NTANIEΛ KΟN MΠENTIT «Aς αναλάβει η Eυρώπη τις ευθύνες της»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
 |
|
«Είμαι υπέρ των επεμβάσεων για ανθρωπιστικούς λόγους. Αν οι Ευρωπαίοι δεν |
H κοινοβουλευτική καριέρα μοιάζει με απροσδόκητη επιλογή για κάποιον που
υποστήριζε πως «οι εκλογές είναι παγίδα για τους ηλίθιους». Όμως, τα συνθήματα
που φώναζε ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ το 1968 στο προαύλιο του Πανεπιστημίου της
Ναντέρ είναι πια ιστορία. Ο άλλοτε «κόκκινος Ντάνι», ηγετική φυσιογνωμία του
Μάη του ’68, οδήγησε τους Γάλλους Πρασίνους στο καλύτερο αποτέλεσμα της
ιστορίας τους – σήμερα συμπροεδρεύει στην Ομάδα Πρασίνων/Ευρωπαϊκή Ελεύθερη
Συμμαχία στο Ευρωκοινοβούλιο -, μετεξελίχθηκε σε «σταρ» της ευρωπαϊκής
πολιτικής, αναθεώρησε τις απόψεις του, αλλά χαρακτήρα δεν άλλαξε…
Ο λόγος του παραμένει προκλητικός, είτε αποκηρύσσει τη σύγχρονη Ευρώπη ως μια
μεγάλη χριστιανική οικογένεια και υπερασπίζεται το δικαίωμα του καθενός να
ακολουθεί τη θρησκεία του, αλλά «και το δικαίωμα να μην είσαι θρησκευόμενος»,
είτε τάσσεται υπέρ των στρατιωτικών επεμβάσεων για ανθρωπιστικούς λόγους, όπως
στην περίπτωση του Κοσόβου και της Βοσνίας. «Ξέρω ότι εσείς στην Ελλάδα
λατρεύετε να είστε αντιαμερικανοί κι αυτό το καταλαβαίνω εν μέρει. Αυτό που
δεν καταλαβαίνει η Ευρώπη είναι ότι πρέπει να είμαστε εναντίον του πολέμου
όταν μια αυτοκρατορία κυριαρχεί στα πάντα. Όταν έχεις πολυμέρεια, είναι σωστό
να κάνεις έναν πόλεμο. Για παράδειγμα, οι Έλληνες δεν αποδέχονταν ότι οι
Σέρβοι σκοτώνουν τους μουσουλμάνους στη Βοσνία κι αυτό ήταν λάθος. Οι Σέρβοι
έκαναν φρικτά πράγματα στους μουσουλμάνους και ήταν καθήκον μας να τους
σταματήσουμε. Ή τους αφήνεις, λοιπόν, να πεθάνουν ή επεμβαίνεις», λέει στα
«NEA» ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, ο οποίος βρέθηκε στη χώρα μας καλεσμένος των
Ελλήνων Οικολόγων Πρασίνων.
Έτσι, όμως, δεν ανοίγουμε το… παράθυρο στους «ανθρωπιστικούς» πολέμους;
«Είμαι υπέρ της επέμβασης για ανθρωπιστικούς λόγους. Ονειρευόμουν μια επέμβαση
στη Ρουάντα ή τη Νότια Αφρική. Θα ήταν λάθος αν μπορούσαμε να σώσουμε
εκατομμύρια ζωές; Θα ήθελα η Ευρώπη να είναι μια πολιτική δύναμη που μπορεί να
κάνει ανθρωπιστικές επεμβάσεις και να προλαμβάνει τις συγκρούσεις χωρίς
στρατό, αλλά αυτό δεν λειτουργεί πάντα. Αν δεν θέλουμε οι Αμερικανοί να κάνουν
την παγκόσμια Αστυνομία πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Δεν μπορεί να
φωνάζουμε εναντίον των Αμερικανών και απ’ την άλλη πλευρά να μη θέλουμε να
αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε: να ζούμε κάτω
απ’ την ομπρέλα των Αμερικανών και να κραυγάζουμε συνέχεια εναντίον τους
αφήνοντάς τους να κάνουν όλη τη “βρώμικη” δουλειά ή να πούμε όχι, δεν θέλουμε
αυτή την ομπρέλα, γιατί οι Αμερικανοί έκαναν την επέμβαση στο Βιετνάμ, η CIA
πραξικοπήματα στη Λατινική Αμερική, να δηλώσουμε ότι θέλουμε έναν πολυμερή
κόσμο;», απαντά.
Και η αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ; «Ανθρωπιστική» κι αυτή; «H
επέμβαση στο Ιράκ ήταν μια μπολσεβίκικη επέμβαση. Ήταν επαναστατική γιατί οι
νεοσυντηρητικοί έλεγαν ότι ξέρουν πώς πρέπει να είναι ο κόσμος κι ότι θα τον
αλλάξουν. H Ευρώπη ήταν εναντίον και είχε δίκιο. Όμως δεν είχαμε μια
στρατηγική εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν κι αυτό ήταν λάθος. Εδώ είναι το
πρόβλημά μας. Το να είσαι εναντίον του πολέμου είναι σχετικά εύκολο. Αλλά τι
κάνουμε στο Ιράκ; Έπρεπε να βοηθήσουμε το αντιπολιτευτικό ρεύμα κατά του
Σαντάμ. Πρέπει να αναλάβουμε πολιτικές εναντίον του ολοκληρωτισμού κι όχι
απλώς να φωνάζουμε ότι οι Αμερικανοί κάνουν λάθος».
