Bαρέθηκε τον παίδαρο…

E, λοιπόν, το Μέγαρο, τελικά, δικαιώνεται! «Εγώ δεν πάω Μέγαρο, θα μείνω με
τον παίδαρο» άδει πεισματικά, αρχές δεκαετίας του ’90, η αείμνηστη Ρίτα
Σακελλαρίου, σε στίχους Γιώργου Παυριανού και με μουσική Νίκου Τερζή. Και
κάνει γκραν σουξέ – ντόρος έγινε. Έχει ο καιρός γυρίσματα όμως… Και η
εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Ιδού, λοιπόν, τώρα, εν τω μέσω της
νυκτός, το Part ΙΙ του άσματος. Ανατρεπτικό του πρώτου και αυτοκριτικό:
«Βαρέθηκα τον παίδαρο, λέω να πάω Μέγαρο». Στίχοι Γιώργος Παυριανός («δράστης»
και του Part Ι και εξοντωτικού χιούμορ), μουσική Ανδρέας Λάμπρου, άδει η Έφη
Σαρρή. Προσεχώς, σε σινγκλάκι, που προφανώς θα γίνει ανάρπαστο. Το έχω από
πηγές εγκυρότατες. Και για του λόγου το αληθές, ιδού «ανθολογημένα» τρία
κουπλέ και το ρεφρέν: «Είχα ορκιστεί στο Μέγαρο / Ποτέ να μην πατήσω / Μα τώρα
και τον παίδαρο / Λέω να τον χωρίσω / Το σεξ μού είναι πληκτικό / Τίποτα δεν
μου δίνει / Δεν έχει από το θεϊκό / Του Βέρντι, του Πουτσίνι / Βαρέθηκα τον
παίδαρο / Λέω να πάω Μέγαρο / Δέκα θα βάλω στον Σοπέν / Στον Μότσαρτ και στον
Στράους / Στον παίδαρο βάζω μηδέν / Και του φωνάζω “ράους”». Να δω τι θα
σκεφτεί για το Part ΙΙΙ…