ΣE ΠPΩTO ENIKO Aι ημέτεραι δυνάμεις

Δεν ξέρω κι ούτε αντέχω να μάθω πού το πάνε αυτοί που ρίχνουν «λάδι» στα
γρανάζια της Μηχανιώνας. Προσωπικά τη χθεσινή επέτειο τη γιόρτασα στο
μισοάδειο λεωφορείο που με τα αραιωμένα του δρομολόγια μετέφερε τους
ελάχιστους εργαζόμενους της ημέρας.

Λίγο μετά την πρώτη στάση τις πήρε τ’ αυτί μου, με σπαστά ελληνικά, να
ανταλλάσσουν πληροφορίες για τη διαδρομή. Αν και δυσκολεύτηκαν να βρουν άκρη,
δεν ζήτησαν τη βοήθειά μου, σαν να μην υπήρχα ή σαν να μη με κατέγραφε το μάτι
τους. Πασχίζοντας να εντοπίσω από την προφορά την καταγωγή τους καθώς και τον
λόγο που της έστελνε για δουλειά χρονιάρα μέρα, δεν άργησα να διαπιστώσω ότι η
γνωριμία ήταν εντελώς φρέσκια. Πρώτη έκανε την αποφασιστική κίνηση η νεώτερη.
Σηκώθηκε από το κάθισμά της και επιτέλους κάθησε δίπλα στην «άλλη», θέση που
με βόλευε αφάνταστα, αφού τώρα πια μπορούσα άνετα να παρακολουθώ την εξέλιξη
της γνωριμίας, τοποθετημένη καθώς ήμουν ακριβώς πίσω από τον σβέρκο και των
δυο.

Μέχρι το τέρμα είχα όλον τον καιρό να καταλάβω γιατί οι δυο «ξένες»
χρησιμοποιούσαν για να συνεννοηθούν την απλή ελληνική, διανθισμένη με κλισέ
παλιάς σχολής και με ρεβεράντζες απίθανες που κοντεύουν πια να ξεχαστούν.
Βουλγάρα η μία και Ρωσίδα η άλλη, δούλευαν σε αστικά σπίτια γερόντων, εξ ου
και τα εξεζητημένα ελληνικά. Με αυτή τη «μη γλώσσα» με άφησαν έξω από την
κουβέντα τους και ας μη μας χώριζαν πολλά, ειδικά εκείνη την ημέρα. Τρεις
γυναίκες που μέρα αργίας πάνε για δουλειά, είναι ίδιες μεταξύ τους. Έτσι
τουλάχιστον πίστευα μέχρι τα μισά της διαδρομής…