Mυστήρια παιχνίδια πάνω από τη ρουλέτα

Περίληψη

H Τερέσα Αλμένδρος βρίσκεται στο Καζίνο της Ρώμης, όπου κερδίζει ένα
σεβαστό ποσό, αλλά δεν συνειδητοποιεί ότι αποτελεί και η ίδια μέρος ενός
μεγαλύτερου παιχνιδιού. Από τη μια, είναι ο αυτόκλητος προστάτης της, ο
Γερμανός Χέρμαν Χέρμαν, που θυμίζει τον θεό Ερμή και από την άλλη, οι δύο
χαφιέδες που έρχονται από την πατρίδα της. Ο υπολοχαγός Φουέντες, που δουλεύει
γιά τον πρόεδρο Σαλαβέρι, και ο αιμοβόρος Πέδρο Χούντο, που δουλεύει γιά τον
αρχηγό της φρουράς του, τον συνταγματάρχη Μαρόγκος. Στη μέση η νέα κοπέλλα που
περιπλανιέται από χώρα σε χώρα, ψάχνοντας γιά τον επαναστάτη Ούγο Αλμένδρος,
χωρίς να βλέπει φως.

H Τερέσα κοίταξε την πίσω πλευρά του φακέλου και είδε ότι δεν είχε στοιχεία
αποστολέα. Παράξενο! σκέφτηκε. Εκτός από τον Χέρμαν κανένας άλλος δεν ήξερε
ότι βρισκόταν στο καζίνο.

(…) Έβαλε τις μάρκες της στο κουτί από έβενο που της είχαν δώσει στο ταμείο
και έκανε νόημα στους συμπαίκτες της ότι σταματούσε το παιγνίδι. Όταν
σηκώθηκε, το γράμμα έπεσε από το γόνατό της στο πάτωμα. Τη στιγμή που έκανε να
βάλει στην άκρη το κουτί και να σηκώσει το φάκελο, ένας νεαρός άνδρας με
σμόκιν έσκυψε να τον σηκώσει. Ψαχούλεψε για μερικά δευτερόλεπτα ανάμεσα στα
πόδια του τραπεζιού και μετά όρθωσε την πλάτη του με ένα νευρικό χαμόγελο
λέγοντας: «Μαντάμ;». Κρατούσε το φάκελο από τη μια γωνία ανάμεσα στον
αντίχειρα και το δείκτη του χεριού του, σαν να φοβόταν μήπως μολυνθεί. Ένα
λεπτό, χρυσό βραχιόλι είχε γλιστρήσει και κάλυπτε εν μέρει το μανίκι του
πουκάμισού του. Δεν φαίνονταν τα μανικετόκουμπα, αλλά υπήρχε μαύρο τρίχωμα ως
κάτω χαμηλά πάνω στη ράχη του χεριού του. Όταν ο νεαρός άνδρας συνειδητοποίησε
πως η Τερέσα δεν μπορούσε να πάρει το φάκελο χωρίς να έχει προηγουμένως
ακουμπήσει κάπου το κουτί με τις μάρκες, πρόσθεσε με σπασμένα γαλλικά: «Apres
vous». H Τερέσα χαμογέλασε από αβεβαιότητα, ενώ ο νεαρός άνδρας έσπρωξε την
καρέκλα της κάτω από το τραπέζι. Και οι δύο μαζί κατευθύνθηκαν προς το ταμείο
(…).

