Συνάντηση με τον Eρμή στο καζίνο

Περίληψη

Την ώρα που ο Πέδρο Χούντο πυροβολεί την Καλυψώ, η Τερέσα Αλμένδρος φθάνει
στη Ρώμη, όπου συναντά έναν παράξενο άντρα που λέγεται Χέρμαν και θυμίζει τον
αγγελιοφόρο των θεών Ερμή. Ο Χέρμαν προσπαθεί να της δημιουργήσει αμφιβολίες
για τον πατέρα της, για την αποστολή που έχει αναλάβει, για τις ικανότητές της
να κινηθεί ινκόγκνιτο και τελικά στρέφει την προσοχή της προς τον ρόλο της
μητέρας της στην όλη υπόθεση της αναζήτησης του επαναστάτη Ούγο Αλμένδρος.
Τελικά, ο Χέρμαν παρασύρει την Τερέσα προς το καζίνο, με σκοπό να τη βοηθήσει
να κερδίσει χρήματα.

«Τερέσα, σας παρακαλώ, δεν θέλω να το ακούσω». «Μα δεν έχει να κάνει μ’ εμένα,
εγώ…».

«Πώς δεν έχει να κάνει μ’ εσάς;».

«Όχι, όχι μ’ εμένα, όχι μόνο μ’ εμένα, έχει να κάνει…».

«Ο πατέρας σας δεν μ’ ενδιαφέρει!».

H Τερέσα, που δεν είχε αφήσει να της ξεφύγει καμιά του κίνηση, τον κοιτούσε
από ψηλά. Έτσι όπως ήταν καθισμένος, η πλάτη του είχε καμπουριάσει ακόμα
περισσότερο, έμοιαζε αδέξιος, τα πόδια του ήταν πάρα πολύ κοντά ώστε να μπορεί
να κάθεται σχετικά άνετα στην ψηλή καρέκλα του μπαρ.

«Φοβάστε;».

«Αν φοβάμαι;».

«Ναι, αν φοβάστε!». Επιτέλους την ξανακοίταξε.

«Εννοείτε αν φοβάμαι εσάς;».

«Αχ, φυσικά και όχι εμένα!». Κοίταξε τα παπούτσια του, κάτι παράξενα ημίψηλα
παπούτσια. Κουνούσε μέσα τους τα δάχτυλά του σαν να του ήταν πολύ στενά.

«Τερέσα», είπε και γύρισε προς το μέρος της με μια σχεδόν ανεπαίσθητη κίνηση,
«τι ζητάτε; Όλα αυτά δεν βγάζουν κανένα νόημα».

«Δεν με πιστεύετε;».

«Θα ήθελα βέβαια να σας πιστέψω, αλλιώς δεν θα καθόμουν εδώ – που θα πει…»,
γέλασε βουβά κι εκείνη νόμισε πως ένιωσε την ανάσα του στο χέρι της.

(…) Ο Χέρμαν σκούπισε με ένα μαντίλι το πάνω χείλος του. (…) «Μόνο που όλα
αυτά… αυτά που μου διηγηθήκατε, δεν βγάζουν κανένα νόημα. Μιλάτε για ένα
σωρό πράγματα, για ανθρώπους που δεν έχω ακούσει ποτέ το όνομά τους, για
νησιά, στα οποία εσείς…».

«Για ένα νησί, όχι για πολλά…».

«Για ένα νησί, λοιπόν, που δεν θέλετε να μου πείτε το όνομά του για να μη με
βάλετε σε κίνδυνο, έτσι δεν είπατε; Ναι; Συμφωνείτε; Για να μη με βάλετε σε
κίνδυνο λοιπόν. Όλα αυτά τα τόσο δραματικά και σημαντικά πράγματα, χωρίς να
ξεχνάμε τους υπερευαίσθητους επαναστάτες, προικισμένους μ’ έναν τέτοιο
ανδρισμό που μπορεί να ικανοποιήσει ένα ολόκληρο χαρέμι, και επιπλέον,
η κορωνίδα όλων αυτών, οι κατάσκοποι και οι πράκτορές σας… Αλλά επί της
ουσίας ούτε λέξη. Δεν λέτε κουβέντα γι’ αυτήν. Κι έπειτα με κοιτάτε με μάτια
γουρλωμένα, γιατί όλ’ αυτά γεννούν διάφορες σκέψεις και υποψίες…».

Ήπιε μια γουλιά μπίρα, άφησε βιαστικά το ποτήρι, της πήρε τα σπίρτα από τα
χέρια και της πρόσφερε φωτιά. H Τερέσα φύσηξε τον καπνό και μισόκλεισε τα
μάτια.

