Kατάκοιτοι στην αναμονή

Έως και 4 μήνες περιμένουν για να ξεκινήσουν πρόγραμμα αποκατάστασης
χιλιάδες ασθενείς που έμειναν ανάπηροι ύστερα από τροχαίο ατύχημα ή ένα
εγκεφαλικό επεισόδιο. Τα κρεβάτια αποκατάστασης είναι μόλις 183 και όλα
βρίσκονται στην Αττική, ενώ τεράστιες είναι οι ελλείψεις σε παραϊατρικό και
νοσηλευτικό προσωπικό.

Ανδρέας Λίτσος: «Έκανα αίτηση το ’95 για να μπω στο Εθνικό Ίδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων. Δεν μου απάντησαν ποτέ. Το ’98 έκανα ξανά και τελικά με δέχτηκαν»

Ενδεικτική των ελλείψεων είναι η κατάσταση στο Εθνικό Ίδρυμα Αποκατάστασης
Αναπήρων όπου στις απογευματινές και νυχτερινές βάρδιες υπάρχει μόνον ένας
νοσοκόμος για 125 άτομα! Την ίδια στιγμή περίπου 500 ασθενείς ετησίως
πηγαίνουν σε κέντρα του εξωτερικού και άλλοι μη έχοντας άλλη επιλογή
καταφεύγουν στη δαπανηρή λύση των ιδιωτικών κέντρων.

Μόνιμη αναπηρία

«Σε μία χώρα που έχει τα περισσότερα τροχαία ατυχήματα στην E.E. και πολλοί
από τους τραυματίες αυτών των ατυχημάτων αποκτούν μόνιμη αναπηρία, ο τομέας
της αποκατάστασης βρίσκεται σε απαράδεκτη κατάσταση», λέει στα «NEA» ο
πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες (ΕΣΑΕΑ) κ.
Ιωάννης Βαρδακαστάνης.

Τα λιγοστά κρεβάτια πρέπει να εξυπηρετήσουν τους ασθενείς με τραύματα
σπονδυλικής στήλης και νωτιαίου μυελού (περίπου 2.600 τον χρόνο), καθώς και
τους ασθενείς με κρανιοεγκεφαλική κάκωση, αγγειακά – εγκεφαλικά επεισόδια,
σκλήρυνση κατά πλάκας και άλλα περιστατικά.

«Έκτός Αττικής μάλιστα δεν υπάρχει κανένα κρεβάτι, με αποτέλεσμα εκατοντάδες
περιστατικά απ’ όλη την Ελλάδα – κάποια πολύ βαριά – να περιμένουν να αδειάσει
κρεβάτι στην Αθήνα», τονίζει ο κ. Σπύρος Σταυριανόπουλος από τον Πανελλήνιο
Σύνδεσμο Παραπληγικών και Κινητικά Αναπήρων.

Κλείνουν το καλοκαίρι!

Εξαιτίας της έλλειψης κλινών αλλά και προσωπικού στο Εθνικό Ίδρυμα
Αποκατάστασης Αναπήρων, στο Ίλιον, «περίπου 40-50 ασθενείς βρίσκονται σε λίστα
αναμονής για να ενταχθούν σε πρόγραμμα αποκατάστασης. Περιμένουν από 2- 8
εβδομάδες με μέσο όρο αναμονής έναν μήνα», σημειώνει ο φυσίατρος κ. Νίκος
Γκρούμας, διευθυντής στην A’ Κλινική. Όπως λέει, «οι ελλείψεις είναι τέτοιες
που το καλοκαίρι, όταν το προσωπικό παίρνει άδειες, αναγκαζόμαστε να κλείνουμε
θαλάμους… Χρειαζόμαστε πολλά φυσικοθεραπευτικά και εργοθεραπευτικά χέρια.
Έχουμε 19 φυσικοθεραπευτές και θέλουμε διπλάσιους, ενώ το ίδιο ισχύει και για
τους εργοθεραπευτές».

Ακόμα χειρότερη είναι η κατάσταση όσον αφορά το νοσηλευτικό προσωπικό. «Στις
απογευματινές και νυχτερινές βάρδιες υπάρχει μόνον ένας νοσοκόμος για 125
ασθενείς! Και είναι σημαντικό να υπάρχουν πολλοί νοσηλευτές, γιατί το κύριο
μέλημά μας είναι να αλλάζουμε θέση στους ασθενείς κάθε 2ωρο για να μην πάθουν
κατάκλιση».

