάζουν κηροζίνη. Όμως κανείς, ούτε οι άνθρωποι της βάσης ούτε η κυβέρνηση της
Ολλανδίας, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, δεν δίνει σημασία στις διαμαρτυρίες τους.

«Δεν τα κόβουμε!». Ωστόσο, οι οργισμένοι πολίτες βρήκαν ένα νέο «όπλο»,
που αποδείχτηκε πολύ πιο αποτελεσματικό από τις επιστολές και τα υπομνήματα:
σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ΝΑΤΟ, οι βελανιδιές και οι σημύδες του δάσους
του Σίνβελντ, που αναπτύσσεται γοργά, σύντομα θα μπουν στην πορεία των
αεροπλάνων. Το ΝΑΤΟ θέλει να κόψει τα δένδρα. Οι κάτοικοι του Σίνβελντ
αντιδρούν. «Πρέπει να υπερασπιστούμε την οικονομία της περιοχής και να
υποστηρίξουμε τη βάση», λέει ο Φραντς Μπέμελμανς, δήμαρχος του Γκαϊλενκίρχεν,
που αποκομίζει τα περισσότερα οικονομικά οφέλη από τη βάση. «Το δικό μας δάσος
το “ξυρίσαμε” σύρριζα». Όμως, ο Φίνζο και οι άλλοι κάτοικοι του Σίνβελντ
επιμένουν για το δικό τους δάσος: «Αυτή η βάση βρίσκεται σε λάθος τόπο».

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ρούσσος Βρανάς