H Τερέσα ίσιωσε ανεπαίσθητα την πλάτη της. Έπρεπε να δεχτεί αυτά που της
συνέβαιναν σαν κάτι φυσικό. Αν υπήρχε κάτι που δεν έπρεπε να δεχτεί σ’ αυτή
την περίπτωση, ήταν να βλέπει τους φόβους της να επαληθεύονται από ασήμαντες
καθημερινές πράξεις. Ήταν αυτό ακριβώς το μείγμα πραγματικών και φανταστικών
γεγονότων που τους είχε απασχολήσει στην κουβέντα τους με τον κύριο Χέρμαν. Οι
δυο τους ήταν οι μόνοι επιβάτες της πρώτης θέσης στο αεροπλάνο προς τη Ρώμη.
Όταν το αεροσκάφος ανέβηκε σε πιο αραιά στρώματα της ατμόσφαιρας, ακούμπησε το
μέτωπό της στο παράθυρο της καμπίνας, είδε το τελευταίο ελληνικό νησί να
απομακρύνεται στο βάθος και μουρμούρισε στα αγγλικά: «What a dream…». Οπότε
ο άνδρας στην απέναντι σειρά των καθισμάτων χαμήλωσε τη ροζ χρώματος εφημερίδα
του, σήκωσε το γεμάτο σαμπάνια ποτήρι του και απάντησε με βαριά γερμανική
προφορά: «Griechenland ess no dream but realety. Veery pragmatick country.
Also veery tragick».

(…)Το ζήτημα είναι να διακρίνει κανείς ανάμεσα στο όνειρο και στην
πραγματικότητα. Αλλά οι Γάλλοι, οι Πορτογάλοι και οι Άγγλοι, ακόμα κι αυτοί οι
Γερμανοί και οι Ιταλοί είχαν μεταχειριστεί αυτή την απίθανη ήπειρο σαν ένα
χώρο παιχνιδιού για τις πιο βίαιες φαντασιώσεις τους. «It ess perverse», είχε
πει ο κύριος Χέρμαν. «Direct perverse ze way zey haff conducted zemselves. It
ess ze devil’ s werk!».

΄Οταν από το τραπέζι πήγαν στο μπαρ, η συζήτηση επανήλθε στα σχέδια της
Τερέσα. H Τερέσα είχε μιλήσει αναλυτικά και για πολλή ώρα για τα όνειρα που
έκανε. Με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσε ότι ο κύριος Χέρμαν όχι μόνο την είχε
ακούσει προσεκτικά, αλλά είχε θέσει και τα σωστά ερωτήματα στη σωστή χρονική
στιγμή.

(…) «Ι shall confide to you a leetle secret, miss Tereza». Έβαλε συνωμοτικά
το ένα πόδι πάνω στο άλλο και τράβηξε το παντελόνι, για να μη βλέπει η Τερέσα
τις κατσαρές τρίχες πάνω από τις πολύ κοντές κάλτσες του. Σύμφωνα με τον κύριο
Χέρμαν το χειρότερο πράγμα που μπορούσε να συμβεί σε μια ιστορία είναι ο
πολυθεϊσμός. Της ζήτησε να τον συγχωρέσει για τη γλώσσα του και να σκεφτεί τι
θα γινόταν αν κάθε μικρός σκατοθεός («shitty minor gott») ανακατευόταν σε όσα
συνέβαιναν και δημιουργούσε τη δική του εκδοχή κάθε φορά που κάτι δεν του
άρεσε. Σε έναν τέτοιο κόσμο θα μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε. Και στο τέλος θα
είχε κανείς να αντιμετωπίσει ένα χάος από ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα. Αντί
να συνδεθούν μεταξύ τους τα γεγονότα και τα πρόσωπα, θα εμφανίζονταν συνεχώς
νέα. «Ach, ach, ze pure rabbit fashion», είπε ο κύριος Χέρμαν, αναστενάζοντας
και τακτοποιώντας με τα δάκτυλα του χεριού του τα αραιά κατσαρά μαλλιά του.
Ήρωες της επανάστασης στη Λατινική Αμερική μεταμορφώνονταν ξαφνικά σε Τσέχους
καταδότες, χίπις εμφανίζονταν να είναι κατά ταιριαστό τρόπο μορφές που είχαν
τις ρίζες τους στη μυθολογία και πίσω από την πιο ασήμαντη λεπτομέρεια
κρυβόταν κάποιο μυστικό μυθικής, συμβολικής σημασίας. «Ess unpardonable, zis
daim store feection! No metaphysisch honor!». Σύμφωνα με τον κύριο Χέρμαν, η
αληθινή τέχνη έγκειται στη δημιουργία μιας απρόβλεπτης ποικιλίας λογικών
συνεπειών με αφετηρία ένα δεδομένο πλήθος προϋποθέσεων. Με ένα συγκεκριμένο
αριθμό νημάτων πρέπει να υφανθεί ένας ιστός τόσο ωραίος και περίτεχνος, ώστε
να προκύψει ένα σχήμα που να είναι τόσο αινιγματικό όσο και αυτονόητο,
τεντωμένο, σφιχτό και ελαστικό, και…