«Δεν θέλετε να μου το πείτε;», τον ρώτησε.

Σήκωσε τους ώμους του. «Το ξέρετε κι η ίδια, γνωρίζετε οπωσδήποτε περισσότερα
από αυτά που λέτε». (…). «Δεν μιλάτε ποτέ για χρήματα, μονάχα για νησιά στη
μέση του Ωκεανού, μετά, έτσι για αλλαγή, Ρώμη, Empire Palace Hotel, ψώνια –
πού είπατε πως πετάτε μετά;».

«Μα το έχω ήδη πει, είμαι σε αποστολή…». Σήκωσε το χέρι του σαν να ήθελε να
αποφύγει ένα χαστούκι. H Τερέσα χαμηλώνοντας τον τόνο της φωνής της πρόσθεσε
«… σαν να λέμε επίσημα. Πρόκειται να συναντήσω κάποιον εδώ…».

«Τερέσα», είπε, και η φωνή του ακούστηκε πολύ κουρασμένη. Εκείνη τινάχτηκε.
Είχε τον ίδιο τόνο, την ίδια βαριά ανάσα της μητέρας της. Έτσι την είχε
φωνάξει όταν είχαν πατήσει τον σκύλο της, μετά ήταν ο θάνατος του παππού,
μετά…

«Μόνο ένα παράδειγμα», είπε και γύρισε προς το μέρος της. «Μου είπατε πως σας
παρακολουθεί ένας πράκτορας απ’ τον οποίο γλιτώσατε, αφού μάλλον τον
ξεφορτώθηκε μια φίλη σας με μια πέτρα στη θάλασσα, έτσι δεν είναι;».

H Τερέσα συμφώνησε κλείνοντας τα βλέφαρά της.

«Και τώρα πληρώνετε εδώ», είπε μέσα από τα δόντια του τονίζοντας την κάθε
συλλαβή, «με πιστωτική κάρτα! Ορίστε λοιπόν, μπορείτε να μου εξηγήστε αυτή την
αντίφαση;». Ποτέ μέχρι τώρα, ούτε καν στην τελευταία της επίσκεψη στο
Προεδρικό Μέγαρο, δεν την είχε αποπάρει κάποιος τόσο θυμωμένα.

«Τι θέλετε λοιπόν;».

«Παίζετε κλέφτες κι αστυνόμους, κι όμως κάνετε καθημερινή αναμετάδοση του
σημείου όπου βρίσκεστε. Νομίζετε λοιπόν πως ο πρόεδρός σας περιμένει από τους
πράκτορές του να τον ενημερώσουν; Χθες, ένα δευτερόλεπτο αφότου πληρώσατε,
ήξερε πως δειπνήσατε στο “Mercurio”. Είναι σχεδόν το ίδιο σαν να τηλεφωνείτε
στο σπίτι σας». (…) «Μπορώ να μιλήσω εντελώς ανοιχτά;». Την κοίταξε, το
μέτωπό του ήταν γεμάτο ρυτίδες που συναντιόντουσαν ή ξεκινούσαν όλες από τη
ρίζα της μύτης, ομοιόμορφες καμπύλες προς τα δεξιά ή τα αριστερά, σαν παιδικές
ζωγραφιές πουλιών. «Δεν θα σας προκαλεί έκπληξη, βέβαια, το ότι
προβληματίστηκα για σας. Όλα όσα γνώριζα για σας, όλα όσα μου διηγηθήκατε,
ήταν για μένα ένα μοναδικό και δύσκολο αίνιγμα…».

(…) Ο Χέρμαν σήκωσε πάλι τα γυαλιά του, που είχαν γλιστρήσει στη γυαλιστερή
μύτη του.

«Για μένα ο αληθινός ήρωας αυτής της εποποιίας είναι η μητέρα σας!».

«H μητέρα μου;». Και μόνο αυτή η λέξη έκανε καλό στην Τερέσα.

«Ποιος άλλος είχε κάποιο λόγο να σας στείλει σ’ αυτό το ταξίδι ανά τον κόσμο;
Το σχέδιο της μητέρας σας ήταν από την αρχή να σώσει εσάς, την κόρη της…».

«Το παιδί του Ούγο Αλμένδρος».

«Όχι», είπε ο Χέρμαν, «αφήστε με να συνεχίσω. (…) Ποιος σας λέει πως όλα
αυτά δεν είναι παρά μια σύμπτωση, η κυκλοθυμική αδυναμία ενός παρανοϊκού
μυαλού;».

«Θεωρείτε πως…».