Συνέπεια των ελλείψεων είναι πολλά προγράμματα αποκατάστασης να καθυστερούν –
π.χ. αντί για έναν μήνα διαρκούν 3 μήνες – και μοιραία καθυστερεί και η
επανένταξη των πολιτών στην κοινωνία ή την αγορά εργασίας. Την κατάσταση
δυσχεραίνει και η έλλειψη βοηθών φυσικοθεραπευτών (3 για 125 άτομα). Συνήθως
δεν είναι μόνιμο προσωπικό αλλά έχουν συμβάσεις για 3-4 χρόνια μέσω
προγραμμάτων.

Κι όλα αυτά τη στιγμή που «το 10% πληθυσμού μας έχει ανάγκη από υπηρεσίες
αποκατάστασης, οι οποίες δεν καλύπτονται ούτε κατά τη νοσοκομειακή ούτε κατά
τη μετανοσοκομειακή φάση», λέει ο κ. Χρήστος Γεωργόπουλος, διευθυντής
νευροχειρουργικής κλινικής του Νοσοκομείου «Ερρίκος Ντυνάν» και του ιδιωτικού
κέντρου αποκατάστασης «Ανάπλαση».

Έκανε αίτηση το ’95. Του… απάντησαν το ’98

Στην αναμονή για 20 ημέρες και ο 35χρονος με προβλήματα στα δεξιά άνω και κάτω άκρα από εγκεφαλικό

H ταλαιπωρία για όσους επέζησαν από τροχαία ατυχήματα ή εγκεφαλικά
επεισόδια και απέκτησαν αναπηρίες δεν τελειώνει με την έξοδό τους από την
Εντατική. Ακολουθεί μακρά αναμονή, συχνά στο σπίτι, ώσπου να ενταχθούν σε
πρόγραμμα αποκατάστασης.

Ο 58 χρονος κ. Μιχάλης Σκορδάλης-Καμπουσέλης περίμενε έναν μήνα στον
Ευαγγελισμό ώσπου να μπει, πριν από λίγες ημέρες, στο Εθνικό Ίδρυμα
Αποκατάστασης Αναπήρων (EIAA). Χειρουργήθηκε για ανεύρυσμα στην καρδιά, όμως η
μακρά παραμονή στην Εντατική τού δημιούργησε ατροφία στα κάτω άκρα. «Στον
Ευαγγελισμό τού έκαναν φυσικοθεραπείες, αλλά πάνω στο κρεβάτι. Όμως το θέμα
είναι να κατέβει κάτω και να κάνει ειδικές θεραπείες. Να μην είναι
ακινητοποιημένος», λέει η αδελφή του, η κ. Ευαγγελία Σκορδάλη.

Στο απέναντι κρεβάτι βρίσκεται ένας 35χρονος με προβλήματα στα δεξιά άνω και
κάτω άκρα από εγκεφαλικό. Ήρθε από τη Θεσσαλονίκη και, όπως λέει η μητέρα του,
η κ. Μιράντα Πολακίδου, «περιμέναμε 20 μέρες – οι 15 απ’ αυτές στο σπίτι –
μέχρι να μας καλέσουν στο Ίδρυμα».

Τη δική του περιπέτεια περιγράφει ο 20χρονος Ανδρέας Λίτσος που κινείται με
αναπηρικό αμαξίδιο και έχει έρθει από τη Λάρισα. «Έκανα αίτηση το ’95 για να
μπω στο EIAA. Δεν μου απάντησαν ποτέ. Το ’98 έκανα ξανά και τελικά με
δέχτηκαν. Ίσως γιατί ήταν καλοκαίρι, έλειπαν προσωπικό και ασθενείς και
υπήρχαν άδειοι θάλαμοι». Όσο για το διάστημα που βρισκόταν εκτός του
Ιδρύματος, λέει ότι η οικογένειά του αναγκαζόταν να δαπανά μεγάλα ποσά σε
ιδιωτικά κέντρα φυσικοθεραπείας.