«Μαντάμ;». Με ένα διπλωματικό άγγιγμα στο μπράτσο, ο άντρας της ασφάλειας την
έβγαλε από τις σκέψεις της. Στεκόταν όρθιος μπροστά από το ταμείο του καζίνου.
(…) H Τερέσα ευχαρίστησε με σπασμένα ιταλικά τον άντρα με το σμόκιν για τη
βοήθεια που της πρόσφερε. Εκείνος, αντί να της απαντήσει, της χαμογέλασε με το
νευρικό χαμόγελό του, σήκωσε το φάκελο που κρατούσε ανάμεσα στον αντίχειρα και
το δείκτη του χεριού του.(…) Δέκα μέτρα παραπέρα, πίσω από μερικά αυτόματα
μηχανήματα του καζίνου, στα οποία έπαιζαν οι συνήθεις Σουηδοί και Ολλανδοί
πελάτες με φόρμες γυμναστικής, ο Πέδρο Χούντο σκούπιζε το σβέρκο του που είχε
δίπλες από το λίπος. (…) Είχε παρακολουθήσει όσα είχαν συμβεί την τελευταία
ώρα με τα μαύρα σαν σταφίδες μάτια του. Είχε δει την Τερέσα να κάθεται γεμάτη
προσδοκία στο τραπέζι της ρουλέτας και να κερδίζει τις παρτίδες τη μία μετά
την άλλη, ώσπου οι στοίβες με τις μάρκες άρχισαν να ταλαντεύονται επικίνδυνα
και ο γκρουπιέρης τις άλλαζε με άλλες μάρκες μεγαλύτερης αξίας. Είχε δει έναν
χλωμό, μεσόκοπο άνδρα με άσπρα μαλλιά και τσαλακωμένα ρούχα να απομακρύνεται
από δίπλα της με μικρά, ελαφρά βήματα, και έναν υπάλληλο του καζίνου ντυμένο
με λιβρέα να την πλησιάζει με ένα φάκελο πάνω σε έναν ασημένιο δίσκο.

Ύστερα είδε την Τερέσα να χάνει τον ένα γύρο μετά τον άλλο, ώσπου έμειναν μόνο
τρεις στοίβες με μάρκες μοβ χρώματος (αξίας 5.000 ευρώ το κομμάτι). Είχε δει
το φάκελο να γλιστράει στο πάτωμα όταν η Τερέσα σηκώθηκε από το τραπέζι και
τον γλοιώδη Φουέντες να τον σηκώνει, να διαβάζει ό,τι έγραφε πάνω σ’ αυτόν και
μετά να τον κρατά ανάμεσα στον αντίχειρα και στο δείκτη του χεριού του. Ο
Χούντο ξεστόμισε μια σιγανή βρισιά. Αυτός ο υπολοχαγός ήταν σκέτος κλόουν. Τι
στο διάβολο νόμιζε ότι έκανε; Ο καθένας μπορούσε να διαπιστώσει εύκολα ότι δεν
ανήκε στο προσωπικό του καζίνου. Τώρα η κόρη του Αλμένδρος έπρεπε να καταλάβει
ότι ανακάλυψαν πάλι τα ίχνη της. Λαδωμένος και ολιγόλογος, ντυμένος με σμόκιν
που πιθανώς είχε κλέψει σε κάποιο από τα αποδυτήρια, ο Φουέντες μόνο σε ένα
χώρο ανήκε: κάτω από την εξοπλισμένη με μεταλλικό επίστρωμα φτέρνα του Πέδρο
Χούντο. Όταν θα τελείωνε η αποστολή του, θα είχε τη μεγάλη απόλαυση να δώσει
με συνοπτικές διαδικασίες τέρμα στη ζωή αυτού του ανθρώπου χρησιμοποιώντας μια
λεκάνη μπάνιου και μερικά ηλεκτροφόρα καλώδια. Ο συνταγματάρχης Μαρόνγκο δεν
θα είχε σίγουρα καμιά αντίρρηση, αν ο Χούντο έκανε μια μικρή εκκαθάριση με
δική του πρωτοβουλία.