«Πως η μητέρα σας δεν μπορούσε φυσικά να γνωρίζει πώς θα εξελίσσονταν όλα
αυτά, είχε όμως τη διαίσθηση και φέρθηκε, όπως τώρα γνωρίζουμε, με τον
μοναδικό σωστό τρόπο. Δεν παντρεύτηκε ξανά γιατί έπρεπε να κρατήσει τις
ισορροπίες για να επιβιώσει. Όλα έπρεπε να τα αφήσει να αιωρούνται. Μη με
κοιτάτε έτσι, Τερέσα, υποθέσεις κάνω».

«Αγαπάει τον πατέρα μου, όλες όσες έζησαν μαζί του τον αγαπούν…».

«… λέει ο θρύλος, Τερέσα, μόνον ο θρύλος».

(…) Την επόμενη μέρα ο Χέρμαν στεκόταν ακριβώς στις έντεκα έξω από το
ξενοδοχείο της Τερέσα στη Βία Αουρελιάνα.

(…) «Πόσο χρόνο έχουμε;».

«Όσο θέλουμε. Το καζίνο ανοίγει στις πέντε».

«Κι αν δεν πετύχει;».

(…) «Σε παρακαλώ, Τερέσα, όχι ερωτήσεις τύπου Γκρέτχεν *, πιστεύεις ή δεν
πιστεύεις. Δες το απλώς έτσι: Δεν μ’ ευχαριστεί τίποτα περισσότερο από το να
παίζω – και αυτή είναι η ευκαιρία της ζωής μου. Μπορείς να είσαι σίγουρη γι’
αυτό. Τα υπόλοιπα θα δείξουν».

(…) Όταν κοντά στις εννέα ανέβαιναν τις σκάλες του καζίνου – εκείνος φορούσε
παπιγιόν κι εκείνη, όπως σχεδόν πάντα σε όλες τις περιπτώσεις που θεωρούσε
επίσημες, ένα αμάνικο μαύρο φόρεμα. (…) Ο Χέρμαν έμοιαζε να είχε
αναζωογονηθεί πραγματικά βλέποντας τις μάρκες, περιεργαζόταν όλους όσοι
κυκλοφορούσαν στην αίθουσα της ρουλέτας. Μερικές φορές έγνεφε σαν να γνώριζε
κάποιον και σαν να επρόκειτο την αμέσως επόμενη στιγμή να του μιλήσει.
Δυο-τρεις φορές μάλιστα από την ταραχή του σηκώθηκε στα δάχτυλα των ποδιών
του.

Ακόμα πιο ακατανόητο φάνηκε στην Τερέσα το γεγονός ότι μόλις βρήκαν στο βάθος
της αίθουσας ένα τραπέζι χωρίς πολλή κίνηση και οι κρουπιέρηδες, τουλάχιστον
δύο από αυτούς, έμοιαζαν φιλικοί, την παράτησε μόνη της.

«Μα γιατί;», τον ρώτησε.

«Όποιος παίζει για πρώτη φορά κερδίζει, έτσι γίνεται σχεδόν πάντα. Εκτός αυτού
πρέπει να παίζει κανείς μόνος του, αλλιώς σύντομα γίνεται χαμός. Θα κάθομαι
εδώ, δυο-τρία βήματα πιο πίσω».

(…) Αποτόλμησε να βάλει δύο χιλιάδες – και κέρδισε. Κοίταξε τον πίνακα με τα
νούμερα και αποφάσισε να ποντάρει τρεις χιλιάδες στην πρώτη δωδεκάδα – κέρδισε
(…) Θα πόνταρε μία ακόμα φορά, ακόμα δέκα χιλιάδες ευρώ, μόνο μία φορά
ακόμα, και μετά θα άφηνε το τραπέζι για να γυρίσει σε αυτόν…

«H σινιόρα Αλμένδρος;», τη ρώτησε κάποιος δίπλα της. Ένας κοντός άνδρας με τη
στολή του καζίνου έτεινε προς το μέρος της έναν αστραφτερό οβάλ δίσκο μ’ έναν
λευκό φάκελο. Πάνω του υπήρχε το όνομά της, γραμμένο με το χέρι και με μπλε
μελάνι.

Ίνγκο Σούλτσε

Ποιος είναι

Το ίδιο ύφος βρίσκουμε στο δεύτερο βιβλίο του «Απλές ιστορίες» (μτφρ.
Αλεξάνδρα Παύλου, Εκδ. Καστανιώτη) που τον έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο. Κατά
τον Γκίντερ Γκρας είναι σήμερα ο «πιο ενδιαφέρων Γερμανός συγγραφέας».