Προς τον Mορφίτικο Kάμπο…

ΚΥΠΡΟΣ. Κυριακή. 12 Οκτώβρη. H 23η Πορεία του Δήμου Μόρφου προς τα
κατεχόμενα. 23η χρονιά και η Πορεία προχωρά σταθερά. Χωρίς να κουτσαίνει. Τα
πόδια των Μορφιτών κουράστηκαν αλλά συνεχίζουν.

Αφετηρία το χωριό με το πιο όμορφο όνομα στον κόσμο: «Αστρομερίτης». Εκεί και
το τέρμα της. Εκεί, στο φυλάκιο των Ηνωμένων Εθνών. Ο αμήχανος ένστολος
Αργεντινός παραλαμβάνει το ψήφισμα. Γύρω μας συρματοπλέγματα. Ψηλά. Πολλά.
Σιδερένια. Αστυνομικοί. Όπλα. Κόσμος. Μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου, του
Αγγλικού, του Γαλλικού, δήμαρχοι από όλη την Ευρώπη. Μανάδες αγνοουμένων.
Μικρά παιδιά. Άνθρωποι με βουρκωμένα μάτια. Κορμιά στητά. Και ένα σύνθημα: H
γη μας δεν παζαρεύεται!

ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ της πορείας ο Μητροπολίτης Μόρφου, Νεόφυτος. Ένας σαραντάρης
ψηλός άντρας με βαθιά φωνή. Ένας επί της ουσίας «Άνθρωπος του Θεού». Δίπλα του
ο Χαράλαμπος Πίττας, ο πεισματάρης δήμαρχος Μόρφου, που μέχρι την ύστατη
στιγμή πάλεψε ώστε η πορεία να καταλήξει μέσα και όχι προς τα κατεχόμενα.

Με επιστολή του στον επικεφαλής των Ηνωμένων Εθνών ζητάει να μας επιτραπεί η
είσοδος στη Μόρφου χωρίς να δείξουμε διαβατήρια, αλλά μόνον με τις αστυνομικές
μας ταυτότητες.

H απάντηση έρχεται τρεις ημέρες μετά. Ευγενική, αλλά κοφτή:

«Λυπούμαστε, αλλά πρέπει να σας πληροφορήσουμε ότι ο κανόνας ισχύει για όλους.
Δεν μπορεί να γίνει καμία εξαίρεση».

Καμία εξαίρεση. Οι Μορφίτες μπορούν να μπουν στη Μόρφου με διαβατήριο. Οι
ντόπιοι σαν ξένοι. Οι αυτόχθονες σαν τουρίστες. Οι προσκυνητές σαν
προσκυνημένοι. Κανόνας. Χωρίς εξαίρεση. Για κανέναν. Όχι όσο η αδιαλλαξία του
Ντενκτάς αποτελεί το ισχυρότερο άλλοθι της Τουρκίας.

ΠΕΡΠΑΤΑΩ στο πλευρό του Τάκη Χατζηδημητρίου. Πρώτος μου ξάδελφος κι ο
εκπρόσωπος της Κύπρου στην Ενωμένη Ευρώπη. Σταματάμε στο Μνημείο των
Αγνοουμένων. Εκεί, μισό μέτρο από το συρματόπλεγμα. Ο Νεόφυτος ξεκινάει τον
Εθνικό μας Ύμνο. «Άπ’ τα κόκαλα βγαλμένη…». Κοτζάμ γυναίκα και η φωνή μου
τσακίζει σαν το κλαρί. Δίπλα μου η σιωπηλή μαυροφορούσα με τη φωτογραφία του
παλικαριού στο στήθος της.

– ΘΑ ΓΡΑΨΕΙΣ για όλα αυτά; με ρωτάει η Μορφίτισσα με τα μαύρα. Θα γράψω
για «όλα αυτά». Σε μια εποχή όπου είδηση στην τηλεόραση αποτελεί το παιδί του
Τσαλίκη και η μεταγραφή του Νικολαΐδη, εγώ θα γράψω για «όλα αυτά». Εδώ στην
εφημερίδα. Θα γράψω για την Κύπρο. Για την Πορεία. Για τους 200.000 πρόσφυγες
στην ίδια τους την πατρίδα. Για την καταστροφή των μνημείων, των εκκλησιών,
της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Για τα ανθρώπινα δικαιώματα που
παραβιάζονται. Για τους διεθνείς κανόνες δικαίου που καταπατούνται.

NAI, γιαγιά, θα γράψω για όλα αυτά. Για να κατοχυρωθούν κάποτε οι τρεις
βασικές ελευθερίες: Ελευθερία διακίνησης, εγκατάστασης και περιουσίας. Για το
δικαίωμα όλων των προσφύγων να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Για το δικό σου
δικαίωμα, γιαγιά. Να ξαναβάλεις το κλειδί στην πόρτα σου.

Με όλα τα στραβά, όλα τα κακά, ψυχρά κι ανάποδα – όσο υπάρχουν εφημερίδες,
υπάρχει φωνή. Υπάρχει βήμα.

ΊΣΩΣ, του χρόνου, βρεθούμε να πορευόμαστε μαζί μέσα και όχι προς τα
κατεχόμενα. Ίσως… Γι’ αυτό, σκούπισε τα δάκρυά σου, γιαγιά. H γη μας δεν
παζαρεύεται!