Δεν έχει δρόμο να διαβούν…

«Εικονική πραγματικότητα» είναι για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν
κινητικά προβλήματα η πρόσβαση στους δημόσιους χώρους και τα μέσα μαζικής
μεταφοράς. Ακόμη και σύγχρονες εγκαταστάσεις όπως το Μετρό ή το αεροδρόμιο των
Σπάτων στην πράξη αποδεικνύεται πως δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν ικανοποιητικά
τούς πολίτες με αναπηρία.

Είναι χαρακτηριστικό πως στα λεωφορεία που διαθέτουν ράμπες για να μπορούν να
μπαίνουν πολίτες με αναπηρικά αμαξίδια, οι περισσότερες απ’ αυτές δεν
λειτουργούν λόγω έλλειψης συντήρησης!

Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα, όπου κάθε χρόνο τα τροχαία είναι περισσότερα από
οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η μέριμνα για την αποκατάσταση
των τραυματιών είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Το ίδιο συμβαίνει και με τους
ασθενείς που αποκτούν αναπηρίες ύστερα από εγκεφαλικά επεισόδια: υπάρχουν
μόλις 183 κλίνες και όλες στην Αττική. Αποτέλεσμα είναι εκατοντάδες ασθενείς
κάθε χρόνο να καταφεύγουν σε κέντρα αποκατάστασης του εξωτερικού ή στη
δαπανηρή λύση των ιδιωτικών κέντρων. Και στις δύο περιπτώσεις η οικονομική
αιμορραγία των οικογενειών τους είναι μεγάλη.

Ράμπες που δεν λειτουργούν ή είναι μπλοκαρισμένες από I.X.

Ακόμα και χώροι που θεωρούνται από τους πλέον προσβάσιμους στην Ελλάδα όχι
μόνο δεν εξυπηρετούν επαρκώς τα άτομα με κινητικά προβλήματα, αλλά εγκυμονούν
και κινδύνους. Το Μετρό, το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», λεωφορεία που
διαθέτουν ράμπες, μπορεί να διαφημίζονται ως τα πλέον σύγχρονα και προσβάσιμα,
όχι όμως για όλους όπως αποδεικνύεται στην πράξη. Και όπως τονίζει ο
Πανελλαδικός Σύνδεσμος Παραπληγικών και Κινητικά Αναπήρων πρόκειται για
προβλήματα που «έχουν επισημανθεί αλλά δεν έχουν διορθωθεί».

«Σπάει η αλυσίδα»

«Προσβασιμότητα σημαίνει αρχές και συνθήκες προκειμένου να κυκλοφορεί κανείς
ανεμπόδιστα στο δομημένο περιβάλλον, τους ελεύθερους χώρους και τα μέσα
μεταφοράς που συνδέουν τα δύο προηγούμενα. Όποιος από τους δύο βασικούς
κρίκους σπάσει τότε ανοίγει και η αλυσίδα», τονίζει ο πρόεδρος του Συνδέσμου
κ. Σπύρος Σταυριανόπουλος.

«Δυστυχώς ο κρίκος αυτός “σπάει” καθημερινά. Δεν έχει σημασία αν είναι
προσβάσιμο το σπίτι μου, πρέπει να είναι και του φίλου μου… Δεν έχει σημασία
αν είναι προσβάσιμο το αεροδρόμιο αν δεν μπορώ να βγω έξω και να φθάσω σ’
αυτό. Δημιουργείται πρόβλημα κοινωνικής συνοχής».

Στο Μετρό, «για να φθάσει κανείς στο ασανσέρ πρέπει να είναι προσβάσιμος ο
γύρω χώρος. Δεν είναι όμως. Για παράδειγμα, πηγαίνετε στον σταθμό “Ακρόπολη”.
Θα διαπιστώσετε πως οι ράμπες είναι μπλοκαρισμένες από παρκαρισμένα I.X.».
Άλλο πρόβλημα που από την αρχή της λειτουργίας τού Μετρό είχε επισημάνει ο
Σύνδεσμος είναι η απόσταση μεταξύ συρμού και πλατφόρμας. Είναι 12-16 εκατοστά,
ενώ θα έπρεπε να είναι 6 εκατοστά. Το αποτέλεσμα είναι οι μπροστινοί τροχοί
των αναπηρικών αμαξιδίων που είναι 10 εκατοστά ή να φρακάρουν ή να πέφτουν στο
κενό.

Δεν συντηρούνται

Προβλήματα αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρίες και στις μετακινήσεις τους με
λεωφορεία. Τα οχήματα έχουν ράμπες, αλλά οι πολίτες δεν μπορούν να τις
χρησιμοποιήσουν γιατί δεν… λειτουργούν λόγω έλλειψης συντήρησης. «Ο κόσμος
νομίζει ότι φταίνε οι οδηγοί που δεν θέλουν να τις χρησιμοποιήσουν. Αυτό που
συμβαίνει όμως είναι ότι στο 80% των οχημάτων οι ράμπες δεν λειτουργούν γιατί
δεν συντηρούνται, όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι οδηγοί», λέει ο κ.
Σταυριανόπουλος.

Αποκλεισμένοι και από τους χώρους διασκέδασης είναι οι πολίτες με κινητικά
προβλήματα ή άλλες αναπηρίες. Στοιχεία του ΕΟΤ δείχνουν ότι μόλις 3% των
εστιατορίων είναι προσβάσιμα. Στα θέατρα η κατάσταση δεν είναι καλύτερη, αφού
μόνο 7 από 56 της Αθήνας έχουν τις απαραίτητες εγκαταστάσεις για την πρόσβαση
ατόμων με αναπηρίες.