(…) Κανένα όμως από τα πρόσωπα αυτής της σκηνής δεν είχε συνειδητοποιήσει
ότι ένας μεσόκοπος άνδρας με λεύκη, με τσαλακωμένο κοστούμι και παπούτσια με
ασυνήθιστα ψηλά τακούνια τούς παρακολουθούσε πατώντας στις μύτες των ποδιών
του πάνω σε ένα μπαλκόνι με γυαλιά με χρυσό σκελετό ανασηκωμένα στο μέτωπό του
και κιάλια θεάτρου μπροστά στα μάτια του. Ο Χέρμαν Χέρμαν, πρώην
εργοστασιάρχης από το Βερολίνο με σοκολατοποιία και θλιβερό παρελθόν, είχε
αποφασίσει να ανταποκριθεί στην πρόκληση και να παίξει το θεό μικρού
διαμετρήματος. Ενώ η Τερέσα ήταν απορροφημένη με όσα συνέβαιναν γύρω της στο
τραπέζι της ρουλέτας, ο ίδιος αποφάσισε να θέσει σε εφαρμογή όσο το δυνατόν
περισσότερες από τις ιδέες της και να δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις
για την υλοποίηση των υπόλοιπων ιδιοτροπιών της. Κατά τον τρόπο αυτό η
φαντασία θα γλιστρούσε αργά αργά και θα έμπαινε στην περιοχή της
πραγματικότητας, κυριαρχώντας πάνω της ακριβώς κατά τον ίδιο τρόπο όπως με
τόσο θερμά λόγια είχε περιγράψει η Τερέσα. H αποφασιστικής σημασίας διαφορά
ήταν ότι τώρα θα υπήρχε μια υπέρτερη καλλιτεχνική αρχή, μια ultima ratio αυτού
του αισθητικού είδους που ο ίδιος, ως Γερμανός, ήξερε να εκτιμάει. Ναι, ο
Χέρμαν Χέρμαν θα γινόταν ένας μικρός θεός. Όχι από κακία, αλλά από αγάπη, όχι
από πείσμα, αλλά από φροντίδα για τα σχέδιά της. Θα διέσωζε τα σχέδια της
νεαρής γυναίκας από την αποτυχία και θα μεταμόρφωνε τη ζωή της σε μια αληθινή
περιπέτεια. Με λίγη πονηριά και λίγη υπομονή σκεφτόταν σχεδόν να προσπαθήσει
να ανασκευάσει ορισμένες προϋποθέσεις, έτσι ώστε ένα μέρος από όλα αυτά που
ήδη είχαν συμβεί να προβληθούν από ένα νέο φως.

Με τις σκέψεις αυτές ο Χέρμαν εγκατέλειψε το τραπέζι της ρουλέτας με την
πράσινη τσόχα, αποσύρθηκε κάπου και έγραψε ένα γράμμα (…) Πολλά πράγματα
επρόκειτο να συμβούν.

Άρης Φιορέτος

Ποιος είναι

Ακολούθησε μια συλλογή διηγημάτων και το μυθιστόρημα “Στοκχόλμη νουάρ” (μτφρ.
Γρηγόρης Κονδύλης, επιμ. Ελεάννα Λαμπάκη, Εκδ. Καστανιώτη), το πρώτο μέρος
μιας άτυπης τριλογίας με θέμα τρία ζωτικά όργανα του ανθρώπινου σώματος.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε ο δεύτερος τόμος με τίτλο “H αλήθεια για τον Σάσα Κνις”
που θα κυκλοφορήσει σύντομα και στην Ελλάδα.

LINKS

Οι αναγνώστες που θέλουν να διαβάσουν ολόκληρα τα κεφάλαια του μυθιστορήματος,
μπορούν να απευθυνθούν στις διευθύνσεις www.cultural-olympiad.gr και www.globalnovel.gr.