ΣE ΠPΩTO ENIKO Στον δρόμο του δικού της ονείρου

Πολύ πριν συσταθεί ως λάμψη στο βλέμμα, πολλά χρόνια πριν γεννηθεί, είχε ένα
όνειρο για εκείνο. Θα είναι αγόρι, ψηλό και καστανόξανθο σαν τον πατέρα του,
αγαπητό και έξυπνο από μικρό. Θα πάρει το όνομα του παππού. Θα μεγαλώσει όπως
και τ’ άλλα. Θα πάει Νηπιαγωγείο εδώ, Δημοτικό εκεί, Γυμνάσιο παραπέρα,
Λύκειο, Πανεπιστήμιο. Φαντάρος κάπου εκεί, να ανδρωθεί. Σπουδές μετά στο
εξωτερικό – γιατρός να γίνει ή δικηγόρος. Να επιστρέψει, να βρει μια καλή
δουλειά, όνομα και κύρος ν’ αποκτήσει, να τραφεί. Να μεγαλώσει και να
παντρευτεί. «Καλή κοπέλα θα ‘ναι. Θα τη βρει. Θα τη δει. Θα τη δούμε. Παιδιά
κι εγγόνια θα προσφέρει»…

Ονειρευόταν κι έπλεκε, αδιάφορη μήπως στο μεταξύ θα έχει μάθει να ακολουθεί
όνειρα άλλων – τα όνειρα όλων.

H αναποδιά φάνηκε απ’ το πρωί. Ήταν κορίτσι το παιδί. Πώς να τολμήσει να το
πει, πώς να σταθεί, πού να στραφεί; Με βιάση, καθώς άλλαζε τις πάνες κι
έλειωνε τις κρέμες, για να προλάβει κι όλα τα άλλα να τα δει, αναπροσάρμοζε το
όνειρο στο νέο φύλο, σε άλλη λογική. Πιο θηλυκή. Πάντα βουβή. Σιωπηρά τα
όνειρα όλων έτσι τα φορτωνόταν η μικρή. Πάντα καλή κι ευγενική. Πώς ν’ αρνηθεί
πακέτα από νοιάξιμο, κορδέλες απ’ αγάπη, συμβουλές κοφτές και οδηγίες
ξεκάθαρες, με ξέχειλη στοργή; Από αγάπη όφειλε να τη δεχθεί τη διαδρομή – έτσι
ακριβώς ως είχε οριστεί, ως είχε αλλαχθεί, ως είχε αναπροσαρμοστεί,
ανασχεδιασθεί, ανανεωθεί, αναπλαστεί.

Ανάθεμα την ώρα, τη στιγμή! Προχθές την είδα φλοίδα τη φλοίδα να τραβά από
πάνω της, μήπως και την ξεφορτωθεί, τόση φροντίδα και στοργή ονειρική. Μήπως
και φτάσει χαμηλά, σκαλιά πολλά μακριά, μήπως και βρει ένα όνειρο δικό της,
που είχε πολύ παλιά κρυφά θαφτεί σε μια γωνίτσα του διαδρόμου φωτεινή. Κι ήταν
εκεί! Μαζί με πείσμα και ορμή. Χωρίς οργή. Με αγάπη ανεκτική και ανοιχτή.