Στο θέμα αυτό, όμως, η Ευρώπη εμφανίστηκε απολύτως διχασμένη. «Μιλάμε
για μια ιστορική εξέλιξη. Θυμηθείτε από πού προερχόμαστε: από μια Ευρώπη όπου
πενήντα χρόνια πριν υπήρχε μόνο πόλεμος. Τώρα ο πόλεμος δεν υπάρχει πια στην
Ευρώπη. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα προς τα μπροστά. H Ευρώπη είναι ένα
πολιτικό σχέδιο, μια νέα πολιτική οντότητα, ικανή να υπερασπίσει τη δική της
ιδέα για έναν κοινωνικό, πολιτικό και οικολογικό λόγο. Είναι φυσική η δυσκολία
να βρεθεί κοινή θέση ανάμεσα σε έθνη που το καθένα έχει τη δική του Ιστορία».
«Δώστε χρόνο στην Ιστορία»
 |
|
Ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ ανάμεσα σε συμφοιτητές του, τον Μάη του 1968 |
H Ευρωπαϊκή Ένωση της επόμενης τριακονταετίας; Θα είναι μια ομοσπονδία; «Δεν
νομίζω ότι θα είναι μια ομοσπονδιακή ένωση. Θα είναι μεγαλύτερη, αφού θα
εισέλθουν και οι βαλκανικές χώρες. Νομίζω ότι θα έχουμε μια Ευρώπη με δύο
δυναμικές. Έναν ομοσπονδιακό πυρήνα που θα αποτελείται από τα ιδρυτικά έθνη
και τα έθνη που θέλουν να συνταχθούν μ’ αυτά. Θα είναι όπως έγινε και με το
ευρώ: κάποιες χώρες θα επιθυμούν να έχουν κοινό οικονομικό, κοινωνικό,
οικολογικό σύστημα. Αλλά δεν θα μοιάζουν με τις ΗΠΑ. Προερχόμενη από την ιδέα
του έθνους-κράτους, η Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει Ηνωμένες Πολιτείες της
Ευρώπης, γιατί το αμερικανικό παράδειγμα δεν θα λειτουργήσει. Υπάρχουν
διαφορετικά οράματα. Πρέπει να δώσουμε στην Ιστορία χρόνο για ν’ αλλάξουν οι
νοοτροπίες. Είναι μια πολύ περίπλοκη διαδικασία να φτιαχτεί αυτή η Ευρώπη.
Σημαίνει ότι πρέπει να ξεπεράσει 500 χρόνια Ιστορίας. Γι’ αυτό, δώστε μας 100
χρόνια για να ξεπεράσουμε τα 500. Χωρίς πόλεμο, χωρίς καμιά αυτοκρατορία μέσα
στην Ευρώπη, χωρίς ηγεμονία».
«Μόνο οι τρελοί δεν αλλάζουν σε 40 χρόνια»
«Είμαι αναρχικός, μαρξιστής, αναρχικός», έλεγε ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ το
1968. Σήμερα είναι ένας πολιτικός καριέρας, τον οποίο πολλοί έχουν κατηγορήσει
ως «νεοφιλελεύθερο κλώνο». Τι λέει ο ίδιος; «Τότε ήμουν αναρχικός. Τώρα είμαι
με μια φράση φιλελεύθερος φιλελευθεριστής. Είμαι ένας απόλυτος μαχητής της
δημοκρατίας, επαναστατικός, αν προτιμάτε, για να σώσετε την επαναστατική μου
ταυτότητα. Μόνο οι τρελοί δεν αλλάζουν μέσα σε 40 χρόνια. Δεν ξεχνώ το
παρελθόν μου, το υποστηρίζω. H πιο απλή εξήγηση είναι η εξής: όταν είσαι νέος,
η πρώτη φορά που γνωρίζεις μια γυναίκα, ή έναν άντρα αν είσαι ομοφυλόφιλος,
είναι πολύ σημαντική γιατί είναι η πρώτη φορά. Αλλά αν είναι η μοναδική φορά,
αυτό είναι πρόβλημα. Αν θέλετε να συρρικνώσετε τη ζωή μου στο 1968, αυτό είναι
πρόβλημα. Γιατί τα πράγματα έχουν αλλάξει, έχω σκεφτεί πολύ κι όταν
αναλογίζομαι το παρελθόν παραδέχομαι ότι οι θέσεις μου άλλαξαν. Αυτό που δεν
άλλαξε είναι ο αντικομμουνισμός μου. Θα έλεγα ότι είμαι ριζοσπαστικός
αντικομμουνιστής. Όμως, εξακολουθώ να αγωνίζομαι για κάποιες ιδέες. Κάποιοι
μπορεί να λένε ότι είναι λάθος ιδέες, όμως αποφασίζω και παίρνω θέση».
Οι επαναστάσεις οδηγούν αργά ή γρήγορα σε τραγωδίες. H εξέγερση του Μάη του
’68 σε τι κατέληξε; «Για κάποιους ανθρώπους ήταν τραγωδία, άλλους τους άφησε
μπερδεμένους, ενώ οδήγησε και σε τρομοκρατία. Έχουμε μια τραγωδία κάθε φορά
που υπάρχει πάλη του καλού εναντίον του κακού. Γιατί μπορείς να ξεχωρίσεις
ποιος είναι ο κακός. Ο Χίτλερ, ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, είναι κακοί. Αλλά ποιος
είναι ο καλός; Αυτό είναι δύσκολο να το πεις. Αν ένα αριστερό κίνημα λέει
“εμείς είμαστε οι καλοί γι’ αυτό μπορούμε να σκοτώνουμε”, βρισκόμαστε στην
αρχή μιας τραγωδίας».
Google news
